Τί πρέπει νά γίνη γιά νά ἀφυπνιστοῦμε, ἐπιτέλους; Τόσο κοντόφθαλμοι εἶναι αὐτοί πού στηρίζουν τέτοιες πολιτικές; Δέν μπορεῖ νά μή ὑποψιάζονται, τώρα πιά, τί πρόκειται νά συμβῆ; Ἐκτός ἄν ἔχουν ἄλλα συμφέροντα. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: σκέψεις
Τώρα τό ἀνεκάλυψε
Ὥς τό ὑπ΄ἀριθμόν ἕνα πρόβλημα τῆς Ἀθήνας καί ὄχι μόνον, χαρακτήρισε προχθές ὁ δήμαρχος Ἀθηναίων Γιῶργος Καμίνης τό λαθρομεταναστευτικό πρόβλημα στό ὁποῖο “ἄν δέν καταφέρουμε νά ἀπαντήσουμε, δέν θά μπορέσουμε ταυτόχρονα νά ἀσκήσουμε πολιτική ἀνάταξης τῆς πρωτεύουσας, πού περνᾶ βαθυτάτη κρίσι”. Συνέχεια
Ἒμπρὸς…….. Μόνον ἐμπρὸς……….
Σήμερα εἶναι ἡμέρα ἐθνικοῦ πένθους.
Σωπᾶστε νὰ ἀκούσουμε τὰ ὃσα φέρνουν οἱ ψίθυροι τοῦ ἀνέμου.
Ἤχοι μισοσβησμένοι.. Σχεδὸν ἀνύπαρκτοι…. Ἀλλὰ φθάνουν καὶ μὲ ξυπνοῦν…
Σήμερα ὃλοι, ὂσοι νοοῦν τὰ στοιχειώδη, θρηνοῦν.
Πονάει τὸ εἶναι μας καὶ πονάει πολύ.
Σὰν τὸ μαχαίρι ποὺ στρίβει μέσα στὴν πληγὴ γιὰ νὰ θερίση ὃτι δὲν ἒκοψε στὸ διάβα του.
Σὰν σήμερα, ἡ μάνα σου, ἡ θειὰ μου, ὁ παπποὺς του, κάποιος πολύ κοντινός ὃλων τῶν Ἑλλήνων ἐσφάγη σὲ κομματάκια ἀπὸ τὰ βέβηλα χέρια τοῦ ὑβριδικοῦ μογγολικοῦ κτήνους.
Ἡ έπέλασις τῆς βίας
Του Σταυρου Λυγερου
Την Τρίτη, ο Μανώλης Καντάρης νεκρός. Την Τετάρτη, ο Ιωάννης Καυκάς μεταξύ ζωής και θανάτου. Δύο δράματα σε δύο ημέρες. Η δόση είναι πολύ μεγάλη. Ωστόσο, η σφαγή του 44χρονου από τρεις λαθρομετανάστες (σύμφωνα με τις μαρτυρίες) και ο βαρύτατος τραυματισμός του 31χρονου από τα ΜΑΤ μόνο τυχαία γεγονότα δεν είναι. Τα κυοφόρησαν οι επικρατούσες συνθήκες και μ’ αυτήν την έννοια ήταν ζήτημα χρόνου να συμβούν. Οι καθημερινές κλοπές, ληστείες, τραυματισμοί και βιασμοί στο κέντρο της πρωτεύουσας μπορεί κατά κανόνα να μη βρίσκουν χώρο στα δελτία ειδήσεων, αλλά είναι η αμείλικτη πραγματικότητα, που προειδοποιούσε ηχηρά για το επερχόμενο φονικό. Εξίσου αναμενόμενο ήταν ότι η πρακτική αστυνομικών να χτυπούν λυσσασμένα με τα κλομπ κεφάλια διαδηλωτών κάποτε θα επέφερε βαρύ τραυματισμό, ίσως και θάνατο. Συνέχεια
«Νέο σχολεῖο», «διαύγεια», «πρῶτα ὁ μαθητής»…
«ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ», «ΔΙΑΥΓΕΙΑ», «ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ», «ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ»[(αντί…τίτλου, φράσεις της ιστοσελίδας του υπουργείου)]
Γράφει : ο Μιχάλης Τζανάκης*
Η ζωή του κάθε ανθρώπου σίγουρα έχει κάποιους «σταθμούς», δηλαδή περιόδους
αξέχαστες που αναπολεί όλα τα χρόνια που θ ακολουθήσουν. Μια απ αυτές, αναμφίβολα, είναι κι αυτή των μαθητικών μας χρόνων. Ωστόσο κι αυτή η μαγική περίοδος τείνει να «χαλάσει» στις μέρες μας, χάνοντας κάτι απ τα λίγα που θα χουμε να νοσταλγούμε απ τα τωρινά χρόνια. Ας δούμε όμως πως είναι περίπου η σημερινή σχολική περίοδος και σίγουρα θα μελαγχολήσουμε.
Η σχολική, λοιπόν, χρονιά ξεκινά 11 Σεπτεμβρίου για να τιμηθούν ταυτόχρονα και οι αδικοχαμένοι των τρομοκρατικών επιθέσεων στους δίδυμους πύργους.
Έτσι, με τον αγιασμό έχουμε και το μνημόσυνο των θυμάτων του μακαρίτη πια Μπίν Λάντεν.
Συνέχεια
Ὅσο ὑπάρχουν Λουδοβίκοι ἐμφανίζονται καί Ροβεσπιέροι
Ἕνας χρόνος μνημόνιο,ἕνας χρόνος οὐσιαστικά ξένης κατοχῆς πού στηρίζει μιά κυβέρνησι μαριονέτα. Ἕνας χρόνος μνημόνιο καί τά δημόσια νοσοκομεῖα κλείνουν ἤ στήν καλλιτέρα τῶν περιπτώσεων ὑπολειτουργοῦν..τά μονοθέσια σχολεῖα καταργοῦνται καί συγχωνεύονται λόγω τπης οἰκονομικῆς κρίσης. Ἕνας ὑπερήφανος λαός καταδικάστηκε ἀπό τούς σοσια-ληστές, νά ζῆ στήν ντροπή τῆς φτώχειας καί τῆς ἀνέχειας. Ἕνα χρόνο μνημόνιο καί ξένης κατοχῆς καί τά ἀποτελέσματα δραματικά. Ἡ ἀνεργία ἔχει φτάσει στό κόκκινο, ἡ ἀγορά «πεθαμένη»-μόνο πού δέν ἔχουν θάψει τό κουφάρι της-τά ὑπερήφανα γηρατειά τώρα στήν δύσι τῆς ζωῆς τους πεταγμένα στήν γωνία καί τό μόνο πού περιμένουν εἶναι νά ἀφήσουν τοῦτο τό μάταιο κόσμο καί νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τά προβλήματα τῆς καθημερινότητος. Ἕνας χρόνος ντροπῆς καί Συνέχεια