Δημώναξ: Ὁ Κύπριος κυνικὸς φιλόσοφος
2 Γιὰ τὸν Δημώνακτα εἶναι σωστὸ καὶ πρέπον νὰ μιλήσουμε γιὰ δύο λόγους.
Πρῶτα γιὰ νὰ διατηρηθῇ ἡ μνήμη του στοὺς καλλιεργημέννους ὅσο, τουλάχιστον, περνᾷ ἀπὸ τὸ χέρι μου.
Ἔπειτα, γιὰ νἄχουν καὶ οἱ νέοι οἱ πιὸ προικισμένοι, αὐτοὶ ποὺ στρέφονται στὸν στοχασμό,
πρότυπα γιὰ παραδειγματισμὸ ποὺ νὰ μὴν εἶναι μόνον ἀπὸ τὰ παλαιὰ τὰ χρόνια διαλεγμένα,
ἀλλὰ κι ἀπὸ τοὺς χρόνους μας νὰ παίρνουν κανόνα βίου καὶ νὰ μιμοῦνται ἐκεῖνον ποὺ ἀνεδείχθη
στὸν ἄριστο ἀπ’ ὅσους φιλοσόφους ἐγνώρισα.
Τὴν τελευταία δεκαετία τοῦ 19ου αἰῶνος εἶχαν ἀρχίση οἱ διωγμοὶ τῶν Ἀρμενίων μὲ τὴν δολοφονία ἐπάνω ἀπὸ 300.000 σὲ πολλὲς μαζικὲς δολοφονίες. Στὶς 24 Ἀπριλίου 1915 μπῆκε σὲ ἐφαρμογὴ ἡ ἀπόφαση τοῦ σουλτάνου γιὰ «τελικὴ λύση», τὴν ὁλικὴ φυσικὴ ἐξόντωση τοῦ Ἀρμενικοῦ λαοῦ. Ἐκεῖνο τὸ βράδυ, ὁ ὑπουργὸς ἐσωτερικῶν Ταλαὰτ Πασσᾶ συνέλαβε 250 ἐπιφανεῖς Ἀρμενίους στὴν Κωνσταντινούπολη, οἱ ὁποῖοι καὶ ἐξετελέσθηκαν τὸ ἴδιο βράδυ, χωρὶς δίκη ἢ κατηγορία.
