– Πόλεμος!
Βούρ στὰ σοῦπερ μάρκετ, ν᾿ ἀδειάσουμε τὰ ράφια μὲ τὰ γάλατα!
Ἐγὼ λοιπὸν ποτὲ δὲν ἀνησυχοῦσα γιὰ τὸ «τί θὰ γίνῃ», ὄχι τόσο ἀπὸ γενναιότητα, ὅσο ἀπὸ ἔμφυτο σνομπισμό. Τὸ «τρέχω στὸ σοῦπερ μάρκετ κι ἀδειάζω τὰ ράφια μὲ τὰ γάλατα, μὴ γίνῃ πόλεμος καὶ κατοχή», πάντοτε μοῦ φαινόταν ἀναξιοπρεπές, πολὺ μπὰς κλὰς ῥὲ παιδί μου.
(Συχνὰ ἄσκοπο καὶ βλακῶδες κιόλας, ἀλλὰ πρὸ παντὸς ἀναξιοπρεπές· ἀντίδρασις ποὺ περιφρονοῦσα ὄχι μόνον λογικῶς ἀλλὰ καὶ αἰσθητικῶς.) Συνέχεια

Σὲ εἴκοσι χρόνια ἀπὸ τώρα θὰ εἶσαι πιὸ ἀπογοητευμένος γιὰ τὰ πράγματα ποὺ δὲν ἔκανες παρὰ γιὰ τὰ πράγματά ποὺ ἔκανες.
ἂς πάρουμε ἕνα μόνο ἀπὸ τὰ ζητούμενα μέτρα νὰ τὸ ἀναλύσουμε…
Ἐχθὲς τὸ πρωὶ κάναμε ἀποτύπωσι ἑνὸς οἰκοπέδου σὲ χωριὸ κοντὰ στὴν Ἔδεσσα.