Νὰ δεῖτε ποὺ τελικῶς αὐτὸς ἔχει κάτι συμφωνήσει. Κάτι τοῦ δίδουν… Ἤ κάτι τοῦ ἔχουν τάξει…
Δὲν ἐξηγεῖται διαφορετικῶς τὸ «μένος του» κατὰ τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς.
Ἀπὸ τὴν μία τοὺς ἀποκλείει τὰ γραφεῖα.
Ἀπὸ τὴν ἄλλην τοὺς ἐπιβάλλει ἐλέγχους, λὲς καὶ περνοῦν σύνορα. (Νὰ διενεργοῦνταν τόσοι ἔλεγχοι καὶ στὰ σύνορα, τὶ καλὰ ποὺ θὰ ἦταν….)
Καὶ φυσικὰ τώρα πασχίζει νὰ τοὺς βγάλῃ ἐκτὸς νόμου!
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τοκογλύφοι
Τὸ πολυτονικὸ, ἡ νέα γενεά καὶ οἱ Παπούα.
Ἡ χαρά μου εἶναι πάντα πολὺ μεγάλη. Τὰ θαυμάζω αὐτὰ τὰ παιδιά. Τὰ χαίρομαι. Τὰ καμαρώνω. Κι ἀκόμη περισσότερο χαίρομαι ποὺ γίνομαι ἀφορμὴ γιὰ νὰ πράξουν κάτι τόσο μεγάλο.
Γιατί μεγάλο καὶ σημαντικό καί σπουδαῖο τό νά γράφῃ κάποιος πολυτονικά;
Διότι ἀναγνωρίζει τὴν σημασία τους. Διότι καταφέρνει καὶ ἀποκτᾶ τὴν μαθηματικὴ δομὴ τοῦ ἐγκεφάλου του, ποὺ κάθε ἄλλο σύστημα τοῦ καταστρέφει. Διότι προσεγγίζει τὰ κείμενα τῶν κλασσικῶν μὲ ἄλλες δυνατότητες. Διότι…
Θὰ μποροῦσα νὰ γράφω ὧρες…
Ὑπάρχουν βέβαια καὶ οἱ ἐπικριτές τους. Εἶναι αὐτοί, ποὺ ὡς ἄλλοι γνῶστες τῶν πάντων, ἰσχυρίζονται πὼς ἡ ἑλληνικὴ γραφὴ ἦταν πάντα κεφαλαιογραφή. Θὰ συμφωνήσω μαζύ τους ἀλλὰ μὲ προϋποθέσεις.
Μοῦ ἔκοψες τά φάρμακα, μοῦ πῆρες τό σπίτι καί σέ δυό μῆνες πεθαίνω…Θά σέ πάρω μαζί μου…
8 το πρωί. Ένας γκριζομάλλης κύριος μπαίνει στα γραφεία της εισπρακτικής εταιρείας. Στην είσοδο της «αίθουσας» τον σταματούν δύο «γίγαντες της φρουράς».
– Παρακαλώ κύριε, τι θα θέλατε;
Ο «μεσόκοπος κύριος» βγάζει ένα πιστόλι και τους σημαδεύει.
– Περάστε μέσα και οι δύο.
Αυτοί ξαφνιάζονται. Ένας τρίτος που κάθονταν πιο δίπλα σηκώνεται απότομα από την καρέκλα του και Συνέχεια
Ὁ Δένδιας κάτι θέλει νά πῇ;
Ὅταν μου ἔστειλε ὁ Γιῶργος τὸ κείμενόν του, καὶ τὸ διάβασα, ἀρχικῶς σκέφθηκα νὰ μὴν τὸ ἀναρτήσω.
Εἶχα λίγο πρὶν δεῖ τὴν συνέντευξιν τοῦ Κασιδιάρη στὸν ΣΚΑΙ καὶ τὸν Μπαλωμένο νὰ τὰ …μπαλώνει.
Ἄκουσα γιὰ ἀκόμη μίαν φορὰ τὸν μπουμποῦκο νὰ λέῃ τὰ δικά του, ὥς συνήθως νὰ μὴν ἀπαντᾷ σὲ καίρια ἐρωτήματα καὶ φυσικὰ νὰ πασχίζῃ νὰ κερδίσῃ τὶς ἐντυπώσεις …τσιρίζοντας!
Πῶς ζῶ δίχως ..ῥεῦμα!
Πῶς ζῶ; Ζῶ ἢ δὲν ζῶ; Καὶ γιὰ πόσον καιρό;
Νὰ κόψω τὸ ῥεῦμα ἀλλὰ νὰ ἔχω φροντίσει ὡςτε νὰ μπορῶ νὰ τὸ ἀντιμετωπίσω. Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα. Εἶδος πρώτης ἀνάγκης δὲν κόβεται εὔκολα…
Τίθενται λοιπὸν ζητήματα σοβαρά…
Πῶς θὰ ζήσουμε, ποὺ ἔχουμε μάθει νὰ ἔχουμε ἕναν γεμᾶτο καταψύκτη;
Πῶς θὰ δοῦμε τηλεόρασι, ποὺ ἔχουμε μάθει νὰ χαζεύουμε μὲ τὶς ὧρες;
Ἔξω οἱ ἄνεργοι ἀπό τήν χώρα. Νά ζήσουμε μέ τούς λαθρομετανάστες.
Μέ τά σημερινά δεδομένα ἐκεῖ πάει τό πρᾶγμα. Ὅσοι προτιμήσουν, μέ τήν θέλησί τους ἤ ὄχι, νά μείνουν στό Ἑλλαδιστάν, θά εὑρίσκονται στό ἔλεος τῆς «ἀριστερῆς» ὑποκουλτούρας καί τοῦ «προοδευτικοῦ» ῥατσισμοῦ. Τό μέλλον; Ζοφερόν!
Ζούμε σε μια «αριστερή» χώρα, της κακιάς ώρας, όπου το υπουργείο Οικονομίας έχει κορβανά μόνο για τους κομματικούς στρατούς-ψηφοφόρων κυνηγώντας ό,τι λέγεται ιδιωτική πρωτοβουλία, το υπουργείο Ανάπτυξης τρέμει να κάνει ανάπτυξη με ιδιώτες, το υπουργείο Περιβάλλοντος ανταγωνίζεται τους Συνέχεια