Σκοπός μας, ὡς κοινωνίες, ἔχει γίνῃ μόνον τὸ χρῆμα, ξεχνώντας, γιὰ μίαν ἀκόμη φορά, πὼς τὸ χρῆμα εἶναι τὸ μέσον γιὰ κάποια ζητήματα, μὰ οὐδέποτε σκοπός.
Ὁ σκοπός, γιὰ κάθε κοινωνία κι ἄτομον, πάντα, σὲ ὅλην τὴν διάρκεια τῆς ἱστορίας τοῦ πλανήτου, ὄφειλε νὰ εἶναι ἄλλος, σαφῶς πιὸ σημαντικὸς καὶ σπουδαῖος.
Μά, ἐμεῖς, ἰδίως σὲ αὐτὲς τὶς ἐποχὲς ποὺ διανύουμε, μὲ τὴν ἀπόλυτον μαζοποίησιν μας, καταλήξαμε νὰ θεωροῦμε ταὐτόσημα τὴν ἐλευθερία καὶ τὸ χρῆμα…
Ἔχουμε χρῆμα, θεωροῦμε πὼς εἴμεθα κι ἐλεύθεροι.
Δὲν ἔχουμε, δὲν εἴμεθα…
Δυστυχῶς μας. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἐλεγχόμενες κουδουνίστρες (βουλευτές)
Διαστρεβλωτικὴ ἱστορικὴ «γάγγραινα» τοῦ 1974
Ἡ «γάγγραινα» τῆς διαστρεβλώσεως τῆς Ἱστορίας τοῦ 1974
Ἡ διαστρέβλωσις τῆς Ἱστορίας ἀπὸ τοὺς «αὐτόπτες μάρτυρες» τοῦ 1974
Ὅταν τὸ 1984 ξεκίνησα, μὲ ἔναν πρωτόγνωρο ἐνθουσιασμό, τὴν ἔρευνά μου γιὰ τὸ 1974, μετὰ τὴν ἀνάγνωση ὅλων τῶν βιβλίων ποὺ εἶχαν γραφῇ μέχρι τότε γιὰ τὴν ἰταμὴ Τουρκικὴ εἰσβολὴ στὸ νησὶ τῆς Ἀφροδίτης, ἀπεφάσισα νὰ διασταυρώσω ὄλες τὶς πληροφορίες ποὺ βρῆκα τότε στὰ βιβλία καὶ μὲ τὴν μαρτυρία αὐτῶν ποὺ τὰ ἔζησαν ὡς γεγονότα. Συνέχεια
Χρησιμοτάτη ἡ ἀπόφασις τοῦ Ἀρείου Πάγου γιὰ τὶς ἐργασιακὲς συμβάσεις!!!
Ἡ ἀπόφασις τοῦ Ἀρείου Πάγου ὅτι δὲν ἐπέρχεται βλαπτικὴ μεταβολὴ στὴν ἐργασιακὴ σύμβαση, ὅταν κάποιος σὲ ἀφήσῃ ἀπλήρωτο εἶναι σωστή.
Καὶ πρέπει νὰ ξεκινήσῃ νὰ ἐφαρμόζεται ἀπὸ τοὺς Ἀρεοπαγίτες.
Νὰ τοὺς ἀφήσῃ τὸ κράτος ἀπληρώτους γιὰ πέντε (5) χρόνια.
Ἤ, μᾶλλον, γιὰ πενῆντα (50) χρόνια…
Καὶ τότε νὰ τοὺς πληρώσῃ…
…ἀλλά, ἄτοκα!!!
Συνέχεια
Γραναζάκια, κατ’ ἐπιλογήν, στὴν μηχανὴ πολτοποιήσεως μας
Ἔχουμε, λέει, κοινωνικὸ κράτος.
Πηγαίνεις, λέει, ἀνασφάλιστος γάρ, σὲ ὁποιονδήποτε ἰατρὸ ἢ νοσοκομεῖο καὶ σὲ καλύπτουν ἀπολύτως κι ἀδιακρίτως, ἀνεξαρτήτως τοῦ ἐὰν ἔχῃς, ἢ ὄχι, πληρώσῃ τά, βάσει νόμου (ἢ «νόμου»), ὑποχρεωτικὰ ἀσφάλιστρα στὸ ὁποιοδήποτε ταμεῖο σου.
Τότε γιατί…
Συνέχεια
Ὑπὸ (καθυστερημένο) ἔλεγχο ἡ Ἐπιτροπὴ Ἀνταγωνισμοῦ!
Μὲ ἐπιμονὴ καὶ ὑπομονὴ τὸ Δίκαιον μπορεῖ νὰ ἐπικρατήσῃ
Ψήφισε ὁ Χατζηδάκης γιὰ νὰ γίνῃ τὸ Πειθαρχικὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπιτροπῆς Ἀνταγωνισμοῦ τὸ 2011 ἀλλὰ «ξέχασε» νὰ πράξῃ τὰ δέοντα γιὰ νὰ συσταθῇ.
Ἦρθαν οἱ ἑπόμενοι, τὸ «ξέχασαν» καὶ αὐτοί. Συνέχεια
Γαλλικὴ καὶ ἑλληνικὴ ἐργασιακὴ σύμβασις
Ἑλλὰς 2017…
Ἀνταπόκρισις ἀπὸ Γαλλία.
Μὲ τὴν ἀπόφασι τοῦ Ἀρείου Πάγου, ὅπου «Ἡ μὴ πληρωμὴ μισθοῦ δὲν ἀποτελεῖ βλαπτικὴ μεταβολὴ τῆς συμβάσεως εῤγασίας», κάποιος μὲ ἠρώτησε γιὰ τὸ τί ἰσχύει στὴν Γαλλία.
Εὐχαρίστως νὰ σᾶς πῶ τί ἰσχύει.
Συμφώνως μὲ τὸ ἄρθρον L.3242-1 τοῦ Ἐργατικοῦ Νόμου, ἡ μὴ πληρωμὴ τοῦ μισθοῦ, γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο, μετὰ ἀπὸ ἕναν μῆνα:
- Α. Άποτελεῖ μονομερῆ βλαπτικὴ μεταβολὴ τοῦ συμβολαίου ἐργασίας.
Ὁ ἐργαζόμενος μπορεῖ ὄχι μόνον νὰ ζητήσῃ τὸν μισθό, ἀλλὰ καὶ τόκους, καθὼς κι ἐπὶ πλέον ἀποζημίωσι. Στὸ Ἐργατικὸ Δικαστήριο ὁ ἐργαζόμενος δὲν χρειάζεται νὰ ἀποδείξῃ ὅτι δὲν ἐπληρώθη, εἶναι ὑποχρέωσις τοῦ ἐργοδότου νὰ ἀποδείξῃ ὅτι ἡ πληρωμὴ ἔγινε.
- Β. Ἡ μὴ πληρωμὴ μισθοῦ ἀποτελεῖ ποινικὸ ἀδίκημα.
Ἐὰν μία ἐπιχείρησις δὲν μπορῆ νὰ πληρώσῃ τοὺς ὑπαλλήλους γιὰ ἕναν μῆνα, τίθεται ὑπὸ πτώχευσι. Σὲ περίπτωσι ποὺ ἡ ἐπιχείρησις εὑρίσκεται ὑπὸ πτώχευσι, οἱ ἐργαζόμενοι εἶναι οἱ πρῶτοι ποὺ παίρνουν ἀποζημίωσι (πρὶν ἀπὸ τὸ κράτος, πρὶν ἀπὸ τὶς τράπεζες καὶ πρὶν ἀπὸ τοὺς προμηθευτές).
Αὐτά.
Δημήτρης Βέργος
ἐπιμέλεια κειμένου Φιλονόη καὶ Φίλοι