Ἡ δουλεία ἦταν πάντα ἕνα μέσον διαβιώσεως, συνήθως στὰ ὅρια τοῦ ὑπερμέτρου πλουτισμοῦ, γιὰ σχεδὸν ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς κοινωνίες, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν. Κάποτε, σὲ κοινωνίες ἀπολύτως βαρβαρικές, ὁ δοῦλος ἦταν ἀντικείμενον.
Σὲ ἄλλες πάλι, περισσότερο ἐκπολιτισμένες, ὁ δοῦλος ἦταν ἀνθρώπινον ὄν, ἀλλὰ δίχως πολιτικὴ ἐλευθερία. Μὲ δικαιώματα μέν, ἀλλὰ δίχως πολιτικὸ λόγο. Πρὸς τοῦτο στὴν Ἀθήνα τῶν κλασσικῶν χρόνων συναντᾶμε κοινωνίες ποὺ προστατεύεται ὁ δοῦλος, ἀλλὰ μὲ ὅριο τὴν ἀναγνώρισι τῆς δουλείας του. Νὰ μὴν βιάζεται δῆλα δή, ἀλλὰ νὰ παραμένῃ ἐντὸς τῆς κοινωνίας δουλεύοντας.

Ὅταν μὲ τὸ καλὸ ξεπεράσαμε τὰ χρονικὰ ὅρια τοῦ μεσαίωνος καὶ περάσαμε στὴν ἀναγνώρισι τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, τότε ἡ δουλεία ἄλλαξε ὄνομα καὶ οἱ δοῦλοι ἀνεβαθμίσθησαν σὲ …δουλευτές!!!
Δῆλα δή, καταχρηστικῶς, ἐργαζομένους. Διότι σήμερα δὲν πηγαίνουμε στὴν ἐργασία μας ἀλλὰ στὴν δουλειά μας. Ἄρα ἐξακολουθοῦμε νὰ παραμένουμε δοῦλοι, δίχως φυσικὰ νὰ ἔχῃ ἀλλάξῃ κάτι ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῶν δούλων τῆς Ῥώμης.

Συνέχεια →

Οἱ ἀξίες μας, οἱ ἀνάγκες μας καὶ ἡ ἀξία μας ὡς ἄνθρωποι διαφαίνεται  μέσα ἀπὸ τὶς πράξεις μας.

Πράξεις καθημερινές, ὄχι ἀπαραιτήτως ἀκραῖες, ὅπως ἡ εἰκόνα στὴν παραπάνω φωτογραφία.
Τί χρειάζεται ἀλήθεια ὁ ἄνθρωπος γιά νά ζήσῃ; Γιά νά λέγεται ἄνθρωπος;
Συνέχεια →

Δεκάδες χιλιάδες Ἑλλήνων θὰ ἑορτάσουν ἐφέτος γιὰ πρώτη φορὰ μία κλασσικὴ Ἑλληνική, οἰκογενειακὴ ἑορτὴ μακρυὰ ἀπὸ τὰ σπίτια τούς… μακρυὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τους.
Ὅποιες καὶ ἂν εἶναι οἱ θρησκευτικὲς ἢ κοινωνικὲς πεποιθήσεις καθενὸς γιὰ τὶς ἡμέρες αὐτές, θὰ πρέπῃ νὰ ξέρῃ πὼς ἡ Ξενιτιὰ εἶναι δύσκολη … πόσο μᾶλλον ὅταν εἶσαι σὲ ἐχθρικὸ ἔδαφος καὶ ἐχθρικὸ περιβάλλον. Ἂς σκεφθοῦμε γιὰ λίγο καὶ κάποιον ἄλλον πέρα ἀπὸ τὸν ἑαυτό μας καὶ τοὺς οἰκείους μας. Συνέχεια →

Ἡ ξενομανία εἶναι χωριατιά. Εἶναι προστυχιά. Εἶναι κουταμάρα. Εἶναι ἀφιλοτιμία. Εἶναι ἀφιλοπατρία. Καὶ εἶναι ξιπασιά. Καὶ εἶναι ἀμάθεια.»

«Ἑλληνικὴ Φυλὴ τί φωνάζεις; Μπῆκαν κλέφτες στὸ μανδρί; Ἐὰν Σοῦ βαστᾷ ἔμπα διώχτους.»

Συνέχεια →

Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ πιστεύω διαρκῶς πὼς τὸ αὔριο εἶναι καλλίτερο ἀπὸ τὸ σήμερα. Ὄχι νὰ ἐλπίζω, νὰ πιστεύω. Νὰ μὴν τὸ διαπραγματεύομαι αὐτό.
Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ πιστεύω πὼς ἐγὼ εἶμαι ἐλεύθερη, τὴν στιγμὴ ποὺ γύρω μου ὅλα τὰ σκιάζει ὁ φοβέρα καὶ τὰ πλακώνει ἠ σκλαβιά. Ναί, εἶναι δύσκολο. Ἀλλὰ πραγματικότης. Ἐγὼ εἶμαι ἐλεύθερη. Ὄχι αὐτοὶ ποὺ πιστεύουν πὼς μὲ ἐξουσιάζουν.
Εἶναι πολὺ δύσκολο νὰ χαμογελῶ ὅταν γύρω μου καταστρέφονται τὰ πάντα. Ὅταν ἄνθρωποι αὐτοκτονοῦν. Ὅταν ζωὲς διαλύονται. Κι ὅμως. Εἶναι μία ἀλήθεια ποὺ πρέπει νὰ γίνῃ κτῆμα μας. Ὅλων μας!
Συνέχεια →