Τὸ σκάνδαλο τοῦ μονοτονικοῦ

Τὸ σκάνδαλο τοῦ μονοτονικοῦΤου Σαράντου Καργάκου 

 

  1. Το μονοτονικό επιβλήθηκε στον ελληνικό Λαό από την Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ -Υπουργός Παιδείας κ. Ελευθ. Βερυβάκης- με τροπολογία που αιφνίδια προτάθηκε, κοντά στα μεσάνυχτα, όταν η Βουλή των Ελλήνων (συνεδρίαση της 11.1.1982) είχε περατώσει τη συζήτηση και είχε ψηφίσει το ένα και μόνο άρθρο του Νόμου 1228, που αποτελούσε «Κύρωση της από 11.11.1981 πράξης του Προέδρου της Δημοκρατίας περί εγγραφής μαθητών στα Λύκεια της Γενικής και Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαιδεύσεως» και με αυτόν ακριβώς τον τίτλο δημοσιεύθηκε στο Α’ Τεύχος του φύλλου 15/11.2.82 της Εφημερίδος της Κυβερνήσεως.

Ένα κεφαλαιώδες, λοιπόν, εθνικό θέμα, το θέμα του τρόπου γραφής των λέξεων μιας πανάρχαιας γλώσσας -τρόπου καθιερωμένου με εφαρμογή πολλών αιώνων- αντιμετωπίστηκε με ασύγνωστη, ανατριχιαστική επιπολαιότητα. Διότι: α) εισάγεται προς συζήτηση με άρθρο «της προσκολλήσεως» σε θέμα νόμου άσχετο, β) εισάγεται μεσάνυχτα, όταν η πλειονότητα των βουλευτών απουσιάζει, γ) εισάγεται αιφνίδια (κι αυτό, θα ιδούμε γιατί), δ) εισάγεται αντισυνταγματικά (προσκολλημένο σε νόμο άσχετο) και ε) εισάγεται χωρίς να ερωτηθεί ούτε ο Λαός -ενώ τότε ακριβώς υποστηριζόταν πως για δύο στρατιωτικές βάσεις έπρεπε να γίνει…. δημοψήφισμα- ούτε η Ακαδημία Αθηνών, ούτε τα Πανεπιστήμια της χώρας και ιδίως οι Φιλοσο­φικές τους Σχολές, ούτε οι Εταιρίες των Συγγραφέων-Λογοτεχνών -παρά την βαρυσήμαντη απόφανση του σοφού καθηγητή και τότε Γεν. Γραμματέα της Ακαδημίας Ι.Ν. Θεοδωρακόπουλου πως «Την γλώσσα την αναπτύσσουν μόνον εκείνοι οι οποίοι έχουν να ειπούν κάτι, δηλαδή οι πνευματικοί άνθρω­ποι, και όχι οι απνευμάτιστοι γλωσσοπλάστες και νομοθέτες… Οι γλωσσι­κοί νομοθέτες δεν έχουν καμιά αρμοδιότητα και ανακόπτουν απλώς την εξέ­λιξη του γλωσσικού μας πολιτισμού».
2. Υπήρξε, βέβαια, πολύ πριν από την ημερομηνία αυτή, εξαγγελία κύκλων του ΠΑΣΟΚ όχι μόνο για την επιβολή του μονοτονικού αλλά για έσχατη απλοποίηση της γλώσσας μας (ωσάν να είμαστε οι άξεστοι Τούρκοι του Κε­μάλ Ατατούρκ και όχι οι φορείς της αρχαιότερης ζωντανής γλώσσας του κό­σμου…)· Στο «Δελτίο Συνδέσμου Ελληνίδων Επιστημόνων» (Οκτώβριος 1979) προαναγγέλεται πως «το μονοτονικό είναι ένα βήμα» προς την ταύτιση της γραπτής με την προφορική λαλιά (δεν μας μιμήθηκαν οι Άγγλοι και οι Γάλλοι…), δηλαδή: την κατάργηση των διφθόγγων, των πολλών ι, των δύο ε και ο, -και «σ’ αυτή την επίμονη», λέει το κείμενο, «διεργασία πρωτοστατούν οι δημοσιογράφοι, οι προκηρυξιογράφοι-τοιχοκολλητές, οι μπροσουροποιοί, μανιφεστογράφοι… που θα λυτρώσουν τη γλώσσα μας από την σκουριά αιώνων». Μόνο αυτοί είναι αρμόδιοι… 

 

  1.  Καμιά προγενέστερη ευρεία, ανοιχτή και ελεύθερη συζήτηση δεν σημειώ­θηκε στην χώρα για το μέγα αυτό θέμα μετά από εκείνη την παλιά, αλήστου μνήμης «Δίκη των τόνων», που απόμεινε χωρίς συνέχεια και σποραδικές εδώ κι εκεί απόψεις. Η μόνη που φαίνεται ρωτήθηκε -γιατί ούτε τα Κόμματα ενη­μερώθηκαν, όπως αμέσως θα φανεί- ήταν μια Επιτροπή που συγκρότησε όπως ήθελε ο τότε Υπουργός Παιδείας καθώς και το περιλάλητο ΚΕΜΕ του ίδιου Υπουργείου. Τι ακριβώς αποφάνθηκε η Επιτροπή και τι είπε το ΚΕΜΕ σαφώς, δεν γνωρίζουμε, ούτε αν υπήρξε και τι ακριβώς υποστήριξε η μειοψη­φία. Αλλά ούτε και η Εθνική Αντιπροσωπεία το εγνώριζε, όταν τα μεσάνυχτα της 11.2.1982 εισήχθη εντελώς αιφνίδια το άρθρο της προσκολλήσεως σε αλλότριο νόμο, η παρονυχίδα στο νόμο περί εγγραφής μα­θητών στα Λύκεια κ.λπ. Πάντως, ανακοινώνουμε τα ονόματα των μελών της με βαρύτατες εθνικές ευθύνες Επιτροπής εκείνης, για να αναλάβει καθένα την προσωπική του ευθύνη και να μη τους λησμονήσει ο ελληνικός Λαός, που τον έσωσαν, φαίνεται, από την αγραμματοσύνη και την διασπάθιση χρόνου και χρήματος…: Καθηγ. Εμμ. Κριαράς πρόεδρος, Φάνης Κακριδής καθηγ. Παν/μίου, Χρίστος Τσολάκης φιλόλογος, Βασ. Φόρης φιλόλογος, Δημ. Τομπαϊδης σύμβουλος ΚΕΜΕ, Χρ. Μιχαλές Πρόεδρος της ΟΛΜΕ, Απόστ. Κοτλίττας διδάσκαλος, Αλόη Σιδέρη φιλόλογος της ΟΙΕΛΕ.
    Όλα αυτά σημαίνουν, κατά την γνώμη μας, ότι ο αρμόδιος Υπουργός χειρίστηκε το κολοσσιαίο θέμα αλλαγής της γραφής της γλώσσας μας μετά τόσους αιώνες αδιάλειπτης πρακτικής αντιλαϊκά, ως ένα θεματάκι που με μια Επιτροπούλα και με μιά-δυό συνεδριάσεις του ΚΕΜΕ τακτοποι­είται….
  2. Τα πρακτικά της συνεδρίασης εκείνης της Βουλής των Ελλήνων, της αιφνίδια κρισιμότατης, παρέχουν συγκλονιστικές πληροφορίες και στοιχειοθετούν τον χαρακτηρισμό της πράξης ως σκανδάλου. Λοιπόν:

    α) Προς τα μεσάνυχτα της 11.1.1982 είχε περατωθεί η συζήτηση για την εγγραφή μαθητών των Λυκείων, οπότε τελείως αιφνίδια εισάγεται, της προσκολλήσεως καθώς είπαμε, ως άρθρο 2, ένα εντελώς άσχετο -και εθνικώς μέγα- θέμα: η επιβολή του μονοτονικού (γιατί άλλο πράγμα είναι η αναγνώριση μιας πραγματικότητας που υπάρχει και λειτουργεί, όπως έγινε με την δημοτική γλώσσα, και άλλο η αυταρχική επιβολή μιας ανύπαρκτης πραγματικότητας).

    β) Μετά από μιαν άτυχη παρέμβαση του Ευάγγελου Αβέρωφ, που ερώτη­σε ποιο είδος μονοτονικού σκέφτεται να εφαρμόσει η Κυβέρνηση και που η αδεξιότητα του αρμόδιου Υπουργού φανέρωσε πως το θέμα δεν τον είχε κα­θόλου απασχολήσει…- και μετά από την ακατάσχετη, ανοημάτιστη φλυαρία κάποιων βουλευτών, παρεμβαίνει ο τότε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της τότε Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (σελ. 456 των Πρακτικών της Βουλής) και επισημαίνει διαμαρτυρόμενος τα ακόλουθα:

    1. Το άρθρο αυτό περί μονοτονικού «προστίθεται σήμερα, την τελευταία ώρα… αιφνιδιαστικώς. Αναφέρεται σε ένα μέγα θέμα…».

    2. Ζητεί να μετατεθεί στην επόμενη συνεδρίαση της Βουλής η συζήτηση του άρθρου περί μονοτονικού. «Δεν είναι δυνατόν να έχει η Κυβέρνηση την απαίτηση να μας φέρνει το θέμα αυτό το μέγα, αιφνιδιαστικά, και να απαιτεί να το ψηφίσουμε και μετά την 12ην (νυκτερινή)». «Η τροπολογία» (Θεέ και Κύριε, με… τροπολογία μεσονύκτια αλλάζει αιφνί­δια η γραφή των λέξεων που είχε επί αιώνες τηρηθεί!) «αναφέρεται σ’ ένα πολύ σοβαρό θέμα».

    3. Ανακοινώνει ότι αν η Κυβέρνηση επιμείνει, η Αξιωματική Αντιπολίτευση είναι υποχρεωμένη να αποχωρήσει από την Αίθουσα (σελ. 456, β’ στήλη).

    4. Δευτερολογεί ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κι επισημαίνει και πάλι (σελ. 457): α) τη σοβαρότητα του θέματος, β) ότι κακώς αυτό προτείνε­ται με τροπολογία, γ) ότι κακώς καλείται η Βουλή να το συζητήσει μετά το μεσονύκτιο, δ) ότι έτσι καθώς έρχεται «ένα τέτοιο θέμα», αιφνίδια, η Αντιπολίτευση δεν έχει προλάβει να προετοιμαστεί, να το διαβάσει, να ενημερωθεί. «Δεν έχουμε κανένα φάκελλο… καμία προετοιμασία. Δεν έχει καμία σχέση με το συζητούμενο νομοσχέδιο. Είναι σαφές ότι είναι αντισυνταγματική η τροπολογία… Δώστε μας το χρόνο να προετοιμαστούμε…».

    γ) Από μέρους του ΚΚΕ η κ. Μαρία Δαμανάκη παρεμβαίνει δύο φορές (σελ. 457, β’ στήλη) και ζητεί και εκείνη αναβολή, γιατί «το Σώμα έχει κουραστεί» -ίσως δεν θέλει να πει ότι δεν υπάρχει πια απαρτία. Άλλα ο προεδρεύ­ων κ. Μιχ. Στεφανίδης αποκρίνεται σε όλα αυτά με τα εξής αμίμητα (σελ. 457, β’ στήλη): «Είναι απαράδεκτο και αδιανόητο για τον Ελληνικό Λαό, ο οποίος όταν πληροφορηθεί τη συζήτηση αυτή που γίνεται εδώ, θα αισθανθεί απογοήτευση» (μόνο γι’ αυτό…).

    δ) Ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης επανέρχεται (σελ. 458, α’ στήλη) για να επισημάνει πως «η Κυβέρνηση και το Προεδρείο επιμένουν εις αυτόν τον αντιδημοκρατικόν και αντικοινοβουλευτικόν τρόπον της συζη­τήσεως αυτής της τροπολογίας. Εφ’ όσον η Κυβέρνηση και το Προεδρείο επιμένουν… υπό τάς συνθήκας αυτάς λυπούμεθα ειλικρινώς, αλλά δεν δυ­νάμεθα να παρακολουθήσουμε την συζήτηση και είμεθα υποχρεωμένοι να αποχωρήσουμε (και οι βουλευτές της “Νέας Δημοκρατίας” ΑΠΟΧΩΡΟΥΝ από την αίθουσα)».

5. Έτσι, το έγκλημα κατά της γλώσσας μας πραγματοποιήθηκε: με τρόπο σκανδαλώδη, αιφνίδιο, απροετοίμαστο και αντισυνταγματικό, και αν κρί­νουμε από την φλυαρία που επακολούθησε, την επιπόλαιη και αξιοδάκρυτη, η άσχετη αυτή, βαρυσήμαντη τροπολογία περί επιβολής του μονοτονικού στον ελληνικό Λαό ψηφίστηκε γύρω στις 2 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα, για να επαληθευθεί ακόμη μια φορά το λεγόμενο από τον λαό μας: της νύχτας τα καμώματα τα βλέπει η μέρα και γελά…
Από πόσους ψηφίστηκε η τροπολογία αυτή; Κατά δήλωση του αείμνηστου Παναγ. Κανελλόπουλου -δεν ήταν παρών στην συνεδρίαση, αφού ουδείς εγνώριζε πως η Κυβέρνηση αιφνίδια θα εισήγαγε προσκολλημένο σε άσχετο, επουσιώδη νόμο, τέτοιο μέγιστο εθνικό θέμα για συζήτηση- ψηφίστηκε από όχι περισσότερους από 30 (τριάντα) βουλευτές! Την πληροφορία επαναλαμβάνει ο ποιητής-ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος («Έθνος» της 8.5.1990). Ό, τι λοιπόν έπλασαν αιώνες, στις 2 μετά τα μεσά­νυχτα το εγκρέμισαν 30 περίπου βουλευτές… Σκανδαλώδης, επιπόλαιη πρά­ξη αντεθνικής βαρύτητας.

  1. Ο νόμος, έτσι που χαλκεύτηκε, δημοσιεύτηκε, καθώς μνημονεύσαμε πριν, στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως με άλλο τίτλο και χρειάζεται υπερβολική φαντασία για να τον ανακαλύψει κανείς.
    Και όμως, ουδείς είχε τότε, ούτε τώρα, ζητήσει από την Πολιτεία την επιβολή του μονοτονικού. Το αίτημα του αιώνα μας για τη γλώσσα μας υπήρξε σταθερά ένα και μόνο: η αναγνώριση της δημοτικής, της γλώσ­σας του Εθνικού μας Ύμνου, ως της μοναδικής σήμερα γλώσσας του ελλη­νικού Λαού. Και την αναγνώριση αυτής της πραγματικότητας -όχι την αιφνίδια επιβολή μιας νέας εντελώς πραγματικότητας-πραγματοποίησε η μεταδικτατορική Κυβέρνηση του κ. Κωνσταντίνου Καραμανλή με Υπουργό Παιδείας τον κ. Γεώργιο Ράλλη, προσφέροντας στους μαθητές και στο Λαό μια απλοποιημένη και αρκετά συγχρονισμένη Νεοελληνική Γραμματική, που αντιμετωπίζει όλες σχεδόν τις εμπλοκές τονισμού των λέ­ξεων που βασάνιζαν τις παλιότερες γενιές, και κάνει εύκολο, εναρμονισμέ­νο το έργο του τονισμού -υπογραμμίζοντας συγχρόνως πως το μέγα χρέος, για δεκαετίες ίσως, όλων μας, είναι να μάθουμε να γράφουμε και να χρησι­μοποιούμε σωστά, όμορφα τη δημοτική.
  2. Τότε βέβαια, αμέσως μετά την δικτατορία (με προδρόμους, πριν από την δικτατορία, δυο εφημερίδες της Θεσσαλονίκης που, ωστόσο, διατηρούσαν ένα σημάδι στη θέση των πνευμάτων και τόνιζαν όλες τις λέξεις), είχαν αρχί­σει κάποιες εφημερίδες της Αθήνας να εφαρμόζουν το μονοτονικό -για λό­γους οικονομικούς, όπως δήλωναν, για να κερδίσουν χρόνο στη στοιχειοθέ­τηση και στις διορθώσεις. Αλλά ποιος σοβαρός άνθρωπος θα διανοούνταν να υποστηρίξει ποτέ ότι εκδότες, φωτοσυνθέτες και διορθωτές θα καθορί­ζουν πώς θα γράφεται η γλώσσα; Η γλώσσα μας αποτελεί πνευματικό και ιστορικό γεγονός κρυσταλλωμένο μέσα στους αιώνες και δεν μπορεί να υπο­κύπτει σε πενιχρά χρησιμοθηρικά κριτήρια, όταν άλλες, νεότερες γλώσσες δεν τα δέχονται. Ούτε είναι λογικό -για να μην ειπούμε πως είναι καταγέλαστο- ανάλογα με τη στάθμη γλωσσικής μόρφωσης της πλειοψηφίας, ίσως, του λαού σε μια δεδομένη ιστορική περίοδο, η υπεύθυνη Πολιτεία να αυξάνει ή να περιορίζει τις αξιώσεις στη γλώσσα, ώστε η γλώσσα κάθε φορά -άθυρμα πλέον- να προσαρμόζεται στην οκνηρία των πολλών και όχι οι πολλοί στην αρετή της γλωσσικής παιδείας.
  3. Μετά τη δημοσίευση του νόμου, άρχισε να εφαρμόζεται ένα εκτεταμένο σχέδιο φανατικής γλωσσικής και υλικής καταστροφής:

    α) τρομοκρατήθηκαν από την Εξουσία όλοι οι υπάλληλοι του Δημοσίου και των Δημοσίων Οργανισμών (ξεχωριστά οι εκπαιδευτικοί, βέβαια), μη τυχόν και αντιδράσουν, και δεν εφαρμόσουν το μονοτονικό.

    β) Καταστράφηκαν χιλιάδες χιλιάδων βιβλία εκπαιδευτικά, αξίας πολλών εκατομμυρίων, επειδή η γλώσσα τους ήταν δημοτική πολυτονική, και ξαναστοιχειοθετήθηκαν μονοτονικά -ωσάν τα πνεύματα και οι τόνοι να εμπόδιζαν την ανάγνωσή τους από τους μονοτονιστές, ενώ το αντίθετο λογι­κά συμβαίνει: όταν για κάποιον αναγνώστη λείπουν κάποια σημεία γνωρι­μίας και τονισμού των λέξεων, αυτός δυσκολεύεται να διαβάσει ένα κείμενο και χάνει χρόνο.

    γ) Ναυάγησε η διδασκαλία της αρχαίας ελληνικής -της κληρονομιάς μας- στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και στις Φιλοσοφικές Σχολές.

    δ) Άρχισε η βιαστική, ασθματική και άκριτη «μετάφραση» των Βασικών Νόμων του Κράτους, πριν προλάβει να δουλευτεί με την κρατική πρακτική η δημοτική γλώσσα, αλλά για να περάσει, μαζί με τη δημοτική, και το μονοτονικό -με προφανή βιασμό του ρυθμού εξέλιξης και κάθαρσης της γλώσσας μας, αλλά και της νόμιμης αναχώνευσης και μίξης των στοιχείων της.

  4. Αμέσως μετά από αυτή την αιφνίδια, βίαιη αλλαγή, αρκετοί μορφωμένοι Έλληνες -κάποιοι από αυτούς με το αγιάτρευτο «σύνδρομο του προοδευτισμού»…- εκοιμήθηκαν, καθώς θα έλεγε ο Λαός μας, πολυτονιστές και την επόμενη κιόλας ημέρα, χωρίς να αναρωτηθούν ή να ρωτήσουν τί και πώς, εξύπνησαν μονοτονιστές. Αιφνίδια, τα χαράματα της 11ης προς την 12η Ιανουαρίου 1982, μετά από μια ολόκληρη ζωή, κατάλαβαν τί δεν ήταν γράφοντας επί τόσες πριν δεκαετίες. Κι από τότε, υποστηριχτές των 30 βουλευτών που νυσταγμένοι εψήφισαν το μονοτονικό, δεν έπαψαν να το εφαρμόζουν και να το κηρύττουν, τονίζοντας τα οικονομικά, χρονικά και μορφωτικά του οφέλη.
    Ρωτούμε: Ποια αρχαία γλώσσα, φυσιολογικά και αβίαστα εξελισσόμενη μέσα στους αιώνες, εφάρμοσε εκπτώσεις στις αξιώσεις ιστορικής μνήμης και ακρίβειας, υποκύπτοντας σε μη γλωσσικά, δηλαδή δικά της, αυτόνομα και όχι εμπορευματολογικά κριτήρια; Τότε, αν τέτοια κριτήρια ισχύσουν, η γλώσσα μας, χαροποιώντας τους οκνηρούς, ημιμαθείς, καθώς και τις πολυε­θνικές των ηλεκτρονικών υπολογιστών, έπρεπε να εφαρμόσει το λατινικό αλφάβητο -οπότε πολλά τα οικονομικά και άλλα υλικά οφέλη… Και όμως, όλες οι γλώσσες με μακρό παρελθόν -και όχι τόσο μακρό όσο η ελληνική- είναι δύσκολες, απαιτητικές, πυκνές σε μνήμη σημειολογική, και αρνούνται να υποταγούν σε κριτήρια χρησιμοθηρικά. Μετά από συζητήσεις 100 και πλέον ετών, η γαλλική γλώσσα πέρυσι δέχτηκε κάποιες δειλές αλλαγές -στην πραγματικότητα: εναρμονίσεις- μετά από μηνών δημόσιες συζητήσεις, αλλά κι αυτές τις πενιχρές, δικαιολογημένες λογικά αλλαγές, τελικά τις απέκρου­σε η Γαλλική Ακαδημία -νόμιμος φρουρός της γλώσσας του Λαού.
    Και εκείνοι δεν έχουν το βαρύ, ιερό χρέος να προασπίσουν, καθώς εμείς, που είμαστε και οι μόνοι, τα αρχαία μας Κείμενα, που χωρίς τόνους και πνεύματα δεν νοούνται. Και είναι γνωστή η νικηφόρα αντίσταση των Ισπανών στην ιταμή αξίωση των πολυεθνικών εταιριών για να καταργήσουν το ψηφίο η~.
  5. Με τον αιφνίδιο, αντισυνταγματικό τρόπο που επιβλήθηκε μεταμεσονύχτια το μονοτονικό, κανείς δεν θέλησε να συνειδητοποιήσει, ούτε ο απληρο­φόρητος Υπουργός τότε Παιδείας, πώς δημιουργήθηκε με τη συνεργεία 30 βουλευτών, της πενιχρότερης που γίνεται μειοψηφίας της Βουλής των Ελλήνων, ένας νέος γλωσσικός διχασμός του Λαού μας.
    Τότε δημοσιεύτηκε και η ακόλουθη Διακήρυξη Ελλήνων Συγγραφέων:
    «Πιστεύαμε πως η πράξη της Πολιτείας με την οποία, πριν λίγα χρόνια, αναγνώρισε την δημοτική ως την μοναδι­κή γλώσσα του Έθνους μας σήμερα, θα λύτρωνε τον λαό μας από την μάστιγα ενός, πολιτικοποιημένου μάλιστα γλωσσικού ζητήματος και θα ήταν η απαρχή μιας βαθύτερης μελέτης και γνώσης της γλώσσας, μιας συνειδητότερης χρήσης και γραφής των λέξεών της.
    Αντί γι’ αυτό, με λύπη μας είδαμε να δημιουργείται τε­χνητά, αμέσως, ένα νεόμορφο γλωσσικό πρόβλημα, το πρό­βλημα του τονισμού των λέξεων στον γραπτό λόγο και, μαζί μ’ αυτό, να συζητείται κιόλας το θέμα της γραφής των λέξε­ων από μερικούς, δηλαδή η πλήρης εξάρθρωση της ελλη­νικής γλώσσας. Κι εκείνοι που δημιούργησαν το πρόβλημα αυτό, φρόντισαν να το πολιτικοποιήσουν, χωρίς ν’ αντιλαμ­βάνονται ότι, αναθέτοντας στην Πολιτεία πάλι την λύση του, ανελάμβαναν απέναντι στο Έθνος βαρύτατη ευθύνη. Κι έτσι έχουμε νέα γλωσσική εμπλοκή στην Ελλάδα.

    Επειδή όμως:

    1. Οι λέξεις, όπως μας τις παρέδωσαν οι πατέρες του Δημοτικισμού, γράφονται έτσι επί 2000 τώρα χρόνια, έχο­ντας κρυσταλλώσει παράδοση αξιοσέβαστη, ακόμη κι από τους ξένους·

    2. το πώς θα γράφονται οι λέξεις είναι πάντοτε αρμοδιό­τητα αποκλειστική των συγγραφέων ενός τόπου και ποτέ άλλων παραγόντων της ζωής·

    3. το κύριο χρέος μας σήμερα είναι να μάθουν να μιλούν και να γράφουν οι Έλληνες σωστά την παραδομένη δημοτι­κή·

    4. οι απλοποιήσεις της γλώσσας μας τα τελευταία χρόνια περιόρισαν στο ελάχιστο τις δυσκολίες τονισμού των λέξε­ών της,

    διακηρύσσουμε ότι:

    δεν δεχόμαστε οποιαδήποτε αλλαγή στην γραφή των λέ­ξεων της γλώσσας μας και θα συνεχίσουμε να γράφουμε και να τυπώνουμε τα βιβλία μας με σέβας προς την ζωντα­νή γλωσσική παράδοση και την πλήρη μορφή των λέξεων, όπως μας δίδαξαν οι πατέρες του Δημοτικισμού και οι με­γάλοι Νεοέλληνες συγγραφείς.

    Οι συγγραφείς:
    Νίκος Αθανασιάδης, Τάσος Αθανασιάδης, Έφη Αιλια­νού, Ορέστης Αλεξάκης, Κώστας Ασημακόπουλος. Τάκης Βαρβιτσιώτης, Όλγα Βότση, Νικηφόρος Βρεττάκος, Πέ­τρος Γλέζος, Μαργαρίτα Δαλμάτη, Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου, Λιλή Ζωγράφου, Νανά Ησαΐα, Ιουλία Ιατρίδη, Πάνος Καραβιάς, Αντρέας Καραντώνης, Ζωή Καρέλλη, Γρηγ. Κασιμάτης, Τάσος Κορφής, Γιωργής Κότσιρας, Β. Κωνσταντίνος, Χριστόφορος Λιοντάκης, Ν.Κ. Λούρος, Χρήστος Μαλεβίτσης, Γ. Μανουσάκης, Μελισσάνθη, Ε.Ν. Μόσχος, Δημήτρης Μυράτ, Έλλη Νεζερίτη, Θεόδ. Ξύδης, Θ. Παπαθανασόπουλος, Δημ. Παπακωνσταντίνου, Λένα Παππά, Π. Β. Πάσχος. Γ. Πατριαρχέας, Ν. Γ. Πεντζίκης, Ε.Ν. Πλάτης, Αλέξης Σολομός, Τατιάνα Σταύρου, Γεωρ­γία Ταρσούλη, Φώφη Τρέζου, Ιωάννου Τσάτσου, Κώ­στας Ε. Τσιρόπουλος, Θ.Δ. Φραγκόπουλος, Νίκος Φωκάς, Παναγιώτης Φωτέας, Ερρίκος Χατζηανέστης, Ντίνος Χριστιανόπουλος».

    Το Μανιφέστο αυτό, που προκάλεσε οργή, ύβρεις και συκοφαντήσεις-λιβελλογραφήματα των οψίμων μονοτονιστών, ακολούθησαν πλήθος γνώμες εξεχόντων ανθρώπων του πνευματικού μας πολιτισμού -και μόνο αυτά θα αναχαίτιζαν μιαν ευαίσθητη, με εθνική συνείδηση Κυβέρνηση και θα την έφερναν σε αυτο-επίγνωση, ώστε τουλάχιστο να θέσει σε ευρύτατη, λαϊκή συζήτηση το θέμα και να μην επιμείνει στην αυταρχική επιβολή του μονοτονικού.

    Ο Οδυσσέας Ελύτης εδήλωσε:

    «Εγώ είμαι υπέρ του παλαιού συστήματος, εναντίον του μονοτονικού και υπέρ της διδασκαλίας των Αρχαίων Ελληνικών. Είναι η βάση για να ξέ­ρεις την ετυμολογία των λέξεων. Η σημερινή κακοποίηση της γλώσσας με ενοχλεί και αισθητικά. Θέλω να δω γραμμένο “καφενείον” κι ας μην το προ­φέρουμε το «ν». Τώρα, όλες οι λέξεις έχουν μια τρύπα».

    Ο Νικηφόρος Βρεττάκος υπογράμμισε:

    «Υπερτιμήθηκε η άποψη ότι διευκολύνει τους μαθητές, κάτι που, ίσως, είναι αντιπαιδαγωγικό. Υπάρχει, άλλωστε και μια παράδοση που εκφράζει την άποψη μεγάλων παιδαγωγών, οι οποίοι επιμένουν ότι το παιδί πρέπει να κοπιάζει για να γίνει άνθρωπος ικανός, ώστε στη ζωή του ν’ αντιμετωπίσει όλες τις αντιξοότητες. Υποστηρίχτηκε, επίσης, υπέρ του μονοτονικού και η άποψη ότι διευκολύνονται οι τυπογράφοι και οι στοιχειοθέτες, γενικά, και ότι οι εκδόσεις, πάλι γενικά, γίνονται οικονομικότερες.
    Παραγνωρίστηκαν, όμως, οι λόγοι που επέβαλαν στους “Αλεξανδρινούς χρόνους την καθιέρωση των τόνων, οι οποίοι ισχύουν και σήμερα. Πολλές φορές, τα γραπτά μου δεν διαβάζονται σωστά όταν τυπώνονται στο μονοτονικό. Ας ελπίσουμε ότι θα επανεξεταστεί μελλοντικά το θέμα κι ότι θα επι­κρατήσουν σωφρονέστερες απόψεις».

    Ο Κορνήλιος Καστοριάδης ετόνισε:

    «Τώρα για το μονοτονικό. Αν δεν θέλετε κύριοι του Υπουργείου να κάνετε φωνητική ορθογραφία, τότε πρέπει ν’ αφήσετε τους τόνους και τα πνεύματα, γιατί αυτοί που τους βάλανε, ξέρανε τι κάνανε. Δεν υπήρχαν στα αρχαία ελληνικά, γιατί απλούστατα υπήρχαν μέσα στις ίδιες τις λέξεις. Αυτοί, οι Κριαράς και οι άλλοι (…) που έκαναν αυτές τις μεταρρυθμίσεις -αυτό παρακαλώ να γραφτεί στις εφημερίδες- δεν ξέρουν τι είναι γλώσσα. Δεν ξέρουν αυτό που γνώριζε η κόρη μου στα τρία της χρόνια. Μάθαινε μία λέξη και μετά έψαχνε για τις συγγενείς της. Αυτό είναι μια γλώσσα. Ένα μάγμα, ένα πλέγμα, όπου οι λέξεις παράγονται οι μεν από τις δε, όπου οι σημασίες γλιστράνε από τη μια στην άλλη, είναι μια οργανική ενότητα από την οποία δεν μπορείς να βγάλεις και να κολλήσεις πράγματα, δυνάμει μιας ψευτοκυβέρνησης, καθισμένος σ’ ένα γραφείο στο υπουργείο Παιδείας. Η κατάργηση των τόνων και των πνευμάτων είναι η κατάργηση της ορθογραφίας, που είναι τελικά η καταστροφή της συνέχειας. Ήδη τα παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν Καβάφη, Σεφέρη, Ελύτη, γιατί αυτοί είναι γεμάτοι από τον πλούτο των αρχαίων ελληνικών. Δηλαδή πάμε να καταστρέψουμε ό,τι κτίσαμε πριν λίγα χρόνια; Αυτή είναι η δραματική μοίρα του σύγχρο­νου ελληνισμού».

    Ακολούθησαν διαμαρτυρίες, δημόσιες συζητήσεις, προσφυγές. Η Κυβέρνηση έμεινε ασυγκίνητη, πιστεύοντας πως από χρόνο σε χρόνο θα κέρδι­ζε με καταναγκασμό, τρομοκράτηση, διαδόσεις πως δεν υπάρχουν πια γρα­φομηχανές πολυτονικές, ούτε τυπογράφοι πολυτονιστές, πως το Κράτος δεν αγοράζει τάχα βιβλία πολυτονικά, πως θα επιβαλλόταν τελικά το μονοτονικό. Ερωτούμε όμως: μπορεί μια εξαναγκαστική πρακτι­κή 8 χρόνων να ανατρέψει παράδοση πρακτικής πολλών αιώνων; Ας μας απαντήσουν οι υπεύθυνοι.
    Πάντως, και τα παιδιά μας, στα δίσεχτα αυτά χρόνια, δεν έμαθαν καλύτε­ρα τη γλώσσα μας, επειδή καταργήθηκαν τόνοι και πνεύματα, και τα γραπτά τους, κατά γενική ομολογία, κάθε χρόνο είναι και πιο αξιοθρήνητα, πειστή­ρια γλωσσικής διάλυσης. Η πλειονότητα των συνειδητών συγγραφέων μας εξακολουθεί να γράφει πολυτονικά -και των νέων συγγραφέων μας επίσης, όχι μόνο των παλιότερων,- σπουδαία περιοδικά και διαπρεπείς εκδοτικοί Οίκοι εξακολουθούν να χρησιμοποιούν το πολυτονικό και ο Λαός επιμένει. Ιερή εθνική επιμονή, αξιοθαύμαστη αντίσταση στην καταστροφή.

11. Συμπεραίνουμε:

1. Η επιβολή του μονοτονικού υπήρξε α) άκαιρη, β) αυθαίρετη, γ) αυταρ­χική, δ) αιφνίδια, ε) αντισυνταγματική, στ) δεν έγινε από τον Λαό μας, και κυρίως από τους ειδικά ενδιαφερομένους, αποδεκτή. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα αληθινό Σκάνδαλο πανεθνικής σημασίας.

2. Η «Νέα Δημοκρατία» ΔΕΝ ΔΕΣΜΕΥΤΗΚΕ να εφαρμόσει το μονοτονικό. Ο σημερινός Πρωθυπουργός κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης αντιστά­θηκε προσωπικά στην εσπευσμένη, καταστροφική εκείνη πράξη και διέταξε την αποχώρηση όλων των βουλευτών της τότε Αξιωματικής Αντιπολίτευ­σης από την μεταμεσονύχτια συνεδρίαση της Βουλής. Επομένως, ούτε το Κόμμα, ούτε ο Πρωθυπουργός, ούτε οι Υπουργοί του, ούτε οι βουλευτές του έχουν ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΔΕΣΜΕΥΣΗ και υποχρέωση να εφαρμόσουν και να επιμείνουν στο μονοτονικό. Δεν συνέπραξαν, ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑΝ στην χάλκευση του Σκανδάλου αυτού.

12. Ζητούμε:
1. Να διατάξει η Κυβέρνηση και να αρχίσει ο αξιότιμος κ. Υπουργός Παιδείας, σε συνεργασία με την κ. Υπουρ­γό Πολιτισμού, την επανασυζήτηση περί μονοτονικού. Την ανοιχτή, δημοκρατική και άφοβη συζήτηση και να κληθούν σ’ αυτό τον αντιαυταρχικό διάλογο όλοι οι αρμόδιοι: η Ακαδημία Αθηνών, τα Πανεπιστή­μια, τα Σωματεία Λογοτεχνών.

2. Να επιτρέψει αμέσως η Κυβέρνηση ώστε όλοι οι κρατικοί λειτουργοί και των τριών Εξουσιών της Δημοκρατίας να μπορούν, αν κριθούν, ελεύθε­ρα να γράφουν πολυτονικά, χωρίς φόβο και οποιαδήποτε πίεση.

3. Να τεθούν τα συμπεράσματα των συζητήσεων αυτών, αν όχι στην άμε­ση κρίση, όπως θα άρμοζε, των Ελλήνων με σαφές δημοψήφισμα, στην Εθνική Αντιπροσωπεία και σε ειδική συνεδρίαση έγκαιρα και πλήρως προετοιμασμένη, ώστε εκείνη να αποφασίσει ελεύθερα, υπεύθυνα, ελλη­νικά.
Αθήνα, Σεπτέμβριος 1991

ἀνιχνευτές

(Visited 14,476 times, 1 visits today)




39 thoughts on “Τὸ σκάνδαλο τοῦ μονοτονικοῦ

    • Εἶναι τόσο χαρακτηριστικὴ ἡ ἀπάντηση αὐτὴ καὶ δείχνει ὅτι ὁ ἀναγνώστης εἴτε δὲν διάβασε τὸ κείμενο εἴτε δὲν κατάλαβε ἀπολύτως τίποτα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ γράφηκαν. Δὲν εἶναι ἀπαιτούμενο νὰ ἔχουν ὅλοι τὴν ἱκανότητα νὰ ἀντιλαμβάνονται τὸ περιβάλλον τους, ἄλλωστε εἶναι γνωστὸ ὁτι οἱ ἄνθρωποι ποικίλουν σὲ βαθμὸ ἐξελίξεως καὶ διανοητικῆς ἱκανότητος.

      Ἡ ἀλλαγὴ ὅρων ποὺ πραγματοποιοῦν οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἐντάσσονται στὴν νεομαρξιστικὴ συμπεριφορὰ καὶ κατόπιν ἐπιβάλλουν διὰ τῆς ἐπαναλλήψεως καὶ διὰ τῆς βίας τοὺς ἄξονες τῶν ψευδοθεριῶν τους εἶναι χαρακτηριστικὸ γνώρισμα ἀνθρώπων ἀπομονωμένων οἱ ὁποίοι ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ παρασύρουν μὲ στοχευμένα ἀναταλλάγματα τὴν ὑλικὴ ὑπόσταση τῶν ἀδυνάτων ἢ ἀδαῶν μὲ σκοπὸ τὴν ἀναγνώριση ἢ ἐπικράτησή τους.

      Ἔτσι, ἀπομoνωμένες μειονότητες κατάφεραν νὰ ἐπιβληθοῦν στὴν ἱστορία, βάσιμα παραδείγματα ἀποτελοῦν ὁ χριστιανισμὸς καὶ ὁ κομμουνισμὸς ὅπου δολίως ἀποπροσανατόλισαν ὁλόκληρους πληθυσμοὺς καὶ ἐπιβλήθηκαν διὰ τῆς βίας, διότι αὐτὴ ἀποτελεῖ τὸν μόνο τρόπο ποὺ γνωρίζουν, οἱ δὲ ἄνθρωποι τοὺς ὁποίους ἐκμεταλλεύονται, δὲν εἶναι ἰδιαίτερα εὐφυεῖς ἢ ἐξαναγκάζονται ἀπὸ τὴν μήνιν τῶν νεοφωτίστων.

      Τὸ ἀνωτέρῳ σχόλιο μοῦ προκαλεῖ ἀπέχθεια καὶ συγκαταλέγεται σὲ αὐτὰ ποὺ παράγονται ἀπὸ ἀνθρώπους χαμηλῆς διανοητικῆς ἱκανότητας, αὐξημένου ἐγωϊσμοῦ καὶ ἀνύπαρκτης παρακαταθήκης γνώσεων σὲ πρωταρχικὸ στάδιο ἐξελίξεως.

    • Το ”Πολυτονικό” είναι η ίδια η γλώσσα μας, η οποία όπως γράφει ο κ.Καργάκος καρατομήθηκε χωρίς λόγο και αιτία….., υπάρχουν επιλογές και για άλλους δρόμους βέβαια…diaforetikous.. 😉 ετσι στο τέλος θα γρυλίζουμε όλοι παρέα!

    • Kατά την έννοιά σου νά καταργηθεί καὶ ἡ ἑλληνική γραφή καί νά γράφουμε μέ γκρίκλις.
      Τρομερό τὸ ἑπιχειρημά σου.
      Συγχαρητήρια.
      Καὶ σὲ κατώτερα.

    • Κατὰ πῶς ἀντιλαμβάνεσαι …«ἀγαπητέ», μᾶλλον ΔΕΝ κατάλαβες καὶ τὴν φάκα καὶ τὸ τυράκι καὶ τὸ σκηνικὸ ποὺ σοῦ ἔστησαν.
      Ἀλήθεια…
      Ποιός φταίει εἴπαμε γιά τήν κατάντια μας σήμερα; Θυμᾶσαι;

      • Ωραία όλα αυτά του κειμένου αλλά τι θα κάνουμε και εμείς που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε μόνο με πολυτονικό; Θα μας πείτε να το μάθουμε τώρα ύστερα από 17 έτη μονοτονικού; Εγώ τουλάχιστον, και πέρασα στα Ανάβρυτα πρώτος έπειτα από εξετάσεις, δεν θα μπορούσα να μάθω τώρα πια ξανά τη γλώσσα… Γιατί (και ας το ομολογήσω αυτό), παρόλο που μου αρέσουν τα αρχαία, δε θα μπορούσα ποτέ να γράψω στα αρχαία και επιπλέον, δε μου ακούγεται καθόλου φυσικό αυτό ο “καφενείον”… Δε θα μπορούσα να το γράψω. Για να μη μιλήσω βέβαια και για την ταχύτητα με την οποία πλέον μπορώ να γράψω στο μονοτονικό. Θα μπορούσα ποτέ άραγε να γράψω με την ίδια ταχύτητα στο πολυτονικό; Δε νομίζω… Τέλος, ως επιχείρημα όχι και τόσο ισχυρό – και το γνωρίζω ότι δεν είναι τόσο ισχυρό αλλά υπάρχει οπότε το παραθέτω – είναι ότι οι υπολογιστές και τα σύγχρονα κινητά έχουν τη δυνατότητα να τονίσουν αυτόματα τις λέξεις καθώς γράφουμε ενώ με το πολυτονικό θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να γίνει κάτι τέτοιο από ηλεκτρονική μηχανή. Έχοντας πει αυτό, να σας δηλώσω πως όλο αυτό το κείμενο το έγραψα στο κινητό μου χωρίς να βάλω ούτε έναν τόνο!! Γιατί το κινητό τους προσέθεσε αυτόματα…

      • Θα ήθελα να με διορθώσω λίγο: θα έπρεπε να γράψω “αυτό το “καφενείον”” και όχι “αυτό ο “καφενείον”” όπως έγραψα στο ανωτέρω σχόλιό μου λόγω κεκτημένης ταχύτητας…

      • Αὐτὸ δὲν λέγεται τονισμός, ἁπλὰ εἶναι μία ἔνδειξη ὅπου προφέρεται ἡ λέξη. Τὸ πολυτονικὸ δὲν εἶναι δύσκολο καὶ ἔχει πολὺ λίγους κανόνες, ἀλλὰ φρόντισαν νὰ στρέψουν τὸν κόσμο ἐναντίον του γιὰ νὰ ἐπιτύχουν αὐτὰ ποὺ ἤθελαν. Γιατί ποτὲ δὲν ἔγινε προσπάθεια νὰ καταργηθοῦν οἱ τονισμοὶ σὲ τόσες ἄλλες γλῶσσες ὅπως γερμανικά, γαλλικά, τούρκια, σουηδικά, πολωνικά κ.ο.κ. ἀλλὰ ἔγινε μόνο γιὰ τὰ Ἑλληνικά; Αὐτὸ δὲν τὸ διερωτᾶται κανείς;

      • Ὄχι, δὲν διερωτᾶται.
        Γιατί νά διερωτηθῇ;
        Δὲν μπορεῖ νὰ ἀντιληφθῇ πὼς ὅταν ἡ βουλὴ νομοθετῇ γιὰ κάτι ΟΥΔΕΠΟΤΕ εἶναι γιὰ τὸ δικό μας καλό!!!

      • Προς τους διαχειριστές του blog:

        Γεια σας. Είμαι ο Ιάσων Μηλιώνης, ο πραγματικός. Δεν γνωρίζω ποιος άφησε τα ανωτέρω σχόλια “εκ μέρους μου”, τολμώντας μάλιστα να χρησιμοποιήσει και την ιστοσελίδα που είχα δημιουργήσει για μια σχολική εργασία. Σας παρακαλώ πολύ, για λόγους τιμής, να διαγράψετε τα εξής σχόλια “μου”: http://filonoi.gr/2014/06/17/xl-to-skandalo-toy-monotonikoy/#comment-74109 και http://filonoi.gr/2014/06/17/xl-to-skandalo-toy-monotonikoy/#comment-74110 και έπειτα και αυτό εδώ το σχόλιο.

        Τα ανωτέρω σχόλια δεν με εκφράζουν ως πραγματικό πρόσωπο και δεν είναι εξουσιοδοτημένα από εμένα. Ελέγχους για την πρόληψη τέτοιων συμπεριφορών ψευδούς απεικόνισης προσώπων δεν έχετε σε αυτό το blog;

        Σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.

      • Κύριε Μηλιώνη, σχόλια δὲν διαγράφονται. Ἡ δική σας ἐπισήμανσις καθιστᾶ τὰ σχόλια ἀνεδαφικὰ καὶ τελικῶς τὰ ἀκυρώνει, ἐὰν πράγματι ἔτσι ἔχει ἡ ὑπόθεσις.
        Ἐγκρίνουμε τὸ σχόλιόν σας καὶ ὁ ἀναγνώστης βγάζει τὰ συμπεράσματά του.

        Ὑ.Γ. Ὑπάρχει πάντα καὶ ἡ πιθανότης τῆς ταὐτοχρόνου ὑπάρξεως δύο προσώπων μὲ τὸ ἴδιο ὄνομα.

    • Ο χρονος που εκφραζης ειναι ΩΡΟΛΟΓΙΑΚΟς-Η ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΚΟΣ
      -Το προβλημα Υπαρχη ,ΕΙΝΑΙ τοσο τραγικο που δεν ειναι δυνατον μεσα σε δυο παραγραφους να γινη κατανοητο ΓΙΑΤΙ πρεπει να διορθωθη ΜΕ πολυ δυναμικη πραξη ΑΠΟ καποιον που ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙ να το κανη!!.Οι διαμαρτυρομενοι για την εφαρμογη του μονοτονικου Μελετησαν – καταλαβαν – οτι ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ αναπτυσετε
      μεσα ΑΚΡΙΒΩΣ απο την εφαρμογη αυτου του τυπου χρησης της ΓΡΑΦΗΣ ΜΑΣ. Πολυτονικο!!.Περιπλανησου σε νομικα πριν ακομα απο τον 2οΠ.Π. και ΕΑΝ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΗΣ ( σχετικα με αυτα που εμαθες και υποστηριζης ΘΑ ΒΡΕΘΗΣ αδιαβαστος ΑΔΑΗΣ και πολυ μειωμενος Η Γλωσσα που μιλαμε εχει 86.οοο.οοο Εκατομυρια ΛΥΜΑΤΑ.Οι γλωσσολογοι ολης της Υδρογειου μαθαινουν πρωτα την ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ και εκπλησωνται ΓΙΑΤΙ δεν την ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΑΙ.Λιγο προσοχη και θελω να πιστευω οτι θα ελθης πιο κοντα στην προσπαθεια να αντιληφθης τον ΠΛΟΥΤΟ και ατελειωτο Πνευμα οταν χρησιμοποιουμαι το ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΟ σχημα!!
      Σε ευχαριστω ,μαθε ομως οτι και εγω που δεν ειμαι ουτε Καργακος ουτε Ριτσος ουτε Καζαντζακης ουτε Ελυτης οταν αντιληφθηκα τι χανω τρομαξα !! ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ σου μιλαω ΤΡΟΜΑΞΑ.Απλα σου θυμηζω οτι ο Κισσιγκερ και ο Κενεντυ ΕΙΠΑΝ.ΕΑΝ θελεις να κατακτησης εναν ΛΑΟ
      Αλλοιωσε του την γλωσσα και την ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ. Κοιτα γυρω σου σε ολες τις καθημερινες σου εκδηλωσεις να δης ΤΙ ΠΑΡΑΜΕΙΝΕΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ και τι ΕΙΝΑΙ ΞΕΝΟΦΕΡΤΟ!!Β.Π.

      • Καὶ μόνον ποὺ τὸ στήριξε ὁ βο(υ)λή τους μὲ διαβεβαιώνει πὼς τοὺς ἐνοχλεῖ ἡ γλῶσσα.

        Υ.γ. Καιρὸς λοιπὸν νὰ ξεκινήσουμε ἐπαναστάσεις, ὄχι μόνον νοητικές, διαδραστικές, ἀγωνιστικὲς κλπ κλπ κλπ ἀλλὰ καὶ πολυτονικές. Πρῶτα ξεκινᾶμε μὲ τὸ νὰ ἀγαπήσουμε αὐτὸ ποὺ ἔχουμε καὶ μετὰ τρέχουμε νὰ τὸ ἐλευθερώσουμε.

  1. Όλα τά “πονηρά” περνο`υν μεταμεσονυκτίως!!! Καί μόνον αυτή η πρακτική, θά επέσυρε πολιτειακό σεισμό, γιά ένα υψίστης σημασίας τοιουτον θέμα!!! Κάτι που δέν έγινε! ΄Αν και η αποχώρησις της τότε Αξιωματικης Αντιπολιτεύσεως, σημειοδότησε τήν πλήρη αντίθεσή της γι΄αυτό τό ανοσιουργημα, η άνευ περαιτέρω αγωνος πρός αποτροπήν εφαρμογης του, δέν μπορει νά αξιώση ουδένα έπαινον!!! Κοινως, η Κυβέρνησις του “αειμνήστου” ανδρέα Παπανδρέου, αφέθη εν τέλει νά “περάση” τίς επιταγές Κίσσινγκερ, τη ανοχή του αρχηγου της Αξιωματικης. Αντιπολιτεύσεως!!!

  2. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Τὸ σκάνδαλο τοῦ μονοτονικοῦ | «Οι φοβερές σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα !» ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΟ blog

  3. Εγω δεν χρησιμοποιω καθολου τονους. Αν μπορειτε να διαβασετε αυτο το μηνυμα τοτε και εσεις μαλλον εχετε πολυ πιο ανεπτυγμενη νοημοσυνη απο οσο πιστευετε.

    • Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα μπορεῖ νὰ γραφῇ μὲ πολλοὺς τρόπους καὶ πολλὰ ἀλφάβητα.
      Ὅσο πιὸ πλήρης ὅμως εἶναι ἡ γραφή, τόσο περισσότερες πληροφορίες λαμβάνει ὁ ἀναγνώστης καὶ τόσο ὑψηλότερος ὁ δείκτης ἀντιλήψεως τοῦ γράφοντος.
      Κατ’ ἐπέκτασιν, ὅσο πιὸ ἀπογυμνωμένη εἶναι ἡ γραφή, τόσο μικρότερος ὁ δείκτης ἀντιλήψεως τοῦ γράφοντος.
      Ὅπως ἀντιλαμβάνεσαι λοιπόν, ἔως ἐκεῖ, ποὺ …ἔφθασες, ἀκόμη τὰ καταφέρνουμε.
      (Δυστυχῶς ὑπάρχουν περισσότερο ἠλίθιοι κι ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐπίπεδον… Ἄλλην φορὰ ὅμως θὰ καταπιασθοῦμε μὲ αὐτούς.)

    • Πέραν ἀπὸ τὴν ἐξαιρετικὴ ἐπιλογὴ τοῦ ὀνόματός σου (Foufoutos), θὰ ἤθελα νὰ σὲ ἐνημερώσῳ ὅτι ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν δὲν εἶναι παληκαριὰ νὰ μπορεῖς νὰ διαβάζῃς κάτι χωρὶς τόνους, ἀλλὰ θὰ μποροῦσες κάλλιστα νὰ σκεφτῇς αὐτοὺς ποὺ πρέπει νὰ μάθουν γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ζωή τους νὰ μιλοῦν ἢ αὐτοὺς ποὺ πρόκειται νὰ ἀρχίσουν νὰ μαθαίνουν τὰ Ἑλληνικὰ σὰν ξένη γλῶσσα.

      Εἶναι μᾶλλον βέβαιο ὁτι ἀγνοεῖς τὸ γεγονὸς ὁτι τὸ ἀλφάβητο ἐπέχει καὶ θέση μουσικῶν συμβόλων καθῶς καὶ ὅλοι οἱ τόνοι. Ἐὰν θὰ προσπαθοῦσες νὰ ἀντικαταστήσῃς τὸ κάθε γράμμα καὶ τονισμὸ μὲ τὶς ἀντίστοιχες νότες τότε θὰ μποροῦσες νὰ παράγῃς μουσική. Νομίζω καταλαβαίνεις ὅτι ἂν δὲν ὑπάρχουν οἱ τόνοι ἡ μουσική σου δὲν θὰ ἦταν ἁρμονική. Αὐτὰ βέβαια εἶναι ἄγνωστα στὸν κόσμο καὶ ἐσκεμμένως ἔχουν ἀποκρυβεῖ ἀπὸ τοὺς μαθητὲς κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ ἔκαναν τὴν διδασκαλία τῶν ἀρχαίων Ἑλληνικῶν δυσάρεστη μὲ κάθε δυνατὸ τρόπο προκειμένου οἱ μαθητὲς νὰ μισήσουν τὴν γλώσσα.

      Ἡ ἀνεπτυγμένη νοημοσύνη θὰ εἶχε ἐφαρμογὴ σὲ κάποιον ἀκόμη καὶ σ᾽ ἐσένα ἐὰν σκεφτόσουν ὅτι ἐὰν ἐπρόκειτο νὰ μάθῃς μία ξένη γλῶσσα, π.χ. Ἀγγλικά, Γαλλικά, Ἰσπανικά, μέσα σὲ 3 τὸ πολὺ 5 μῆνες ἔχεις τὴν ἱκανότητα νὰ συνομιλήσῃς μὲ αὐτὲς τὶς γλώσσες. Ἀναρωτήθηκες ποτὲ γιατὶ αὐτὸ δὲν συνέβη μὲ τὰ ἀρχαῖα παρότι ἐδιδάσκοντο γιὰ πολλὰ χρόνια στὰ σχολεῖα;

      Μήπως ἡ νοημοσύνη πρέπει νὰ ἀντιληφθῇ ὅτι ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ γλώσσα της εἶναι στοχευμένα νὰ ἀφανισθοῦν; Καὶ ἐὰν ναί, εἶναι δίκαιον;

      • Πολὺ φοβοῦμαι πὼς ἀδυνατεῖ νὰ κατανοήσῃ τὴν τονισμένη γραφή… Ἔως τοῦ ἐπιπέδου τοῦ ἀτονισμοῦ του μπορεῖ νὰ φθάσῃ…

  4. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Τὸ σκάνδαλο τοῦ μονοτονικοῦ |

  5. Καλημέρα σας και συγχαρητήρια για το άρθρο και την επαφή με τον κόσμο. Θα συμφωνήσω σαφώς για το πολυτονικό. Δεν είμαι άλλωστε και μελετητής βαθύς της γλώσσας. Αν και στο επίπεδο που έχω φτάσει στα 55 μου σε αυτή τη ζωή παρατηρώ ένα άλλο μείζον θέμα κύριε Καργάκο και θα ήθελα ει δυνατόν να μιλούσαμε επ᾽ αυτού. Το θέμα της έλλειψης μεθόδου μελέτης και τι συνιστά Εμπόδιο στη Μελέτη, κυρίως για τα παιδιά μας. Όντας, σεις, βαθύς μελετητής τόσο της γλώσσας μας όσο και της ιστορίας μας ίσως καταφέρουμε να βρούμε ένα σημείο επαφής στο εξής: η γλώσσα και δη Η Λέξη δεν γίνεται κατανοητή στον αναγνώστη ως Έννοια, ούτε καν έχει τον ορισμό της. Εξ αυτού παρατηρείται το φαινόμενο να υπάρχει κατανόηση των όσων διαβάζουμε.

    Ειλικρινά και χωρίς να ξεστραταίνω τελείως από το θέμα είναι ένα τεράστιο πρόβλημα. Έχοντας διδαχτεί το πολυτονικό και αντιλαμβανόμενος απ´ όπου ορμασθε μπορώ να πω ότι το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Παρακαλώ, είμαι στη διάθεσή σας γιατί όντως το φέρω βαρέως ότι στον 21ο αιώνα αντί να πηγαίνουμε μπροστά πάμε πίσω και ο λόγος είναι οι Παρανοημένες λέξεις και έννοιες που φορτώνουμε τα παιδιά μας. Εντάξει, πολλοί μεγάλοι το έχουν χάσει το παιχνίδι.
    Αυτά και σας ευχαριστώ
    Θοδωρής Σισμανίδης
    693 157 0943

    • Συμφωνοῦμε ἀπολύτως. Γιὰ αὐτὸ κατὰ καιροὺς δημοσιεύουμε τὶς πραγματικὲς ἐννοιλογικὲς σημασίες, ἐφ΄ ὅσον ἀκόμη κι αὐτό, τὸ στοιχειῶδες, τὸ χάσαμε.
      http://filonoi.gr/tag/%E1%BC%80%CF%81%CF%87%E1%BD%B4-%CF%83%CE%BF%CF%86%CE%AF%CE%B1%CF%82-%E1%BC%A1-%CF%84%E1%BF%B6%CE%BD-%E1%BD%80%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%AC%CF%84%CF%89%CE%BD-%E1%BC%90%CF%80%CE%AF%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%88/

      • Είδα την απάντησή σας μετά από καιρό και συγγνώμη για την καθυστέρηση να απαντήσω. Κατ᾽αρχήν ευχαριστώ θερμά για την αναγνώριση και ότι συμφωνείτε. Σαφώς και κάθε νοήμων άνθρωπος θα συμφωνούσε ότι αυτό είναι κάτι στοιχειώδες όπως λέτε.

        Αυτό που δεν έχουν αντιληφθεί όμως όχι μόνο η Πολιτεία αλλά ούτε και άνθρωποι που θέλουν και ασχολούνται με τα της Παιδείας με θέρμη, είναι ότι οι παρανοημένες λέξεις (λέξεις των οποίων δεν γνωρίζουμε τον ορισμό ή έχουμε άλλον ορισμό ή τον μισό ορισμό, οι λέξεις μπορούν να παρανοηθούν κατά πολλούς τρόπους) έχουν ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ, και το τονίζω, τεράστιες, στα παιδιά κυρίως που μελετούν τα σχολικά βιβλία και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε.

        Το επίπεδο εγγραμματοσύνης των παιδιών πέφτει αντί να ανεβαίνει. Το βιβλίο γίνεται φόβος αν όχι εχθρός.

        Είμαι διατεθειμένος να κάνω κάτι πιο μεγάλο και παρακαλώ τον κο Καργάκο ως ειδικό μελετητή του λόγου και της ιστορίας να ανοίξει έναν διάλογο, μιας και υπάρχει και ο διάλογος για την Παιδεία, γιατί εκείνος μπορεί να ακουστεί ενώ άλλοι όχι.

        Όμως πρέπει να μπορούμε να ακούσουμε κιόλας και αυτά που λέω εδώ εν περιλήψει είναι καινά νοήματα και μέθοδοι προσέγγισης ενός προβλήματος που μόνο λίγοι μπορούν να το ακούσουν και πολύ λιγότεροι να το δουν.

      • Ὁ κύριος Καργάκος ἔχει προσωπικὴ σελίδα (ἐδῶ: http://www.sarantoskargakos.gr/) καὶ μπορεῖς νὰ ἐπικοινωνήσῃς.
        Γιὰ τὴν ὥρα ὅμως, ὅπως βλέπεις, ὀφείλουμε νὰ ἀσχοληθοῦμε ἐμπράκτως μὲ τὴν πραγματικὴ παιδεία τῶν παιδιῶν μας ἐμεῖς.

  6. Αν θυμαμαι καλα η αντιπολιτευση αποχωρησε τοτε απο την Βουλη με την υποσχεση οτι οταν γινει πρωθυπουργος ο κ. Μητσοτακης το πρωτο που θα κανει ειναι να καταργησει το Ν/σ αυτο, αλλα οταν μερικους μηνες μετα η ΝΔ ανελαβε ως κυβερνηση ο κ. Μητσοτακης δεν εκπληρωσε την υποσχεση του αυτην.

  7. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: Τὸ σκάνδαλο τοῦ μονοτονικοῦ – Anoixtomialos.gr

  8. αυτο που δεν αναφερετε η δεν γνωριζετε ειναι οτι λιγο καιρο πριν το υπουργειο εσωτερικων ειχε παραλαβει 200000 γαλλικες γραφομηχανες που δεν ειχαν τονους και η ξαφνικη ψηφιση του νομου επιβληθηκε απο τον κουτσογιωργα για να προλαβει το σκανδαλο…

    • Αὐτὸ ποὺ λές, ἐὰν θυμᾶμαι καλῶς, κάπου τὸ ἀνέφεραν πρὸ ἐτῶν (δὲν θυμᾶμαι τὸ ἔντυπον, ἀλλὰ πρέπει νὰ εἶχε κάποιαν σχέσιν μὲ πολυεθνική).
      Σωστὴ παρατήρησις. Εὐχαριστοῦμε.

  9. Αὐτόματη εἰδοποίηση σύνδεσης: ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΟΥ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΟΥ | Σύνδεσμος Αποφοίτων Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, Τάξεως 1976

  10. Αίσχος.Κοντεύω να απογλωτιστώ.Δυστυχώς,λές και κάποιοι γεννηθηκαν για να σφραγισουν αρνητικά τόσο τον εαυτό τους αλλα -και-κυρίως τον Πολιτισμό της Ελλάδος-τον Τοπο μας-την Ιστορία μας …!

Leave a Reply