Ἐὰν οἱ Ἀθηναῖοι, ὥς ὑπερδύναμις τῆς ἐποχῆς, δὲν ἀπεφάσιζαν νὰ ἐπιβάλλουν σκληρότατες φορολογίες στοὺς συμμάχους τους κυρίως, ἀλλὰ ὄχι μόνον, ἡ πόλις τῶν Ἀθηνῶν δὲν θὰ περνοῦσε ἀπὸ τὴν τόσο μεγάλη ταλαιπωρία τοῦ Πελοποννησιακοῦ πολέμου καὶ σαφέστατα δὲν θὰ κατέῤῥεε μὲ τόσον πάταγο.
Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἡγεμονεύουσα στάσις, ἡ πλήρης ὑπεροψίας κατ’ ἐμέ, ἦταν ποὺ ἔφεραν ταχύτερα τὸν ἀφανισμό της.
Ἄλλως τε, στὴν προσπάθειά τους οἱ Ἀθηναῖοι νὰ παγιώσουν τὴν ἐξουσία τους στὰ κέντρα ἐλέγχου τῶν πόλεων κρατῶν πού, ὑποτίθεται, ἦσαν σύμμαχοί τους, κατάφεραν νὰ διαλύσουν αὐτὸ τὸ ὁποῖον ἀνέδειξε τὴν Ἑλληνικὴ σκέψι. Δῆλα δὴ ἐπέτυχαν νὰ καταστρέψουν τὴν αὐτοδιοίκησι, μὴ σεβόμενοι ὅλα ὅσα οἱ δικοί τους πρόγονοι τοὺς ἐκληροδότησαν.
