Ποιός δέν θυμᾶται τήν τασία πού μᾶς κουνοῦσε τό δάκτυλο, ἰσχυριζομένη πώς οἱ …«ἐπενδυτές», ποὺ κατέλαβαν τὸ κέντρο τῶν Ἀθηνῶν (κι ὄχι μόνον) ἁπλῶς …ἡλιάζοντο;
Ποιός δέν θυμᾶται τό μένος τῆς ἐν λόγῳ μανδάμας, κατά κάθε ἀντιδρῶντος ἰθαγενοῦς, εἰδικῶς δέ κατά ὅσων ζητοῦσαν κλειστά σύνορα; Μάλιστα ὑπῆρξαν καὶ κάποιοι ποὺ κατήγγειλαν πὼς ἡ μανδὰμ διέθετε δική της (παράνομο) Μ.Κ.Ο. ποὺ εἶχε ὡς ἀντικείμενον τὴν …«ἔνταξιν τῶν προσφύγων» (;;;). Νά ἦταν ἀλήθεια ἄρα γέ ἤ μόνον ἕνα ἀκόμη συκοφαντικό δημοσίευμα;
(Δὲν νομίζω πὼς θὰ μάθουμε… Αὐτὰ τὰ πράγματα παραμένουν στὴν σφαίρα τοῦ …ἀορίστως ἀποῤῥήτου!!!)
Συνέχεια
Κι ὅταν λέω φασίστες, ἐννοῶ κυριολεκτικῶς κάθε πραγματικό, γνήσιο κι ἄδολο φασίστα τοῦ κόσμου μας, ὅπως ἀκριβῶς ὀφείλουμε.
Μία μὴ συνειδητή, γιὰ ὅλους μας, παράμετρος, ποὺ ἀφορᾶ στὰ ἐπὶ μέρους στοιχεία ἑνὸς πολέμου εἶναι τὸ κριτήριόν μας, βάσει τοῦ ὁποίου συμμετέχουμε ἢ ὄχι σὲ αὐτόν. Ὁ πόλεμος ἀπὸ μόνος του εἶναι καταστροφικὸς γιὰ ὅλους τοὺς ἐμπλεκομένους σὲ αὐτόν, μὰ κυρίως γιὰ ὅσους ὡς ἀθῷα σφάγια θυσιάζονται, ἀγνοώντας τὰ αἴτια καὶ τοὺς σκοπούς τῆς θυσίας τους.