Κάτι τέτοιες εἰκόνες κατισχύσεως τῆς παρθένου -καὶ ὀργιώδους- φύσεως ἐπὶ τῆς ἀνθρωπίνου προσωρινότητος καὶ ματαιοδοξίας πάντοτε μοῦ προκαλοῦσαν δέος, μὰ καὶ συνάμα εὕρισκα σ᾿ αὐτὲς ἕναν περίεργο ρομαντισμό…
The Old Piano Tree, California
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἀφιερώματα
Εἰς Ἀθηνᾶν Πολύμητιν!!!
Κλῦθί μευ, αἰγιόχοιο Διὸς τέκος,
ἡ γενετῆρος πηγῆς ἐκπροθοροῦσα καὶ ἀκροτάτης ἀπὸ σειρῆς·
ἀρσενόθυμε, φέρασπι, μεγασθενές, ὀβριμοπάτρη,
Παλλάς, Τριτογένεια, δορυσσόε, χρυσεοπήληξ, κέκλυθι·
δέχνυσο δ᾽ ὕμνον ἐύφρονι, πότνια, θυμῷ,
μηδ᾽ αὔτως ἀνέμοισιν ἐμόν ποτε μῦθον ἐάσῃς,
ἡ σοφίης πετάσασα θεοστιβέας πυλεῶνας καὶ
χθονίων δαμάσασα θεημάχα φῦλα Γιγάντων· Συνέχεια
Βίδρα
Βίδρα (Lutra lutra) Λίμνη Καστοριᾶς.
Σὰν φαντομὰς ἐμφανίζεται ἐκεῖ ποὺ δὲν τὴν περιμένεις. Συνέχεια
«Ἐτοῦτος ὁ λαὸς γονατίζει μόνον ἐμπρὸς στοὺς νεκρούς του…»!
29η Ὀκτωβρίου 1941. Πενῆντα ἢ ἑξῆντα ἀνάπηροι, μὲ τὰ πόδια ἢ τὰ χέρια κομμένα, ἄλλοι μὲ τὰ καροτσάκια των καὶ ἄλλοι μὲ τὶς πατερίτσες των, ἐνεφανίσθησαν ἐμπρὸς εἰς τὸ Μνημεῖον τοῦ Ἀγνώστου Στρατιώτου…
Οἱ καραμπινιέροι, οἱ ὁποῖοι ἐφρουροῦσαν ἀκόμη ἐκεῖ, ἀπεπειράθησαν εἰς τὴν ἀρχὴν νὰ τοὺς ἐμποδίσουν. Ἀλλ’ ἦτο τόσον ἐπιτακτικὴ καὶ περιφρονητικὴ ἡ χειρονομία, μὲ τὴν ὁποίαν οἱ ἐπί κεφαλῆς ἀνάπηροι τοὺς διέταξαν -ναί, τοὺς διέταξαν!- νὰ παραμερίσουν, ὥστε ὑπεχώρησαν καὶ τοὺς ἄφησαν νὰ περάσουν… Συνέχεια
Ἡ …«τιμή» στὸν ἡγέτη τοῦ «ΟΧΙ».
Ἡ …«τιμή» ποὺ ἀπέδωσαν χαμερπεῖς καὶ ἀνιστόρητοι καννίβαλοι στὸν πρωθυπουργὸ ποὺ προετοίμασε τὴν Ἑλλάδα γιὰ τὸν ὑπέρτατο ἀγῶνα, ἐναντίον τῶν γεωπολιτικῶν ἐπιδιώξεων τῶν Ἰταλῶν…..
Ὁ ἀνδριὰς τοῦ Ἰωάννου Μεταξᾶ, εὑρίσκετο σὲ μία πλατεῖα τῆς Ἀνατολικῆς. Ἀττικῆς, ἐθρυμματίσοη ἀπὸ τὸν ὄχλο τῶν νεογραικύλων, στὰ μέσα τῆς δεκαετίας τοῦ 80…… Συνέχεια
Ὅταν οἱ Ἕλληνες ἔλεγαν «ΟΧΙ». Ἡ Ἐποποιΐα τοῦ ’40! (ἀναδημοσίευσις)
Πρωτοσέλισα ἐφημερίδων
Πρωτοσέλισα ἐφημερίδων
Ὁ Ἐμμανουέλε Γκράτσι, πρέσβυς τῆς Ἰταλίας στὴν χώρα μας τὸ 1940, περιγράφει τὰ γεγονότα στὸ βιβλίο του, ποὺ τὸ ὀνομάζει μὲ μία πρωτοφανή ὀξυδέρκεια γιὰ τὸ μέλλον τοῦ καθεστῶτος Μουσολίνι: «Ἡ αρχὴ τοῦ τέλους – ἡ ἐπιχείρησις κατὰ τῆς Ἑλλάδος»:
«Ἡ ὥρα εἶχε ἤδη φθάσει τρεῖς (3). Ἐπιτέλους τὸ κουδούνισμα ξύπνησε τὸν ἴδιο τὸν Μεταξᾶ, ποὺ ἔκαμε τὴν ἐμφάνισὴ του σὲ μιὰ μικρὴ πλαϊνὴ πόρτα καὶ ἀναγνωρίζοντάς με, μὲ ἄφησε νὰ περάσω. … Μοῦ ἔσφιξε τὸ χέρι καὶ μὲ ἒβαλε νὰ καθίσῳ σὲ ἕνα μικρὸ φτωχικὸ σαλόνι τοῦ σπιτιοῦ. Μόλις καθίσαμε, καὶ ἐπειδὴ ἡ ὥρα ἦταν λίγα λεπτὰ μετὰ τὶς 3, τοῦ εἶπα ἀμέσως ὅτι ἡ Κυβέρνησὴ μου, μοῦ εἶχε ἀναθέσει νὰ τοῦ ἐγχειρίσω προσωπικὰ ἕνα κείμενο, ποὺ δὲν ἦτο τίποτε ἄλλο, παρὰ τὸ τελεσίγραφον τῆς Ἰταλίας πρὸς τὴν Ἑλλάδα, μὲ τὸ ὁποῖον ἡ Ἰταλικὴ Κυβέρνηση ἀπαιτοῦσε τὴν ἐλεύθερη διέλευση τῶν στρατευμάτων της στὸν Ἑλληνικὸ χῶρο, ἀπὸ τὶς 6 πρωϊνῆς……. Συνέχεια