
Ἐὰν δὲν ἀδράξουμε τὴν ἡμέρα, οὐδὲ μία ἡμέρα θὰ μᾶς χαρισθῇ!
Διότι διαφορετικῶς οἱ αὐτοκτονίες δὲν θὰ ἦταν μόνον 3.000 ἀλλὰ 1.003.000! Ἴσως καὶ περισσότερες…
Πέρασα λοιπὸν ἀπὸ τὸ μαγαζὶ τοῦ φίλου μου τοῦ Γιώργου. Μαζύ του καὶ ἡ σύντροφός του… Ἀγκαλιασθήκαμε, φιληθήκαμε… Χαρήκαμε ποὺ εὑρέθημεν…
Ἄρχισα τὶς ἐρωτήσεις… «Πῶς περνᾶτε; Πῶς πάει ἡ δουλειά; Πῶς βλέπετε τά πράγματα;…»




