Ἐπεὶ δὴ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς δὲν διαθέτει ὅλες τὶς ἀναγκαῖες ἐκεῖνες πληροφορίες ἀναφορικῶς μὲ τὶς ἀλήθειες τοῦ κόσμου μας…
Ἐπεὶ δὴ ὁ καθεὶς ἐξ ἡμῶν ἔχει τὶς δικές του, περιορισμένες, ὁπτικὲς γιὰ τὰ γεγονότα… Συνέχεια →

Καί ποιός ἀληθῶς τήν ἔχει ἐξ ὁλοκλήρου αὐτήν τήν εὐθύνη;
Εἴμαστε ἐμεῖς ὑπεύθυνα ὄντα;
Δυνάμεθα ἐμεῖς νά ἀναλάβουμε τά τιμήματα καί τά κόστη μίας ἐλευθέρας διαβιώσεως καί σκέψεως; Ἤ ἁπλῶς παπαγαλίζουμε καί μιμούμεθα μέ μεγάλη εὐκολία τά πάντα; Συνέχεια →

Γιὰ νὰ ἐπιβιώσῃ μία κοινωνία, ἀπαιτεῖται νὰ μπορῇ, κάθε στιγμή, νὰ ἀντιμετωπίζῃ τοὺς κινδύνους ποὺ τὴν ἀπειλοῦν μὲ ἐπιτυχία.
Γιὰ νὰ ἀντιμετωπίζῃ ὅμως μία κοινωνία τοὺς κινδύνους ποὺ τὴν ἀπειλοῦν, πρέπει καὶ νὰ τοὺς ἀναγνωρίζῃ. Κι ἐμεῖς, ἀκόμη, ὡς κοινωνία, ὄχι μόνον δὲν μποροῦμε νὰ ἀντιμετωπίσουμε τοὺς (πραγματικούς) κινδύνους ποὺ μᾶς ἀπειλοῦν, ἀλλὰ οὔτε νὰ τοὺς …διακρίνουμε ἀκόμη τολμοῦμε. Ὄχι τοὐλάχιστον σὲ ἐπίπεδον πλειοψηφίας. Συνέχεια →

Ὡς γνωστὸν μέσῳ τῶν πέντε καὶ μόνον αἰσθήσεών μας ἀντιλαμβανόμεθα τὸν κόσμο μας.
Θεωρητικῶς καὶ μόνον θὰ ἔπρεπε ὄλα τὰ ὅσα πιστεύουμε νὰ μᾶς τὰ ἀποδεικνύουν οἱ ἐμπειρίες μας μέσῳ τῶν πέντε (καὶ μόνον) αἰσθήσεών μας.
Βλέπουμε κάτι καὶ πιστεύουμε πὼς εἶναι ἀληθές.
Ἀκοῦμε κάτι ἄλλο καὶ τὸ καταγράφουμε στὰ δεδομάνα ποὺ ἀφοροῦν στὴν πραγματικότητά μας.
Ἐγγίζουμε ὅ,τι δήποτε καὶ βεβαιωνόμεθα γιὰ τὴν ὕπαρξίν του.
Καὶ κάπως ἔτσι (θὰ ἔπρεπε νὰ) διαβιοῦμε ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν ἅπαντες. Συνέχεια →