Τὴν «Δημὰρ» τὴν  ψηφίζω «ἐξυπηρετῶντας» τὸ βασικό μου ἔνστικτο.
Ἔνστικτο ποὺ ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν ἐπαγγελματικὴ καταγωγὴ τῆς οἰκογενείας μου, (ὁ παπποῦς ἦταν βοϊδέμπορος καὶ ὁ μπαμπὰς ἐπίσης, ἀλλὰ ἔκανε ἐμπόριο καὶ μὲ ἄλλα …ζῷα…) προσφέροντάς μας μίαν ἄνετο καὶ χωρὶς προβλήματα ζωή.

Τὴν «Δημὰρ» τὴν γνωρίσαμε γιατί ὁ μπαμπᾶς ἔκανε πολλὴ παρέα μὲ τὸν Φώτη τὸν Κουβέλη… Ὁ «μπαρμπαφώτης», ἔτσι τὸν φωνάζαμε, ἦταν ἕνας πολὺ καλὸς κύριος, γιατί ὁ μπαμπᾶς θυμᾶμαι τὸν ἔλεγε πολλὲς φορὲς μαλάκα… ἰδιαίτερα θυμᾶμαι μίαν φράσι του, τότε ποὺ τὸν ἔχωσαν στὴν διακυβέρνησι μὲ Νέα Δημοκρατία καὶ Πασόκ, «πάλι τὸν ἔπιασαν μαλάκα τὸν «μπαρμπαφώτη»…»
Συνέχεια →