Ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν ἡ Μακεδονία ἀναφέρεται ὡς χῶρος ποὺ ἐντός του διαβιοῦσαν Ἕλληνες Μακεδνοί. Δῆλα δὴ ψηλοί, «μακρουλοί», ὑπέρ-μεγέθεις.
Τὸ θέμα τῆς βαρδαρσκανῆς παρανοίας προέκυψε μόλις τὰ τελευταῖα ἑκατὸ χρόνια, κατὰ προτροπὴ δακτύλων ξένων δυνάμεων. (Αὐτὸ δύναται νὰ τὸ ἐλέγξῃ ὅποιος πράγματι ἐπιθυμεῖ νὰ ἀνασκαλέψῃ τὴν ἱστορία.) Ἀποτέλεσμα αὐτῶν τῶν δακτύλων εἶναι καὶ ἡ βαρδάρσκα ἀλλὰ καὶ ἡ βουλγαρία. Φαινόμενα ποὺ οὐδέποτε εἶχαν ἐθνικὴ καταγωγὴ καὶ θέσι στὴν χερσόνησο τοῦ Αἵμου, ἀλλὰ στηρίζονται καὶ χρηματοδοτοῦνται ἀπὸ κάθε καρυδιᾶς καρύδι. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορικὲς μελέτες
Ἴστρος, ἡ ἑλληνικὴ πόλις τῆς Ῥουμανίας.
Στὴν Ἴστρο εἶχα πάει πρὸ μερικῶν ἐτῶν, κατὰ τὴν διάρκεια ἑνὸς ταξειδιοῦ μου στὸν Εὔξεινο Πόντο.
Ἦταν μία ἡμέρα ἡλιόλουστος, ἄν καὶ τὴν προηγουμένη, κατὰ τὰ λεγόμενα τῶν ξεναγῶν, τὸ χιόνι δὲν σταματοῦσε νὰ πέφτῃ. Ἦταν φαίνεται ἔτσι φτιαγμένη ἡ ἡμερα, πρὸ κειμένου νὰ ἀπολαύσουμε ἐμεῖς τὴν περιήγησι.
Κλοπὴ Συμβόλων – Πεντάκτινος Ἀστὴρ ἤ Πεντάλφα
εἶναι ἑβραϊκὸν σύμβολον»
1. Ἡ κρατοῦσα ἀντίληψις.
Ἡ παρουσίασις τοῦ παραπλεύρως συμβόλου εἰς τὴν συντριπτικὴν πλειοψηφίαν τῶν κατοικοῦντων τὴν χθόνα, ἐχεφρόνων, δὲν θὰ κομίση «γλαύκας εἰς Ἀθήνας» καὶ εἰς τὸ προφανὲς ἐρώτημα «γνωρίζετε τὸ σύμβολον τοῦτο;» ἡ ἀπάντησις θὰ εἶναι ἄμεσος «ναὶ· εἶναι ἡ πεντάλφα καὶ εἶναι ἑβραϊκὸν σύμβολον». Ἡ τοιαύτη ὀνομασία τοῦ συμβόλου ἐτυμολογεῖται ἐκ τῶν πέντε (5) Α τὰ ὁποία σχηματίζονται ἀρχομένων ἐκ τῶν πέντε (5) κορυφῶν τοῦ ἀστέρος.
Ὁ πεντάκτινος ἀστὴρ χαρακτηρίζεται ὡς Συνέχεια
Οἰκονομικὴ κρίσις. Ὀρισμός.
Οἰκονομικὴ Κρίσις – Ὁρισμὸς
Ὁ ὅρος τοῦτος εὑρίσκεται πλέον στὰ χείλη ὅλων τῶν Ἑλλήνων ἀλλὰ καὶ τῶν Εὐρωπαίων. «Ἔχουμε οίκονομικὴκρίση» μᾶς λέγουν οἱ «ἁρμόδιοι».
Τί εἶναι ὅμως ἡ «οἰκονομία» καὶ διατὶ εὑρίσκεται εἰς «κρίσιν»;
Ὁρισμὸςτῆς «Οἰκονομίας»
Ἐκτιμᾶται ὅτι τὸ προνόμιον ὁρισμοῦ τῆςἐννοίας τῆς λέξεως «οἰκονομία» ἀνήκει εἰς ἐκείνους οἱ Συνέχεια
Ἦταν κάποτε ἕνα σχολεῖο…
Πῶς νά ζεσταθοῦν αὐτά τά ποδαράκια;
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν, ὅταν πρωτοεῖδα αὐτὲς τὶς φωτογραφίες, θυμήθηκα τὶς περιγραφὲς τῆς μητέρας μου καὶ τοῦ πατέρα μου, γιὰ τὶς συνθῆκες τῶν σχολείων ποὺ ἐφοίτησαν. Τραγικές! Ὑποδομὲς ἀνύπαρκτες ἔως ἐπιβαρυντικές, γιὰ τὰ παιδιά.
Κι ὅμως…
Ἡ μητέρα μου, ἄν καὶ στὸ χωριό της ὑπῆρχε μόνον μία αἴθουσα, γιὰ περισσότερα ἀπὸ 150 παιδιά, ἐδήλωνε πὼς ἡ λαχτάρα της ἦταν νὰ μάθῃ γράμματα.
Μόλις ἐτελείωνε τὸ σχολεῖο, ἔτρεχε στὰ χωράφια, μὲ τὰ ἀδέλφια της, καὶ πάντα, μέσα στὸ ταγάρι, μαζὺ μὲ τὸ ψωμί, ἤ τὸ παξιμάδι, ἦταν καὶ τὸ τετράδιο ἤ τὸ βιβλίο.
Ἡ πραγματικὴ Μέρκελ.
Ἐγὼ πάλι, ἄν καὶ συμφωνῶ μὲ τὸν Θεόδοτο, κι ἐφ΄ ὅσον σέβομαι τὶς ἔρευνές του, θὰ σημειώσω μόνον τὴν δική μου ὀπτική, ὡς συμπληρωματική.
Ἡ κάθε Μέρκελ, ὁ κάθε Σόμπλε, ὁ κάθε τέλος πάντων ἐμφανὴς ἤ ἀφανὴς ἡγέτης καὶ ἡγετίσκος τῆς Ὑφηλίου μας, πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, δὲν ὑπηρετεῖ τὴν χώρα του καὶ τὸν λαό του ἀλλὰ τὸ ἴδιον συμφέρον καὶ τὸ Συνέχεια
Ἡ κάθε Μέρκελ, ὁ κάθε Σόμπλε, ὁ κάθε τέλος πάντων ἐμφανὴς ἤ ἀφανὴς ἡγέτης καὶ ἡγετίσκος τῆς Ὑφηλίου μας, πλὴν ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων, δὲν ὑπηρετεῖ τὴν χώρα του καὶ τὸν λαό του ἀλλὰ τὸ ἴδιον συμφέρον καὶ τὸ Συνέχεια