Μετὰ τὴν καταιγίδα…

Μετὰ τὴν καταιγίδα...Ὅλην τὴν νύκτα ἔβρεχε… Καταῤῥακτωδῶς…
Κάποιες στιγμὲς νόμιζες πὼς ἡ ὀργὴ τῶν οὐρανῶν θὰ ξεσπάσῃ ἐπάνω μας…
Καὶ κάπως ἔτσι θὰ ἦταν ἐὰν δὲν ἔπαυε τὸ κακό, πρὶν τὸ ξημέρωμα….Ἤχοι τρομακτικοί, εἰκόνες ἀπελπισίας, ἰδίως γιὰ κάποιους ποὺ βρέθηκαν στὸ στόχαστρον τῆς μπόρας….
Μὰ μπόρα ἦταν, γιὰ τὴν ὥρα, καὶ πέρασε…

Ὅμως ἄς μὴν μένουμε μόνον σὲ αὐτὰ ποὺ φαίνονται, μὲ μίαν πρώτη ματιά…
Μία ἐξοργισμένη, κυριολεκτικῶς καταιγίδα, ποὺ βιαίως ἀνατρέπει τὴν καθημερινότητά μας, θὰ ἔπρεπε κανονικὰ νὰ μᾶς κάνῃ νὰ χαιρόμαστε… Ἀκόμη κι ἐὰν ἔχουμε χάσῃ τὸ σπίτι μας, ἀπὸ αὐτήν, θὰ ἔπρεπε νὰ χαιρόμαστε…
Ὄχι διότι τὸ νὰ μένῃς ἄστεγος εἶναι εὐχάριστον, ἀλλὰ διότι γιὰ νὰ μᾶς πάρῃ ἡ Φύσις τὸ σπίτι μας, ἀποδεικνύει πὼς τὸ σπίτι μας δὲν ἦταν δομημένο μὲ σεβασμὸ πρὸς αὐτὴν καὶ τοὺς Νόμους της.
Κάπου, γιὰ κάποιον λόγο, χάσαμε τὴν αἴσθησιν τῆς φυσικῆς διαβιώσεως…
Καὶ μία καταιγίδα, τέτοιου εἴδους, ἔρχεται γιὰ νὰ μᾶς ξαναδιδάξῃ ἀπὸ τὴν ἀρχἢ τὸ πῶς πρέπει νὰ δομοῦμε τὶς κατοικίες μας, τὶς κοινωνίες μας, τὴν ἴδιαν τὴν διβίωσίν μας…

Μετὰ τὴν καταιγίδα πάντα ἔρχεται τὸ Φῶς…
Ὅλα λάμπουν ἀπὸ καθαριότητα καὶ ἡ Γῆ μοσχομυρίζει…
Ἐὰν ὅμως μέσα στὴν ὁρμὴ τῆς καταιγίδος ἐμεῖς καταντήσαμε ἄστεγοι, ὅσο κι ἐὰν πονᾷ κάτι τέτοιο, δὲν πρέπει νὰ μᾶς ἀκινητοποιῇ…
Εἶναι μία θαυμασία εὐκαιρία γιὰ νὰ ξαναφτιάξουμε τὰ πάντα ἀπὸ τὴν ἀρχή, σὲ νέες βάσεις, μὲ γερὰ θεμέλια καὶ κυρίως μὲ κανόνες τέτοιους ποὺ νὰ καταδεικνύουν τὸν σεβασμό μας σὲ ὅλες τὶς Φυσικὲς Δυνάμεις…
Ἡ ἐναρμόνησις μὲ τοὺς Νόμους τῆς Φύσεως δηλώνει ἐπίγνωσιν καὶ εὐφυΐα…
Ὅποιος κι ὅ,τι τοὺς ἀγνοεῖ, λυπᾶμαι… ἔχασε…

Φιλονόη

Υ.Γ.1. Ὅσο πιὸ βίαιη μία καταιγίδα, τόσο μεγαλύτερες ἀναθεωρήσεις ὀφείλουμε νὰ κάνουμε.

Υ.Γ.2. Αὐτὸ ποὺ συμβαίνει σήμερα στὴν χώρα μας, θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ παρομοιάσουμε μὲ μίαν καταιγίδα… Θὰ περάσῃ… Θὰ καθαρίσῃ καλὰ τὸ τοπίον… Τό μετά ὅμως;

φωτογραφία

(Visited 14 times, 1 visits today)




Leave a Reply