Εἶμαι σίγουρη πὼς χωρὶς νὰ τὸ ξέρῃς, μὲ τὸ θεραπευτικό σου ἄγγιγμα, (μία καλὴ κουβέντα, μία χειρονομία ἀγάπης, ἕνα χαμόγελο) κατάφερες νὰ ἀλλάξῃς τὰ συναισθήματα πολλῶν ἀνθρώπων. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: χαμογελᾶμε
Γιατί ὄχι;
Ὅταν γεννιέται ἕνα παιδὶ εἶναι ἰκανὸ να νοιώσῃ ὅλα τοῦ τὰ συναισθήματα, ἀπὸ τὴν τρυφερότητα ἕως καὶ τὸν ἔντονο θυμό. Στὴν ἀρχὴ ἀντιδρᾶ αὐθόρμητα, σὲ αὐτά ποὺ νοιώθει, οὐρλιάζει, χαμογελάει, κλαίει. Γρήγορα ὅμως προσαρμόζει τὰ συναισθήματά του.
Κανένα παιδὶ δὲν γεννιέται μὲ τὰ συναισθήματά του προγραμματισμένα, ὡστόσο αὐτὸ τὸ μαθαίνει. Μαθαίνει σὲ ποιὸν καὶ σὲ τὶ νὰ δείχνει τὴν ἀγάπη του, σὲ ποιὸν καὶ σὲ τὶ θὰ νοιώσῃ Συνέχεια
Τὸν Ἥλιο νὰ βλέπουμε…
ὑπέροχος ἥλιος ἔξω ποὺ μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς χαμογελᾶ…
Τὰ πάντα γύρω μας καταῤῥέουν, ἀλλὰ ἡ κατάῤῥευσὶς ἀφορᾷ μόνον σὲ ἀνθρώπινα ἔργα…
Σὲ Παρὰ Φύσιν ἔργα δῆλα δή…
Κι ὅσο περισσότερο πασκίζουμε νὰ τὰ προστατεύσουμε, τόσο περισσότερο θὰ μᾶς περιγελοῦν οἱ καταστάσεις….
Διότι Ὅλα θὰ καταῤῥεύσουν… Εἶναι ἡ Ἀνάγκη! Συνέχεια
Τὸ κίνημα τῆς καλημέρας καὶ τοῦ χαμογέλου! (ἀναδημοσίευσις)
Ὅταν πρῶτο ἔλαβα τὸ παρακάτω μήνυμα δὲν τὸ πολὺ ἐπίστευσα.
Τὸ ἤθελα, ἀλλὰ δὲν ἔβλεπα πολλὲς πιθανότητες γιὰ νὰ διαδοθῇ…
Ὄχι γιατὶ δὲν τὸ εἴχαμε ἀνάγκη, ἀλλὰ διότι ἤδη ἡ κατάθλιψις κτυποῦσε τὶς πόρτες μας…
Τότε μάλιστα, ἐκεῖνες ἀκριβῶς τὶς ἡμέρες, ἦταν ποὺ στὴν Ἰαπωνία ὁ σεισμὸς καὶ τὸ παληῤῥοϊκὸ κύμα εἶχαν ἐπιφέρει ἀνυπολόγιστες καταστροφές… Κι ἔβλεπα τοὺς Ἰάπωνες νὰ στέκουν ὀρθοί, χαμογελαστοί, αἰσιόδοξοι… Συνέχεια
Εἶμαι καλὰ διότι τὸ θέλω ἐγώ!
Εἶμαι καλά, διότι εἶμαι ζωντανή!
Εἶμαι καλά, διότι καὶ σήμερα ὁ Ἥλιος μοῦ χαμογελᾶ, ἄν καὶ κάπως ντροπαλά…
Ἔχω τὰ χρώματα ἀπὸ τὰ φυτά… Τὸ ἄρωμά τους…
Ἔχω τὸν ἦχο τῆς θαλάσσης… Τὴν μυρωδιά της…
Ἔχω τὰ βουνά… Τὸν ἄνεμο… Τὸ νερό… Καὶ εἶναι ὅλα δικά μου… Ὅλα… Εἶναι ἐκεῖ καὶ μὲ περιμένουν νὰ τὰ γευθῶ… Νὰ τὰ ἀπολαύσω… Νὰ μοιραστῶ τὴν ὀμορφιά τους… Συνέχεια
Ὁ Ἥλιος μας ἐπανῆλθε…
Μέσα στὴν χειμωνιάτικη ἀτμόσφαιρα, μέσα στὶς καταστροφὲς καὶ στὴν ἀπογοήτευσιν, ἕνας γελαστὸς Ἥλιος μᾶς φωνάζει μὲ ὅλην τὴν δύναμίν του: «Καλημέρα»!!!
Καλημέρα, πρὸ τελευταία ἡμέρα τοῦ ἔτους.
Ψύχος παντοῦ…
Οἱ αὐτοκτονίες, κι αὐτὲς τὶς ἡμέρες, ἐξακολουθοῦν… Εἶναι διότι μέσα σὲ ὅλα τὰ ἄλλα ἀπωλέσαμε καὶ τὸ λαμπερὸ φῶς τοῦ Ἡλίου μας…
Εἶναι διότι ἐκτὸς ἀπὸ τὶς φοβίες ποὺ μᾶς ἐπιβάλλουν οἱ κυβερνῶντες καὶ τὰ οἰκονομικὰ δεδομένα, ὁ Ἥλιος μας ἐσκιάσθη ἀπὸ τὰ νέφη.
Ἔξω λοιπὸν σήμερα… Συνέχεια