Ἀρχεῖα ἐτικέττας: τὸ τώρα

Τόμοι βιβλίων μάρτυρες τῆς κατάντιας μας.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Κάποτε πέντε χιλιάδες τόμοι, ἐφορτώθησαν στὶς πλᾶτες ἀνθρώπων, ποὺ ἀντελαμβάνοντο πολλὰ περισσότερα, ἀπὸ ὅσα ἐμεῖς, γιὰ τὴν γνώσι, καὶ μὲ ἀμέτρητες δυσκολίες ἔφθασαν στὴν Νάουσα. 
Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ἀρχίζει ἡ περιπέτειά τους. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ἀρχίζουν νὰ μειώνονται καὶ νὰ μειώνονται καὶ νὰ μειώνονται γιὰ νὰ καταλήξουν σήμερα λιγότεροι ἀπὸ 1000…

Δὲν θέλω νὰ ἰσχυρισθῶ πὼς οἱ παλαιοελλαδίτες ἦσαν χειρότεροι ἀπὸ τοὺς πρόσφυγες τοῦ Πόντου, ποὺ ἔφεραν αὐτὴν τὴν πανάκριβο κληρονομιά. Θὰ ἰσχυρισθῶ πὼς ΟΛΟΙ μας, μὰ ὅλοι μας, εἴμαστε ἀνάξιοι ἀπόγονοι ἐνδόξων προγόνων!
Ἐν τελῶς ἀνάξιοι!

Συνέχεια →

Ὁ φασίστας.

ἀπὸ τὸν/τὴν

6

Εἶχα πάντα τὴν μεγάλη ἀπορία γιὰ τὸ τὶ εἶναι φασισμός.
Οὐσιαστικῶς ἀντιλαμβάνομαι τὴν ἔννοια ἀλλὰ δὲν ἀντιλαμβάνομαι τὸ πῶς τὴν ἀντιλαμβάνονται οἱ γύρω μου. 
Κι ἀκριβῶς ἐδῶ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα κοινωνικὰ προβλήματα τῆς ἐποχῆς μας. Ἡ ἀδυναμία τῆς ἐπισκέψως ὀνομάτων. 
Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα, ἀρχὴ ἐπικοινωνίας, ὄχι σοφίας, διότι αὐτὴν τὴν χάσαμε, εἶναι ἡ κοινὴ ἐπίσκεψις ὀνομάτων. 

Συνέχεια →

Ὅλα τὰ παιδιὰ κάποτε μεγαλώνουν.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Γίνονται καλοὶ ἄνθρωποι, κακοὶ ἄνθρωποι…
Γίνονται μεγάλοι ἐπιστήμονες ἤ μεγάλοι ἐγκληματίες.
Γίνονται ἔνθεοι ἤ ἄθεοι.
Γίνονται τὰ πάντα…
Γίνονται μεγάλοι… Δῆλα δὴ ὅλα αὐτὰ ποὺ εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἐνήλικες σήμερα. 
Χωρᾶ ἀπὸ ὅλα ἐτοῦτος ὁ πλανήτης.

Ὁ Χίτλερ κάποτε ἦταν παιδί. 

Συνέχεια →

Ἡ Νίκη τῆς Σαμοθράκης

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

«Ἡ Νίκη, ποὺ κάποιος τὴν εἶχε στήσει στὴν ὑψηλὴ ἀκροθαλασσιά, σ’  ἕναν βράχο στὴν Σαμοθράκη, κατάντικρα στὴν Θράκη καὶ στὴν Μακεδονία, ἀνέβηκε καὶ ἐστάθη στὴν πλώρη ἑνὸς καραβιοῦ καὶ πῆρε τὶς θάλασσες. 
Ἄφησε τὸ νησί της καὶ πάει ἀλλοῦ, μὰ φεύγοντας ἔκρυψε τὸ κεφάλι της νὰ μὴ τὴν ἀναγνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι, γιατὶ τὸ πρόσωπό της ἦταν παράξενα λυπημένο ποὺ ἄφηνε τὸ νησί της…. 
Ξέχασε ὅμως νὰ κρύψῃ καὶ τὰ φτερά της, ἐλησμόνησε πὼς τὰ φοροῦσε φεύγοντας….
Καὶ ἀπὸ τὰ φτερά της τὴν ἐγνώρισαν…»
Συνέχεια →

Στὴν ἀλήθεια μπορεῖ νὰ κρυφθῇ τὸ μεγαλύτερο ψέμμα…

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Στὴν ἀλήθεια μπορεῖ νὰ κρυφθῇ το μεγαλύτερο ψέμμα.
Στὴν Γύμνια ἡ καλλιτέρα μεταμφίεσις…
Σὲ ἕναν Κόσμο Ψεύδους τὸ Αὐτονόητον εἶναι Ἀδιανόητον. Συνέχεια →

Ἕνα νησὶ φάντασμα.

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ἕνα νησὶ ποὺ τώρα πιὰ δὲν χρειάζεται σὲ κάποιον. Ἄρα τὸ ἀφήνουν νὰ σαπίζῃ ἔτσι, μαζὺ μὲ τὶς ὅποιες ἐγκαταστάσεις κάποτε ἐδημιούργησαν ἐπάνω του.
Ξέρετε, βλέποντας αὐτὲς τὶς εἰκόνες τῆς καταστροφῆς ἀρχίζω καὶ συνειδητοποιῶ τὸ σύνολον τῆς εἰκόνος ποὺ ἔχει σήμερα ὁ «πεπολιτισμένος μας κόσμος» ἐμπρὸς στὴν πραγματικότητα. Τὴν πραγματικὴ πραγματικότητα κι ὄχι αὐτὸ ποὺ τὰ μάτια μας μαρτυροῦν.
Οὐσιαστικῶς οἱ εἰκόνες ἀπὸ αὐτὸ τὸ νησὶ μοῦ φανερώνουν αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὸν πλανήτη μας καὶ στὰ ὅσα θεωρούσαμε ὥς δεδομένα.
Γκρεμίδια, γκρεμίδια, γκρεμίδια… Συνέχεια →