Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὲς μελέτες

Μία ἐξερεύνησις τῆς ἱστορίας.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ἐὰν μὲ ῥωτήσετε γιὰ τὸ πότε συνέβῃ τὸ τάδε γεγονός, ἤ τὸ δείνα, δύσκολα θὰ σᾶς ἀπαντήσω.
Συνήθως θυμᾶμαι περιόδους ἱστορικές, μὲ χρονολογίες στὸ …περίπου.
Ἐδῶ καὶ χρόνια λοιπόν, ἄν καὶ διαβάζω ἱστορία, στὶς ἡμερομηνίες πάσχω.
Χρειάζεται νὰ ἀνατρέχω συχνὰ στὶς πηγές μου, πρὸ κειμένου νὰ θυμηθῶ πὼς τότε, γιὰ παράδειγμα, συνέβῃ ἡ ναυμαχία τῆς Σαλαμίνος ἤ τότε ἡ ἅλωσις τῆς Τριπολιτσᾶς.
Ὅταν λοιπὸν ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἐπετείους ἐγὼ προσωπικῶς σκέτο πάσχω.

Ἔχουν ὅμως σημασία μεγάλη οἱ ἡμερομηνίες ἤ ἔχουν σημασία τά γεγονότα;
Αὐτὸ ποὺ ἀντιλαμβάνομαι εἶναι πὼς οἱ ἡμερομηνίες χρησιμεύουν γιὰ νὰ ἐνθυμούμεθα τὰ γεγονότα. Οἱ ἐπέτειοι οὐσιαστικῶς λειτουργοῦν σὰν μοχλός, πρὸ κειμένου ἐμεῖς νὰ ἀνατρέξουμε στὸ γεγονὸς καὶ νὰ τὸ θυμηθοῦμε ἤ νὰ τὸ μοιρασθοῦμε μὲ τοὺς γύρω μας. Εἶναι πολὺ μεγάλη ὑπόθεσις ἡ γνῶσις τῆς ἱστορίας μας. Λαὸς ποὺ ξεχνᾶ τὴν ἱστορία του καταλήγει μὲ ἀφεντικά.
Κι ἐπεὶ δὴ τὰ ἀφεντικὰ σὲ ἐμᾶς πιὰ ἐπερίσσευσαν, καλὸ θὰ ἦταν σιγὰ σιγὰ νὰ ἀποδομοῦμε τὸ λάθος καὶ νὰ δομοῦμε τὸ ὀρθό.
Τὸ ὀρθὸ λοιπὸν μᾶς ὑπαγορεύει νὰ ἀναθεωρήσουμε τὴν στάσι μας καὶ νὰ ἐπιστρέψουμε στὶς πεπατημένες ὁδούς.
Συνέχεια →

Εἶναι ὅλοι οἱ Εὐρωπαῖοι Ἕλληνες;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ὅλοι οἱ Εὐρωπαιοι Ἕλληνες εἶναι καὶ μᾶς τὸ κρύβουν:

Τὸ 1857 στὸ Λονδίνο ἐξεδόθη τὸ βιβλίο τοῦ Ρ. Μόργκαν, στὸ ὁποῖο διαβάζουμε:

«Ἡ καταγωγὴ τοῦ Βρεταννικοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴν Τροία καὶ τοὺς Τρῶες οὐδέποτε ἀμφισβητήθη, ἐδῶ καὶ δεκαπέντε αἰῶνες.
Οἱ γενεαλογίες ὅλων τῶν Βρεταννῶν βασιλέων ἀνάγονται στὸν Αἰνεία.»

Ἀπὸ τοὺς θρύλους τῶν Κελτῶν γράφω ἔνα μικρὸ ἀπόσπασμα:

«Λὲς κι ὁ οὐρανὸς βοσκὸς πίσω στὴν γῆ γύριζε τὸ κοπάδι. Οἱ θεοὶ προέβαλαν ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος τοὺς σκιεροὺς ναούς, καθὼς ἡ ὁμίχλη στροβιλίζετο καὶ ἐλαμπύριζε ἔτσι ἀπὸ ψηλὰ τὰ ἄστρα ἀφουγκραζόταν ἐπάνω ἀπὸ τὰ ἄδεια βάθη.»

Συνέχεια →

Ἡ ἀπόβασις τοῦ Ἑλληνικοῦ στρατοῦ στὴν Σμύρνη.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2


Μόλις μπήκε ο Μάιος της χρονιάς εκείνης, 1919. Ο μικρασιατικός Ελληνισμός χαιρόταν την άνοιξη με τα λουλούδια και τις ωραίες ακρογιαλιές. Ημέρα πρωτομαγιάς και οι κάτοικοι της Σμύρνης βγήκαν στην εξοχή για να απολαύσουν τις ομορφιές της φύσης, που η άνοιξη τους χάριζε απλόχωρα.
Κατά τα τέλη του 19ου αιώνα, στην παραλιακή αυτή πόλη της Μ. Ασίας, το ελληνικό στοιχείο υπερείχε, σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, σαφώς των άλλων εθνοτήτων, τόσο ως προς τον αριθμό, όσο και ως προς τον πλούτο. Σύμφωνα με στοιχεία που μας παρέχει ο Παντ. Κοντογιάννης στο έργο του, Γεωγραφία της Μ. Συνέχεια →

Ἀκυρώνεται ἡ «κάθοδος τῶν Δωριέων»;

ἀπὸ τὸν/τὴν

5

Καί τί;
Τώρα θά ξεμάθουμε τά ὅσα ψευδῆ μᾶς μάθαιναν  τόσες δεκαετίες;
Ἄ πὰ πά…
Δὲν εἶναι νὰ ἐμπιστεύεσαι τὴν μάθησί σου στοὺς φερομένους ὥς ἀνθέλληνες. (Ναί, αὐτοὶ εἶναι οἱ μέγιστοι ἠλίθιοι παγκοσμίως καὶ πασχίζουν ἐκ τοῦ μὴ ὄντος νὰ παρουσιάσουν τὴν ἱστορία βάσει τῶν δικῶν τους …«ἀντιλήψεων». Ὅμως ἡ ἱστορία, ὑπομονετικὴ γάρ, γράφεται ἀπὸ τὴν ἀλήθεια. Ὄχι ἀπὸ ἠλιθίους παγκοσμίου βεληνεκοῦς!)

Συνέχεια →

Ἡ φυγὴ τῶν Βρεταννῶν καὶ ὁ βομβαρδισμὸς τῆς Πλάκας στὶς 27 Ἀπριλίου 1941.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ὅσον καιρὸ ὁ Μεταξᾶς ἦταν στὴν ἐξουσία, δὲν ἐδέχετο μὲ καμμίαν δύναμι νὰ εἰσέλθουν οἱ Βρεταννοὶ στὴν χώρα μας, γιὰ νὰ μὴν προκαλέσουν τὸ αἴσθημα τῶν Γερμανῶν, καὶ κατ’ ἐπέκτασιν νὰ μὴ δεκτοῦμε ἐπίθεσι κι ἀπὸ αὐτούς. Ὅμως ὁ Μεταξᾶς …πέθανε. Τὴν θέσι του ἀνέλαβε ὁ Κορυζῆς.
Στὶς 7 Μαρτίου 1941, ἐπισήμως, οἱ Βρετανοὶ εἰσῆλθαν στὴν χώρα μας κι ἀνηφόρισαν γιὰ τὴν Βόρειο Ἑλλάδα. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα τὰ πάντα ἦσαν προδιαγεγραμμένα. Ἡ ἐπίθεσις τῶν Γερμανῶν βεβαία.

Ὅταν ὅμως οἱ Γερμανοὶ προήλαυνον, νικητὲς πλέον, πρὸς τὴν Ἀθήνα, οἱ Βρεταννοὶ ἔτρεχαν ὅπου φύγει φύγει…
Συνέχεια →

Ὁ κατακλυσμὸς τοῦ Νῶε καὶ τὸ περιστέρι τοῦ Δευκαλίωνος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Ας έλθουμε τώρα στην ελληνική μυθολογία!
Για την καταπληκτική και εν πολλοίς άγνωστη περιγραφή του θρυλικού κατακλυσμού του Δευκαλίωνος, που διέσωσε ο Λουκιανός διαβάζουμε:

«Έτσι έχει ο μύθος του Δευκαλίωνος. Αυτή η γενιά των ανθρώπων δεν είναι η πρώτη, αλλά της πρώτης εκείνης γενιάς οι άνθρωποι όλοι χάθηκαν, αυτοί δε γένος δεύτερο είναι του Δευκαλίωνος που το πλήθος της παντού αποίκησε. Περί δε εκείνων των (πρώτων) ανθρώπων αυτά μυθολογούνται, ότι μεγάλοι υβρισταί έγιναν και αθέμιτα έργα έπρατταν, ούτε όρκους τηρούσαν, ούτε ξένους φιλοξενούσαν, ούτε και ικέτες ανέχοντο, έτσι επήλθε σ’ αυτούς η μεγάλη συμφορά. Αυτή η ίδια η γη, πολύ ύδωρ ανέδυε, και βροχές μεγάλες έγιναν και οι ποταμοί τεραστίως διογκώθηκαν και η θάλασσα τόσο πολύ ανέβη, ώστε τα πάντα σκέπασε το νερό και έτσι χάθηκαν όλοι!
Ο Δευκαλίων δε, ευσεβής και συνετός, μόνος των ανθρώπων απέμεινε για (να γεννήσει) την γενιά την δεύτερη. Η δε σωτηρία έτσι έγινε. Μεγάλη λάρνακα (κιβωτό) αυτός είχε και σ’ αυτήν επιβίβασε παιδιά [1]  και γυναίκες. Κατέφθασαν δε και επιβιβάσθηκαν (στην κιβωτό επίσης) και χοίροι και ίπποι και λέοντες κατά γένη και όφεις και ακόμα όλα όσα την γη μοιράζονται, πάντα κατά ζεύγη. Ο δε (Δευκαλίων) τα δέχθηκε όλα, γιατί μεταξύ τους δεν εβλάπτοντο, διότι εκ Διός φιλία έγινε μεταξύ τους και σε μια λάρνακα πάντες έπλευσαν όσο το ύδωρ επικρατούσε. Αυτά ιστορούν οι Έλληνες περί Δευκαλίωνος». Lucianus Soph. De Syria dea 12.3.

Συνέχεια →