Δέν σοῦ κάθονται καλά;
Κρίμα….
Διότι θὰ ἔβλεπες τὶς «μετοχές» σου νὰ ἀνεβαίνουν στὰ ὕψη…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γενοκτονία ἀθῴων
Τί λέει ἡ καρδιά μας 90 χρόνια μετά;
Ἐγὼ οὔτε ἐβίωσα, οὔτε ἐγεύθην, οὔτε ἐπόνεσα μὲ ὅσα συνέβησαν πρὸ 90 ἐτῶν στὴν ἀπέναντι ἀκτή.
Οὔτε εἶχα παπποῦδες μέσα στὸ σπίτι γιὰ νὰ μοῦ μεταβιβάσουν τὶς μνῆμες τους καὶ τὰ βιώματά τους.
Μία θεία τοῦ πατέρα μου εἴχαμε, κι αὐτὴν ἐλάχιστα χρόνια πρὸ τοῦ θανάτου της.
Ὅμως, αὐτὰ τὰ λιγοστά, αὐτὰ τὰ σκόρπια, αὐτὲς οἱ κομματιασμένες μνῆμες, ἦσαν ἀρκετὲς γιὰ νὰ μὲ «ἐμβολιάσουν» καὶ νὰ «φυτεύσουν» μέσα μου ψήγματα γνώσεως καὶ ἄσβεστον πόθο ἀναζητήσεως τῶν ῥιζῶν μου.
Ἦταν ἀρκετὰ γιὰ νὰ μπορῶ νὰ νοιώσω ὅλον τὸν πόνο καὶ τὴν ἀπελπισία ποὺ ἐκεῖνοι ἔνοιωσαν… Νὰ ξαναζήσω κάθε τους στιγμή, κάθε τους κραυγή, κάθε σταγόνα αἵματος…
«Τὰ πετάνετε ὅλοι»!
Ἐν τάξει…
Τὸ διαβάσαμε κι αὐτό…
«Τὰ πετάνουμε ὅλοι» ὅσοι ἔχουμε τὴν ἑλληνικὴ σημαία στο μπαλκόνι μας!
Καὶ θὰ πεθάνουμε διότι κάτι ἀνοργασμικοί, ἀνεγκέφαλοι κι ἀνθέλληνες ἔτσι ἀπεφάσισαν!
Μᾶς ἔφεραν μὲ τὰ δουλεμπορικά τους ἐδῶ ὅλα τὰ κατακάθια τοῦ πλανήτου καὶ τώρα μᾶς ἀπειλοῦν μὲ ἀφανισμό!
Συνέχεια
Μοῦ ἔκοψες τά φάρμακα, μοῦ πῆρες τό σπίτι καί σέ δυό μῆνες πεθαίνω…Θά σέ πάρω μαζί μου…
8 το πρωί. Ένας γκριζομάλλης κύριος μπαίνει στα γραφεία της εισπρακτικής εταιρείας. Στην είσοδο της «αίθουσας» τον σταματούν δύο «γίγαντες της φρουράς».
– Παρακαλώ κύριε, τι θα θέλατε;
Ο «μεσόκοπος κύριος» βγάζει ένα πιστόλι και τους σημαδεύει.
– Περάστε μέσα και οι δύο.
Αυτοί ξαφνιάζονται. Ένας τρίτος που κάθονταν πιο δίπλα σηκώνεται απότομα από την καρέκλα του και Συνέχεια
6 – 7 Σεπτεμβρίου. Ἡ τρίτη ἅλωσις τῆς Πόλεως
Γιά νά μή ξεχνᾶμε τήν σημερινή ἡμέρα, γιατί «λαός πού ξεχνᾶ τήν Ἱστορία του, εἶναι ἀναγκασμένος νά τήν ξαναζήσῃ». Ἀλλά ὄχι μόνο γι΄αὐτό. Δέν ξεχνᾶμε, διότι κάποια ἡμέρα πρέπει νά ἀποκαταστήσουμε τίς ἐκρεμότητες πού ἔχουμε μέ τήν γείτονα.
Με τον όρο Σεπτεμβριανά εννοούμε το πογκρόμ που εξαπέλυσε ο τουρκικός όχλος, υπό την καθοδήγηση της κυβέρνησης Μεντερές, εναντίον της Συνέχεια
Τὸ νούμερο 31328…
Το νούμερο 31328, ένα από τα πιο γνωστά βιβλία του Ηλία Βενέζη, περιγράφει τις αναμνήσεις του συγγραφέως, από την παραμονή του σε κάποιο από τα τάγματα εργασίας των Τούρκων, έχοντας ανάλογη τύχη ως προς αυτό το σημείο, με χιλιάδες άλλους συμπατριώτες του, άλλα παράλληλα, διακρινόμενος, από το γεγονός ότι, αυτός υπήρξε ένα από τους ελαχίστους, οι οποίοι επέζησαν ως το τέλος…