Σὲ ἐτοῦτον τὸν πλανήτη, ἐδῶ καὶ χιλιάδες χρόνια, ἡ ζωὴ «προστατεύεται» μὲ ἰδιαιτέρως σκληροὺς κανόνες καὶ νόμους. Στὴν πραγματικότητα κάθε στιγμὴ πρέπει, θέλουμε δὲν θέλουμε, νὰ κερδίζουμε καὶ νὰ ξανά-κερδίζουμε τὸ δικαίωμα τῆς παραμονῆς μας ἐπάνω στὸν πλανήτη, εἴτε ἀντιστεκόμενοι στὴν βία εἴτε ἀκόμη κι ἀσκῶντας βία. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Οἱ πραγματικὲς ἀπαντήσεις εἶναι γύρω μας…
Οἱ πραγματικὲς ἐρωτήσεις ὅμως πρέπει νὰ τεθοῦν σωστά.
Νὰ μάθουμε τὴν γλῶσσα μας…
Νὰ μάθουμε νὰ σκεπτόμεθα μὲ καθαρότητα καὶ δίχως ἐμμονές… Συνέχεια
Ὥρα τῶν οὐσιαστικῶν ἀποχωρισμῶν…
Κι ὄχι τῶν ἐξ ἀνάγκης.
Οἱ ἀποχωρισμοὶ εἶναι δύο εἰδῶν.
Εἶναι αὐτοὶ ποὺ μᾶς συμβαίνουν διότι κάποια Ἀνάγκη τὸ ἐπιβάλλει, ἀλλὰ εἶναι κι ἐκεῖνοι πού, ἂν κι ἐπίσης κάποια Ἀνάγκη τοὺς ἐπιβάλλει, ἀναβάλλονται ἐπ΄ ἀόριστον καὶ πραγματοποιοῦνται τυχαίως.
Οἱ ἀποχωρισμοὶ εἶναι δύσκολοι, διότι κοστίζουν συναισθηματικά.
Ὅταν καλούμεθα ἐμεῖς νὰ λάβουμε ἀποφάσεις ἀπομακρύνσεως κάποιων προσώπων ἀπὸ τὶς ζωές μας, τὸ βάρος τῶν συναισθημάτων αὐξάνεται δραματικὰ καὶ ἐγκλωβιζόμεθα στὴν ἀναποφασιστικότητα. Συνέχεια
Γιὰ ὅλες τὶς μικρές μας «νίκες» ἀξίζει νὰ συνεχίσουμε…
Μιᾶς κι ἐφθάσαμε στὸ πέρας μίας ἰδιαιτέρως σκληρῆς χρονιᾶς, κυρίως ἀπὸ πλευρᾶς πιέσεων, ἀναθεωρήσεων ἀλλὰ καὶ ἀπωλειῶν, ἂς σταθοῦμε λίγες στιγμὲς σήμερα γιὰ νὰ κάνουμε τοὺς …«ἀπολογισμούς» μας. Ὄχι διότι τελικῶς ἔχει καὶ τόση σημασία αὐτὴ εἰδικῶς ἡ ἡμέρα, ἐφ’ ὅσον, οὔτως ἤ ἄλλως, μία ἀκόμη ἡμέρα εἶναι κι αὐτή, ἀλλὰ μᾶλλον διότι μέσα μας μάθαμε νὰ πιστεύουμε πὼς εἶναι κάτι διαφορετικὸ αὐτὴ εἰδικῶς ἡ ἡμέρα.
Συνεπῶς εἶναι μία ἀρίστη ἀφορμὴ (κι ὄχι αἰτία!!!) γιὰ νὰ σταθοῦμε, νὰ θυμηθοῦμε, νὰ ζυγίσουμε, νὰ κρίνουμε, νὰ ἀναθεωρήσουμε καὶ νὰ ἀποφασίσουμε ἐὰν κάτι θὰ μπορούσαμε νὰ ἀλλάξουμε, ἐπὶ τέλους, στὶς ζωές μας. Συνέχεια
Θὰ ἀνθέξουμε μόνον γιὰ τὰ «θυσιασμένα» παιδιά…
Διότι δὲν ἔχουμε ἄλλην ἐπιλογή…
Ἰδιαιτερότητες ὡς …δώρα;
Ἤ Ἰδιαιτερότητες ὡς …κατάρες;
Μία λεπτομέρεια ποὺ χάνουμε ὅλοι μας εἶναι στὸ πῶς θὰ ἐρμηνεύσουμε τὸν ῥόλο τῶν ἰδιαιτεροτήτων στὶς ζωές μας. Γιατὶ κι αὐτές, ὅπως καὶ τόσα ἀκόμη, εἶναι δῶρα κι ὄχι κατάρες. Συνέχεια