Τὰ κάγκελα αὐτῆς τῆς φυλακῆς, στὴν ὁποίαν ἀναφέρομαι, εἶναι συνήθως …ἀόρατα.
Μὰ ὅσο ἀόρατα κι ἐὰν εἶναι, τόσο περισσότερο πνίγουν αὐτοὺς ποὺ στέκονται ἀπὸ πίσω τους…
Εἶναι σὰν τὸ δίκτυ, ποὺ ὅσο πασκίζει κάποιος νὰ τοῦ ξεφύγῃ, τόσο περισσότερο ἐγκλωβίζεται στὶς θηλιές του.
Τὰ κάγκελα αὐτῆς τῆς φυλακῆς ἀφοροῦν στὸ πῶς βλέπουμε τὴν ζωή μας… Μᾶς ἀνήκει ἤ ὄχι;
Κι ἐάν ναί, σέ τί βαθμό;
Διότι ἐὰν θεωρῶ ἄλλους ἱκανοὺς νὰ διαχειριστοῦν τὴν ΔΙΚΗ ΜΟΥ ζωή, τότε σαφῶς καὶ εἶμαι μέσα ἀπὸ τὰ κάγκελα… Συνέχεια →

Ἡ ἀνάγκη μας νὰ παραμένουμε μέλη μίας ὁμάδος συχνὰ μᾶς ὑποχρεώνει νὰ ἀνεχθοῦμε καταστάσεις, συμπεριφορὲς καὶ δρώμενα ποὺ δὲν μᾶς εὐχαριστοῦν.
Αὐτὰ ὅμως, τὰ πολλά, ποὺ ἀνεχόμαστε, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὑπεισέρχεται ἡ κατάστασις τῆς ἀνοχῆς, ἀποδεικνύουν πὼς μᾶλλον πρέπει νὰ ἐπανεξετάσουμε τὴν σχέσιν μας μὲ τὴν ὁμάδα. Εἶναι παράλογον τὸ νὰ θυσιάζουμε τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες, τὰ πιστεύω μας ἤ τὰ ὄνειρά μας, πρὸ κειμένου νὰ παραμένουμε κάπου ἐντεταγμένοι καὶ νὰ μὴν αἰσθανθοῦμε μόνοι μας. Συνέχεια →

Ἡ ἀνάγκη μας ἀφορᾶ πάντα σὲ ἁπλᾶ πράγματα…
Σὲ τόσο μικρά, ἀσήμαντα ἴσως, ἀλλὰ κατὰ βάσιν οὐσιώδη καὶ ἀπαραίτητα…
Ἕνα χαμόγελο, μία τρυφερὴ ματιά, ἕνα ἡλιοβασίλεμα, μία φιλικὴ κουβέντα, μία κλεφτὴ ματιὰ στὴν σελήνη ἤ ἀκόμη καὶ ἕνα ξημέρωμα ἀναμένοντας τὴν Ἀνατολή…
Τόσο ἁπλᾶ μὰ τόσο σπουδαῖα συνάμα αὐτὰ τὰ μικρά, τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν εὐτυχία του… Συνέχεια →