Ἐδῶ καὶ δεκαετίες, πολλὲς πολλὲς δεκαετίες, ὑπὸ τὴν ἀπειλὴ τῆς τουρκικῆς ἐπιθετικότητος, ἐξοπλιζόμεθα μὲ ὅποιο σκουπίδι θέλουν νὰ ξεφορτωθοῦν οἱ «ἀγαπημένοι» μας «σύμμαχοι». Σκουπίδια ποὺ ἄλλοτε ἀπὸ τὴν κατασκευή τους (βλέπε ὑποβρύχια ποὺ γέρνουν) κι ἄλλοτε ἀπὸ λόγους σκοπιμότητος (βλέπε τὰ κιβώτια στὴν Κύπρο ποὺ ἀντὶ γιὰ ὅπλα ἢ περιεῖχαν πέτρες ἢ ὅπλα κατεστραμμένα) εἶναι στὴν πραγματικότητα ἄχρηστα, ἀλλὰ ἐπὶ τῶν προσχημάτων πολὺ χρήσιμα, ἐφ΄ ὅσον δίχως τὰ προγράμματα ἐξοπλισμοῦ, δὲν θὰ ὑπῆρχαν μερικὲς σοβαρὲς εὐκαιρίες πλουτισμοῦ γιὰ τοὺς κάθε εἴδους ἄκηδες. Συνέχεια
Πρὶν τὴν ἐπανάσταση ὁ τότε δικτάτωρ τῆς Κούβας, ὁ Μπατίστα, τὴν εἶχε μετατρέψειη σὲ ἕνα τεράστιο μπουρδέλο (μὲ τὴν κυριολεκτικὴ ἔννοια, ὄχι μεταφορικά), ὅπου οἱ νεαρὲς Κουβανὲς εἶχαν ὡς μόνη διέξοδο τὸ νὰ ἐκδίδονται ἢ νὰ περιφέρονται στὰ καζίνα τῆς Ἀβάνας, ποὺ διηύθυνε ἡ Μαφία ἀπὸ τὸ Μαϊάμι.