
Εἶναι βέβαιο ὅτι ὅλοι αὐτοὶ οἱ ἐλεεινοὶ «βουλευτὲς», ποὺ παραληροῦν στὴν βουλὴ ὑπὲρ τῆς ἠθικῆς καθαρότητος τοῦ γένους καὶ ξιφουλκοῦν κατὰ τῶν «ἀνωμάλων» ὁμοφυλοφύλων καὶ τοῦ συμφώνου συμβιώσεως, μιμούμενοι καὶ ἀνταγωνιζόμενοι τοὺς ἁγίους δεσπότες τῆς ταλιμπανικῆς ἐκκλησίας μας, προσπαθοῦν οἱ ταλαίπωροι νὰ κολακέψουν τὸ πλέον καθυστερημένο καὶ ὀπισθοδρομικὸ κομμάτι τῆς κοινωνίας μας, νὰ γίνουν συμπαθεῖς καὶ ἑλκυστικοὶ σὲ αὐτὸ καὶ νὰ ἀγρεύσουν τὴν ψῆφο του. Συνέχεια
Ἡ καλλίτερη ἀνάλυσις γιὰ ὅσα συμβαίνουν τὰ τελευταῖα χρόνια σὲ αὐτὴν τὴν χώρα θὰ ἔχει γίνει ὅταν ἡ ἀπάντησις στὰ ἐρωτήματα: γιατὶ ὁ Τσίπρας εἶπε αὐτὸ ποὺ εἶπε ἢ γιατὶ ὁ Σαμαρᾶς ἔκανε αὐτὸ ποὺ ἔκανε, δοθεῖ μὲ τὸ ἑξῆς ἁπλούστατο: ἐπειδὴ ἔτσι τοῦ ἦλθε ἐκείνη τὴν δεδομένη στιγμή. Τότε μᾶλλον θὰ ἀρχίσῃ καὶ ἡ χάραξις μιᾶς ἀποτελεσματικῆς στρατηγικῆς γιὰ τὴν ἀντιμετώπισι τῶν προβλημάτων.
Φαινομενικὰ τουλάχιστον, μιὰ μερίδα Ἑλλήνων, ποὺ διεκδικοῦν τὸ προνόμιο νὰ ἀποκαλοῦνται ὀρθολογιστὲς καὶ ῥεαλιστές, ἔχει καταλήξει στὸ συμπέρασμα ὅτι ἡ χρηστὴ διοίκησις, ἡ διαφάνεια καὶ ὁ ὑγειὴς ἀνταγωνισμὸς εἶναι ὄχι μόνον ἰκανὲς ἀλλὰ καὶ ἀναγκαῖες συνθῆκες γιὰ τὴν παραμονὴ στὸ εὐρῶ καὶ τὴν ἀπόλαυσι τῶν πλεονεκτημάτων του.

Ὅταν ἔνα σύστημα προσπαθῃ νὰ πείσῃ τοὺς ἁπλοῦς ἀνθρώπους τῆς καθημερινότητος, χρησιμοποιώντας ὡς τελευταῖο καταφύγιο περισπούδαστες μακροικονομικὲς ἀναλύσεις, γιὰ τὴν σταθερότητα τοῦ νομίσματος, τὰ δημοσιονομικὰ μεγέθη, τὶς μακροπρόθεσμες σὲ βάθος δεκαετιῶν ἐπιπτώσεις τῶν πολιτικῶν του καὶ ἄλλα τέτοια σοβαρά, ἔχει ἤδη πάρει ὁριστικὸ διαζύγιο μὲ τὴν πολιτική.