Αὐτὸ μὲ τὶς «ἑλληνικές» μπῦρες, τὶς ὁποῖες σπεύδουν ἅπαντες, μὲ «ἐθνικὴ ὑπερηφανεία» νὰ καταναλώσουν, καιρὸς εἶναι νὰ τεθῇ ὑπὸ νέα πρίσματα, πιὸ ἐλληνικά. Κι ἐπεὶ δὴ ἀκριβῶς ἡ παραπληροφόρησις, ἡ προπαγάνδα καί, κυρίως, τὸ χρῆμα εἶναι ἄφθονο, καλὸ εἶναι, ἐπὶ τέλους, νὰ γίνουμε λίγο-λίγο συνειδητοὶ καταναλωτές. Διότι δὲν ἀρκεῖ μόνον τὸ ὄνομα κάποιου νὰ εἶναι (πλαστογραφημένα) ἑλληνικό. Πρέπει καὶ νὰ εἶναι ἑλληνικό.
Μπῦρες καὶ πάλι λοιπὸν σήμερα. Ἑλληνικὲς μπῦρες κι ὄχι …«ἑλληνόφωνες»!!!
Τὸ 1986 δούλευα στὸ ξενοδοχειο St. Nicolas Bay στὸν Ἅγιο Νικόλαο.
Εἶχα ἕναν πελάτη Ἀμερικανό, δὲν θυμᾶμαι τὸ ἐπωνυμό του, μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια, ἀλλὰ τὸ μικρό του ὄνομα ἦταν William καὶ τὸν φωνάζαμε mr Bill. Καλὸς ἄνθρωπος, εὐκατάστατος (ἑλληνιστὶ φραγκάτος), σοβαρός, μετρημένος μὲ ἀγάπη στὸν διάλογο. Συνέχεια
Ἀντί-συγκέντρωσις, λέει, τὴν Κυριακὴ 13 Μαΐου, τὴν ὥρα ποὺ εἶχε ὁρισθῆ συγκέντρωσις κατὰ τῆς κάρτας τοῦ πολίτου καὶ τῶν ἠλεκτρονικῶν ταὐτοτήτων.
Ἀντί-συγκέντρωσις, λέει, στὸ ὄνομα τῆς (ποίας;;) ἐλευθερίας τῆς …διαφωνίας!!!
Ἀντί-συγκέντρωσις, λέει, κάποιων ποὺ διαφωνοῦν μὲ τοὺς διαφωνοῦντες γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς ἠλεκτρονικῆς κάρτας δουλοποιήσεώς μας.
Οὐδέποτε πρέπει νὰ ξεχνᾶμε πὼς εἴμαστε (ἀκόμη) ῥαγιάδες.
Οὐδέποτε.
Καί, πάντα κατὰ νοῦ μας πρέπει νὰ ἔχουμε πὼς τοὐλάχιστον τὰ παιδιά μας, ἢ ἔστᾦ τὰ παιδιὰ τῶν παιδιῶν μας, θὰ πρέπη νὰ παύσουν νὰ εἶναι ῥαγιάδες…
Κι αὐτὸς ὁ ἱερὸς ἀγὼν εἶναι τὸ χρέος μας… Συνέχεια
Εἶναι κωμικοτραγικὸς ὁ κόσμος μας.
Γελοία κωμικοτραγικός.
Καὶ δὲν ἀναφέρομαι μόνον στὰ ἐντὸς τῶν συνόρων μας ἀνθρωποειδῆ σκουπίδια, ἀλλὰ σὲ ὅλα τὰ ἀνθρωποειδῆ σκουπίδια τοῦ πλανήτου μας, ποὺ ὄχι μόνον κυκλοφοροῦν ἐλεύθερα, ἐκτοξεύοντας τὶς …ἀπόψεις τους, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον, σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις, καθοδηγοῦν καὶ ὁλόκληρες πληθυσμιακὲς ὁμάδες, λόγῳ τῆς ἀπεριορίστου προβολῆς ποὺ …τυγχάνουν (;;;) ἐκ τῶν Μέσων Μαζικῆς Ἐξαπατήσεως. Τόσο πολὺ μάλιστα προβάλλονται αὐτὰ τὰ ἀνθρωποειδῆ σκουπίδια, ὡς …πρότυπα, ποὺ καταλήγουμε ἅπαντες στὸ νὰ μὴν τὰ προσπερνᾶμε, ἀλλὰ νὰ ἑστιαζόμεθα ἐπάνω τους καὶ νὰ …διαπραγματευόμεθα τὸ ἐὰν εἶναι μεγάλου βεληνεκοῦς ἡ βλακεία τους, ἢ μικροῦ. Συνέχεια
Διότι ἕναν κομμουνισμὸ τὸν ἔχουμε πάθη, ἀλλὰ ἀρνούμεθα νὰ τὸ παραδεχθοῦμε, ἐφ’ ὅσον κάποιοι ἀφελῶς (πόσο ποιά;;;), χώνοντας πολλὰ εἰσαγωγικά, στὴν τσιπραριστερά, ἀρνοῦνται νὰ συνειδητοποιήσουν (ἤ μήπως ὄχι;;;) πὼς τὸ μπαστάρδεμά μας τὸ εἶχαν πάντα στὰ μυαλά τους καὶ στὰ σχέδιά τους, ὅλοι οἱ δεδηλωμένοι δημοκρατικο-σοσιαλιαστο-ἀριστερίζοντες τῆς χώρας μας. Ἀπὸ ἀρχῆς ὑπάρξεώς τους ἕναν σκοπὸ εἶχαν οἱ ἀριστερο-σοσιαλιστέο-δημοκράτες τοῦ κόσμου μας: τὴν ἀπόλυτον καὶ ἄνευ ἀντιῤῥήσεων, παρὰν φύσιν ὑποταγὴ τῶν κοινωνιῶν μας στὰ τοκογλυφικὰ σαπρόφυτα τοῦ πλανήτου. Συνέχεια
