Σὲ κάθε περίπτωσι, τὸ κόλπο ἔπιασε καὶ πάλι.
Οἱ ῥεαλισταὶ καὶ οἱ νουνεχεῖς θὰ ψηφίσουν, μὲ βαρειὰ καρδιά, γιὰ μίαν ἀκόμη φορά, τοὺς τραμπάκουλες, τοὺς μαυρογυαλούρους καὶ τοὺς ληστάρχους τῆς δεκαετίας τοῦ ’50, τὰ παιδιά τους καὶ τὰ ἐγγόνια τους, μήπως καὶ σωθῇ τὴν τελευταία στιγμή, ἐπάνω στὸ νῆμα ἡ ἔρμη ἡ Πατρίς. . Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἐλεγχόμενες κουδουνίστρες (βουλευτές)
Λεβέντης ἤ ὁ …τρελλός τοῦ χωριοῦ; (διόρθωσις)
Νέα Δημοκρατία ἤ …Παλαιά Δικτατορία;
Βλέποντας τὴν τηλεμαχία ἔχω νὰ πῶ στὸν Μεϊμαράκη ὅτι τὸ 2015 ἡ Ν.Δ. δὲν εἶναι οὔτε «Νέα» οὔτε «Δημοκρατία»
Εἶναι Π.Δ.
Δηλαδὴ Παλαιὰ Δικτατορία. Συνέχεια
Οἱ ἐντέχνως …«φυτευτοί» πολιτικοί «μας»!!!
Είχαν όλο τον χρόνο που ήθελαν για να εξελίξουν τις ικανότητές τους στην εξαπάτηση των ψηφοφόρων, ώστε να αποδείξουν στα ξένα αφεντικά τους πόσο …αποτελεσματικοί είναι.
Οἱ πρόγονοι Σαμαρᾶ – Γερουλάνου καὶ ἡ ἀξία τῆς μετοχῆς τῆς Τραπέζης Ἀνατολῆς τὸ 1930
«…Πέραν του Στεφάνου Δέλτα, ο Ιωάννης Δροσόπουλος ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Τραπέζης Ανατολής και την ίδια στιγμή διοικητής της Εθνικής Τραπέζης από το 1928. Ταυτόχρονα διατελούσε πρόεδρος σε δεκάδες εταιρείες, που όλες έπαιρναν κεφάλαια για της ανάπτυξη τους από την Εθνική Τράπεζα. Μεγάλος του αντίπαλος ήταν ο Διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Εμμανουήλ Τσουδερός, ο οποίος κατηγορούσε ευθέως τον Δροσόπουλο για την τεχνητή νομισματική κρίση του 1932, αλλά και για διάφορες νομιμοφανείς δραστηριότητες. Ο Δροσόπουλος αντικατέστησε το 1939 τον Ε. Τσουδερό στην Διοίκηση της Τραπέζης της Ελλάδος, όταν ο Ι. Μεταξάς θεώρησε ότι ο Τσουδερός τον υποσκάπτει, αλλά δεν πρόλαβε να χαρεί και ιδιαίτερα γιατί πέθανε κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες….»Προσφυγιά…
Αρχές Σεπτεμβρίου η χώρα επέστρεφε στην αρχική της κοιτίδα, μετά από μια ιστορική περιδίνηση 25 και παραπάνω αιώνων. Οι Ελληνες, αλλά και πολλοί Αρμένιοι, δεν περίμεναν ανακωχές και συνθήκες για να φύγουν από την Μικρασία και να καταλήξουν οι περισσότεροι στην αρχαία πατρίδα, αλλά και αρκετοί σε υπερατλαντικούς προορισμούς. Ο Κεμάλ ζήτησε απαιτητικά την οπλισμένη και οχυρωμένη Ανατολική Θράκη, διότι ο πόλεμος είχε περιοριστεί στην ζώνη Σμύρνης-Αφιόν Καραχισάρ. Οι πρόσφυγες ανήκαν κυρίως σε αυτήν την ζώνη, αλλά αυτοβούλως ή στανικώς έφυγαν και από την Πόλη, από τον Πόντο, από πολλά μέρη της Θράκης (πρώτα από την ευρωπαϊκή ακτή του Ελλησπόντου, αλλά και από την Καππαδοκία και το Καρς, ενώ οι πληθυσμοί του Καυκάσου και της νότιας Ρωσσίας ετοιμάζονταν. Συνέχεια