Ἀναδημοσιεύω τὸ πολὺ ὠραῖο κείμενον τοῦ Βασίλη Τριανταφυλλίδου, ποὺ μοῦ θύμισε κάποιες ἀξίες ποὺ κοντεύουμε νὰ ξεχάσουμε… Καὶ στὸ τέλος τὴν δική μου …ὀπτική…
Ἡ παράσταση ἔχει κιὅλας τελειώσει!
Να λοιπόν που τα φαντάσματα έπαυσαν να εμφανίζονται μεσάνυχτα…
Ασώματα και αιθέρια περιπλανιούνται ανάμεσά μας καταμεσήμερο της σήψης και της παρακμής αναζητώντας λαίμαργα ανοιχτά παράθυρα, πόρτες γυρτές, άδεια μάτια, νεκρά οράματα και λεηλατημένες ελπίδες…
Ἔχω σοβαροτάτους λόγους νὰ συμφωνήσω μὲ τὴν παρακάτω ἐπιστολή. Δυστυχῶς δὲν τὴν ἔγραψα ἐγώ. Ἀλλὰ περίπου τὰ ἴδια θὰ ἔγραφα. Τὴν ἔλαβα μὲ μήνυμα πρὸ ὁλίγου καὶ τὴν μοιράζομαι μαζύ σας.
Τροφὴ γιὰ σκέψι..
Μια πιο νηφάλια ανάλυση περί των θέσεων του Μίκη. Η αλήθεια είναι ότι παραβλέπει τον προδοτικό ρόλο της “αριστεράς” διαχωρίζοντάς την από την “δεξιά”, παρ΄όλο που όλοι τους είναι συνυπεύθυνοι για την κατάντια του τόπου. Ίσως αδυνατεί να αποκοπεί από το σύνδρομο των κομμάτων ως Συνέχεια
Το κεντρικό κτίριο του Φιλολογικού συλλόγου “Παρνασσού” σήμερα
Ὀ Φιλίστωρ σήμερα μᾶς φέρνει κάποιες σκέψεις-συμπεράσματα, ποὺ προκύπτουν ἀπὸ ἐπιστημονικὴ παρατήρησι, τοῦ ἱστορικοῦ μας Κωνσταντίνου Παπαρρηγοπούλου. Θεωρεῖ πὼςδὲν δύναται νὰ ὑπάρχῃ ἔθνος, δίχως βασικούς νόμους. Πολλῷ δὲ μᾶλλον νὰ προοδεύσῃ καὶ νὰ ἐξελιχθῇ!
Συμφωνῶ ἀπολύτως καὶ στὰ δύο. Ἠθική καὶ Πατριωτισμός. Ἐὰν ἕνα ἀπό τὰ Συνέχεια
Χαμός. Κάθε μέρα καί κάτι καινούργιο, ἐξωφρενικό, ἄδικο, ἐκνευριστικό. Πόσο θά ἀντέξουν τά νεῦρα μας, ἀκόμη, ἡ ὑπομονή μας καί θά τά κάνουμε ὅλα λαμπόγιαλο, δέν ξέρω.
Χθές, ἀκούσαμε ὅτι ἑτοιμάζονται νά μᾶς ἐλέγχουν καί νά μᾶς τά παίρνουν καί μετά θάνατον. Ἐπειδή δέν θά μποροῦμε νά δουλεύουμε, θά τούς πληρώνουμε σέ εἶδος. Ὅτι ἔχει ὁ καθένας ἐλαφρῶς μεταχειρισμένο. Καρδιές, νεφρά, συκώτια…Τά ἄλλα (τά δύο), νομίζω δέν μεταμοσχεύονται. Συνέχεια
«Tὴ γλῶσσα μοῦ ἔδωσαν ἑλληνική. Τὸ σπίτι φτωχικὸ στὶς ἀμμουδιὲς τοῦ Ὁμήρου. Μονάχη ἔγνοια ἡ γλῶσσα μου………»
Ὀδυσσέας Ἐλύτης, «Ἄξιον ἐστί»
Ὁ χειρότερος ἔχθρός τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ὁ ἑαυτός του. («Τό νικᾶν ἑαυτόν, πασῶν τῶν νικῶν ἀρίστη καί καλλίστη») Ἔτσι ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι ἡμῶν πρόγονοι. Γιατί, λοιπόν, ψάχνουμε στούς ξένους νά βροῦμε τούς ἀνθέλληνες. Ἄς τούς ἀναζητήσουμε, πρῶτα, μεταξύ ἡμῶν. Μόνοι μας βγάζουμε τά μάτια μας καί μόνοι μας φάσκουμε καί ἀντιφάσκουμε, κατά τό δοκοῦν. Συνέχεια
Δὲν ξέρω ἐὰν μποροῦμε νὰ τὸ κάνουμε.
Ὅμως πρέπει!
Οἱ Ἰάπωνες περνοῦν μέσα ἀπὸ τὴν φωτιά καὶ τὸ ἀτσάλι! Ἀλλὰ ΖΟΥΝ! Καὶ χαμογελοῦν! Κι ἀτενίζουν μὲ θάρρος τὸ μέλλον τους! Κι ὅσους ἔχασαν, τοὺς τιμοῦν καὶ συνεχίζουν!
Ἡ καλημέρα καὶ τὸ χαμόγελο! Πόσο μᾶς λείπουν….
Ἂς δοκιμάσουμε.
Τὸ χρωστᾶμε στὸν ἑαυτὸν μας.
