Τόν θυμᾶσθε αὐτόν τόν τίτλο;
Ἔ, πρὸ ἀρκετῶν ἐτῶν μοῦ …ἐφόρτωσαν τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο…
Τὸ ἐδιάβασα καὶ μοῦ ἔμεινε μία ἀπέραντος θλίψις.
Ἐλάχιστα θυμᾶμαι σήμερα ἀπὸ τὸ περιεχόμενόν του…
Κάπου μέσα στὰ ὑπόλοιπα κρύβεται καὶ μοῦ θυμίζει, κάπου κάπου, πὼς ζορίστηκα γιὰ νὰ τὸ τελειώσῳ.
Καὶ ζορίστηκα διότι αὐτὰ ποὺ ἔγραφε ὁ Μίσσιος ἦσαν ἀληθῆ καὶ πίσω τους κρύβονταν ἄνθρωποι μὲ οἰκογένειες, μὲ «πρόσωπο στὴν κοινωνία», μὲ «χριστιανικὰ ἤθη» ποὺ συνετέλεσαν στὸ ἔγκλημα. (Διότι ναί, ὑπῆρξε ἔγκλημα, ἄριστα μεθοδευμένο καὶ στόχο, ὅπως πάντα φυσικά, ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ!!!) Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: φόβος
Χρειάζεται ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς νὰ ἀποφασίσῃ ἐὰν θέλῃ νὰ πολεμᾷ γιὰ τὴν ζωή του.
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι φωνακλάδες καὶ ἄνθρωποι συνεσταλμένοι.
Ὑπάρχουν ἐκεῖνοι ποὺ ἀγανακτοῦν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κρύβονται.
Ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ μονίμως ἀστειεύονται καὶ ἄλλοι ποὺ προσποιοῦνται.
Κάποιοι ἄλλοι ἀνταγωνίζονται ὁποῖον εὑρεθεῖ ἐμπρός τους.
Ὑπάρχουν κάποιοι ποὺ τοὺς ἀρέσει νὰ γίνονται κηδεμόνες τῶν ἄλλων καὶ κάποιοι ποὺ καταῤῥέουν.
Μέσα σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ὑπάρχει ἔνας μηχανισμὸς ὁ ὁποῖος τοὺς προστατεύει ἀπὸ τὸν κόσμο.
Σὲ μερικοὺς αὐτὸς ὁ μηχανισμὸς μοιάζει μὲ ἕνα θηρίο ποὺ σὲ ἄλλους βρυχᾶται καὶ σὲ ἄλλους εἶναι ἔνα θηρίο ποὺ ἕρπει.
Οἱ ἄμυνες ἔχουν πολλὲς μορφὲς ἀλλὰ ἔνα κοινὸ στόχο: Νὰ προστατεύσουν τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν κακὸ κόσμο. Συνέχεια
Καθαρὲς ἐξηγήσεις.
Τὸ πλέον δύσκολο στὴν ζωή μας εἶναι τὸ νὰ μποροῦμε νὰ κυττᾶμε τὸν ἄλλον στὰ μάτια καὶ νὰ τοῦ λέμε εὐθέως αὐτὰ ποὺ αἰσθανόμεθα, πιστεύουμε, σκεπτόμεθα γιὰ αὐτόν.
Δύσκολο διότι μᾶς κυβερνᾶ τὴν σκέψιν κυρίως ὁ συναισθηματισμός, ποὺ δυστυχῶς μᾶς καθορίζει τὸ ἐὰν θὰ εἴμεθα ἔντιμοι ἤ ὄχι, μὲ τοὺς γύρω μας.
Ὁ φόβος, νὰ μὴ κριθοῦμε μὲ θυμό, ἤ μὲ ἀπέχθεια, μᾶς κρατᾶ συνήθως σιωπηλούς, κι ἄς βράζουμε ἀπὸ μέσα μας…
Δύσκολος ἡ ἀπόφασις λοιπὸν νὰ ἀντιμετωπίσουμε τοὺς γύρω μας κυτ Συνέχεια
Θωράκισις ἑαυτοῦ.
Ἡ ἀνάγκη μας, σὰν ἄτομα, ὅταν ἀρχίζουμε νὰ ἀλλάζουμε τὴν ὀπτική μας καὶ τὶς στοχεύσεις μας, εἶναι τὸ νὰ προστατεύσουμε ὅσο τὸ δυνατὸν καλλίτερα τὶς ἐπιλογὲς καὶ τὶς ἀλλαγές μας. Αὐτὸ σημαίνει πὼς πρώτη μας μέριμνα ὀφείλουμε νὰ εἶναι ἡ θωράκισις τοῦ ἑαυτοῦ μας. Δῆλα δὴ ἡ προστασία μας ἀπὸ ὅποιες ἐξωτερικὲς παρεμβολές.
Ἡ θωράκισις δὲν εἶναι κάτι εὔκολο.
Βαλλόμεθα καθημερινῶς ἀπὸ δεκάδες φοβίες, ἀπειλές, καταστάσεις.
Ἀπὸ τὶς ἁπλὲς εἰδήσεις, ποὺ στοχεύουν στὸ νὰ μᾶς κρατοῦν ἐν καταστολῇ, ἔως τὶς προσωπικές μας συναναστροφές. Ἤ ἀκόμη κι ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς σκέψεις μας καὶ τὶς συνήθειές μας. Συνέχεια
Φ-Ο-Β-Ι-Ε-Σ
Ο φόβος, είναι ένα άκρως ύπουλο συναίσθημα το οποίο σου αλλοιώνει την οπτική, αλλά και πολύ περισσότερο τις κινήσεις.
Δεν μιλάω για τον φόβο που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού κινδύνου ή μιας απειλής.
Μιλάω για τον φόβο που αναβλύζει βίαια, κάτω από το αδιόρατο φορτίο μιας πλασματικής απειλής.
Γεννιέται χωρίς προειδοποίηση! Ξεπηδά από το πουθενά, ως ο κομάντο των ανασφαλειών σου και σε αιφνιδιάζει.
Φοβίες και ανασφάλειες. Χωρίς το ένα δε θα υπήρχε το άλλο…
Είμαι αρκετά καλός; Είμαι αρκετά όμορφος; Είμαι αρκετά δυνατός; Είμαι αρκετά αυτόφωτος; …
Αμφιβολίες… Συνέχεια
Λάγνες σκέψεις.
Λαγνεία είναι η κατάσταση στην οποία ο άνθρωπος δεν αντιστέκεται στις σεξουαλικές του επιθυμίες και θεωρείται αμάρτημα. Γιατί άραγε;
Έτσι διδαχθήκαμε τουλάχιστον στα σχολεία: Μόνιμη εγκράτεια προς τα ενστικτώδη θέλω μας. Βαρύ το φορτίο: Εκούσια αποχή από τις ηδονές μέχρι την ανυπαρξία μας.
Διδαχθήκαμε επίσης πως προορισμός μας είναι ο γάμος με ένα και μοναδικό ταίρι μέχρι να μας χωρίσει ο θάνατος.
Διδαχθήκαμε την αγάπη ως εγκράτεια θα έλεγα, ως ένα άγραφο νόμο που μας κρατά μακρυά από τους πειρασμούς μας.
Διδαχθήκαμε μια αγάπη αδέκαστο κριτή που ταπεινώνει, είναι τυφλή προς τα ένστικτα μας και διαστρεβλώνει τα θέλω μας.
Η πιο ειλικρινής αγάπη μας είναι αυτή για το φαγητό λένε κάποιοι διότι εξυπηρετεί ένα βασικό μας ένστικτο, αυτό της πείνας.
Αλλά με το ένστικτο των ορμών τι γίνεται; Συνέχεια