Ὑπάρχει κάτι πού χρειάζεσαι;
Πῶς μπορῶ νά βοηθήσω;
Καταλαβαίνω τὶ σοῦ συμβαίνει.
Θέλω νὰ ξέρῃς ὅτι ὅλα θὰ πᾷν καλά. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Γιατί τόσος φόβος;
Χειμωνιάζει…
Χειμωνιάζει σὲ λίγο… Τί χειμωνιάζει;; Χειμώνιασε σχεδὸν …ἐπισήμως…
Λιγότερες ὧρες μᾶς χαϊδεύει ὁ Ἥλιος μας…
Περισότερες ὧρες σκοτάδι…. Καὶ κρύο… Τὸ χειμωνιάτικο κρύο μᾶς κτυπᾶ τὴν πόρτα ἤδη…!!!
Αὐτὸ τὸ κρύο ποὺ σὲ περιόδους σὰν αὐτὴν ποὺ διανύουμε, γίνεται γενοκτονικό.
Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς χιλιάδες ἀστέγους, πολλὲς περισσότερες χιλιάδες συνανθρώπων μας, παγώνουν ἐξ αἰτίας τῆς μὴ δυνατότητος ἀγορᾶς καὶ συντηρήσεως θερμαντικῶν μέσων… Συνέχεια
Ἐλευθερία σημαίνει εὐθύνη.
Ἐλεύθερος Ἄνθρωπος εἶναι αὐτὸς ποὺ μπορεῖ νὰ σκέπτεται ἐλεύθερα, νὰ δρᾷ ἐλεύθερα καὶ φυσικὰ νὰ ἔχῃ κάθε στιγμὴ τὴν ἐπίγνωσιν τῆς ἐλευθερίας του.
Ἐλευθερία ΔΕΝ σημαίνει νὰ λέῳ καὶ νὰ κάνῳ ὅ,τι θέλω, δίχως νὰ παραμένῳ ἐκεῖ γιὰ νὰ ὑποστῷ τὶς συνέπειες τῶν λόγων καὶ τῶν πράξεών μου.
Ἐλευθερία σημαίνει εὐθύνη.
Διότι ἐὰν ΔΕΝ ἀντέχῳ νὰ σηκώσῳ τὴν εὐθύνη τῶν λόγων καὶ τῶν πράξεών μου, αὐτὸ σημαίνει πὼς θὰ τὴν μεταθέσω σὲ ἄλλους, μεταγενεστέρους ἴσως, ἤ καὶ συγχρόνους μου. Συνέχεια
Κάθε ἀνάσα μας καὶ μία νέα …ἀρχή!
Πόσο πιὸ ὄμορφος θὰ ἦταν ὁ κόσμος μας, ἐὰν τὸν …ἐκτιμούσαμε!!!
Πόσο πιὸ ὡραῖα θὰ ἦταν ἡ ζωή μας, ἐὰν μᾶς ἀναγνωρίζαμε τὸ δικαίωμα στὴν …εὐτυχία!!!
Πόσο πιὸ συγκλονιστικὲς θὰ ἦσαν οἱ στιγμές μας, ἐὰν δὲν τὶς …χάναμε!!! Συνέχεια
Ἄν τὲ γειά…!!!
Ὅταν κάτι τελειώνῃ, τελειώνει. Δὲν χωρᾶ παρατάσεις, ἐλπίδες, ἀναμονές, ὑπομονές, λοξοκυττάγματα καὶ ὀπισθοχωρήσεις.
Ὅσο δύσκολο κι ἐὰν εἶναι, ὅσες ὑποσχέσεις, ὅρκοι, συναισθήματα κι ἐὰν δένουν κάποιους ἀνθρώπους, κάποιες φορές, πολὺ συχνά, φθάνει ἡ στιγμὴ τοῦ ἀποχωρισμοῦ.
Καὶ τότε, ὅσο κι ἐὰν εἶναι ὀδυνηρὸ κάτι τέτοιο, τόσο πιὸ ἐπικτακτικὸ εἶναι νὰ πάρουμε γρήγορα τὶς ἀποφάσεις μας, νὰ ἀφήσουμε πίσω μας ἕνα χαμόγελο ποὺ θὰ χωρᾶ ὅλην τὴν ἀγάπη μας καὶ νὰ συνεχίσουμε. Συνέχεια
Τί θά συνέβαινε ἐάν οἱ κρυφές μας ἐπιθυμίες μποροῦσαν νά πραγματοποιηθοῦν;
Ὅταν ἤμασταν παιδιὰ καὶ ἀκούγαμε τὴν ἱστορία τοῦ Ἀλαντίν, ὀνειρευόμασταν νὰ βροῦμε αὐτὸ τὸ μαγικὸ λυχνᾶρι, ποὺ ὅταν θὰ τὸ τρίβαμε θὰ ἔβγαινε ἀπὸ μέσα του τὸ τζίνι καὶ θὰ ἐκπλήρωνε τὴν κάθε ἐπιθυμία μας.
Καθὼς μεγαλώναμε ὅμως, παραιτηθήκαμε ἀπὸ τὴν ἰδέα τοῦ νὰ γίνονται τὰ πράγματα μαγικὰ στὴν ζωή μας.
Τί θά γινόταν ὅμως ἂν οἱ κρυφές μας ἐπιθυμίες μποροῦσαν νά πραγματοποιηθοῦν;
Ποιές εὐχές θά κάναμε; Συνέχεια