…πάντα ἔτσι δέν γινόταν;…
Ἅγιοι Μεγαλοπρεπεῖς Ζωγράφοι δέν ἐστόλισαν τά μάτια μας;…
Φλογεροί Σαλεμένοι Ποιητές δέν ἀνεκάλυψαν τίς λέξεις μας;…
Θαυμάσιοι Ἀνεκτίμητοι Μουσικάντηδες δέν ἐχάιδευσαν τά αὐτιά μας;…
…πάντα ἔτσι δέν γινόταν…(;)….
εἶχαν τήν ψῆφο ὡς ὅπλο τους αὐτοί;…
Ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα ποὺ μποροῦμε νὰ κάνουμε, ὡς ἄνθρωποι, εἶναι νὰ δοκιμάσουμε νὰ μελετήσουμε τοὺς Ἕλληνες κλασσικούς, σὲ ὅλα τους τὰ ἔργα.
Βέβαια, κάτι τέτοιο, ἰδίως μὲ τὸν τρόπο ποὺ διδαχθήκαμε τὴν γλῶσσα μας, φαντάζει κάπως …ἀδύνατον.
Μὰ ΔΕΝ εἶναι. Συνέχεια
Ἡ περιέργεια νίκησε τὸν φόβο, στὰ πρόσωπα αὐτῶν τῶν παιδιῶν στὴν Ἀγγλία, ποὺ βρῆκαν καταφύγιο σὲ ἕνα χαντάκι, κατὰ τὴν διάρκεια μιᾶς γερμανικῆς ἀεροπορικῆς ἐπιδρομής, τὸ 1940.
Συνέχεια
Ἀπὸ τὴν μεταπολίτευση καὶ ἐντεῦθεν ὅλες οἱ κυβερνήσεις ἀποτελοῦν ἕναν κεντρκὸ πολυπλόκαμο πυρῆνα μὲ ξεχωριστὸ ὄνομα καὶ δῆθεν ξεχωριστὴ κατεύθυνση. (Πλήν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων!)
Ἕναν κεντρικὸ σχεδιασμὸ, μὲ σκοπὸ νὰ ἐλέγξουν τὸ μεγαλύτερο ποσοστὸ τῶν πολιτῶν-ψηφοφόρων.
Ὅλες οἱ κυβερνήσεις ἀκολούθησαν καὶ ἀκολουθοῦν τὸ ἴδιο σχέδιο καὶ ἡ μία σταθερὰ προετοίμαζε τὸ ἔδαφος γιὰ τὴν ἐπομένη (συμπεριλαμβανομένης ὁλοκλήρου τῆς Ἀριστερᾶς). Συνέχεια
…Η κατάσταση στην Ελλάδα εχει πλέον «άρωμα» Αβάνας και δεν αναφερόμαστε στα πούρα των νεοπλούτων.
Η κατάσταση θυμίζει έντονα την Κούβα της εποχής του Μπατίστα.
Και τότε κάποιοι Κουβανοί «διαπλεκόμενοι» άρπαζαν ό,τι έβρισκαν μπροστά τους.
Νόμιζαν ότι είναι ασφαλείς έχοντας εξασφαλίσει την προστασία των Αμερικανών και δεν δίσταζαν να τους παραδώσουν γη και ύδωρ.
Το 75% του κεφαλαίου της Κούβας αποτελούσε αμερικανική ιδιοκτησία. Ό,τι δεν ενδιέφερε τους Αμερικανούς το άρπαζαν για λογαριασμό τους οι λακέδες τους.
Ήταν απολύτως σίγουροι ότι δεν κινδύνευαν από τους «πρωτογόνους» γηγενείς.
Ήταν σίγουροι ότι τους αρκούσε η στρατιωτική βοήθεια των Αμερικανών.
Όταν κατάλαβαν τι έγινε, δεν εύρισκαν εισιτήριο για να δραπετεύσουν από την κόλαση.
Σε δεξιώσεις με τα σμόκιν τους πέτυχαν ο Κάστρο και η παρέα του.
(Τὸ «σ» διαβάζετε σὰν τὸ ἀγγλικὸ Sh ἤ τὸ γερμανικὸ sch.)
Σιάκι 1953 τῇ χρονίᾳ.
Ἄνοιξιν καιρός. Τὰ σόνεα οὔλεα ἐλίαν ἄμα ὁ κρύος κρύος ἔτονε.
Τὰ δενδρὰ οὔλεα τσάτσαλα ἔτον ἄμαν τὰ τσιτσεκόπα ἐσκάλωσαν ἀπ΄ ἔναν ἔναν νὰ ντοῦνε ὀξοκά.
Ὁ ἦλεν ἐσκῶθεν κατακέφαλα ἐκεῖνον τὴν ἡμέραν καὶ μαναχὰ δύο λιβόπα ἐπαρλάεβαν ἅπαν ἄσο πέραν τῇ μαχαλᾷ. Σίτεαν ἔρχουτον τ΄ ἀὲρ΄ τὸ νεφεσόπον, ἐτιρλάνγκεβαν μίαν ᾅδα μίαν ἄκει θαρεῖς καὶ ἐπροσονειδίαζαν τὸν ἧλεν. Συνέχεια
