Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα

Λυδία λίθος

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Ὅλοι ἔχουμε ἀκούσει αὐτές τίς δύο λέξεις πάρα πολλές φορές στήν ζωή μας. Τί σημαίνουν, ὅμως;

Είναι μία μαύρη πέτρα που οι αρχαίοι Έλληνες εύρισκαν στο όρος Τμώλος της Λυδίας στη Μικρά Ασία. Αν χαράξουμε πάνω στη λυδία λίθο ένα ίχνος (γραμμή) με ένα χρυσό αντικείμενο, μπορούμε να προσδιορίσουμε την περιεκτικότητα του αντικειμένου σε χρυσό (δηλαδή τα καράτια). Η μέθοδος αυτή χρησιμοποιείται και σήμερα., για την εύρεση της περιεκτικότητας των κραμάτων χρυσού. Ενδιαφέρον είναι ότι από το όρος Τμώλος πήγαζε ο χρυσοφόρος ποταμός Πακτωλός. Οπότε να υποθέσουμε ότι αφού μάζευαν το χρυσάφι από τον Πακτωλό, έκαναν και έναν έλεγχο, με την λυδία λίθο που έβρισκαν εκεί δίπλα.

Η λυδία λίθος είναι μία Συνέχεια →

Ἡ Λάρισα τῆς Κρήτης

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Μόλις 12 χλμ. από την Ιεράπετρα, στους Αν. πρόποδες των Λασιθιώτικων Ορέων, σε μέσο υψόμετρο 480-550μ. κείται η αρχαία Λάρισα της Κρήτης – μια από τις 11, τουλάχιστον, αρχαίες ελληνικές πόλεις με αυτό το όνομα! (Στέφ. Βυζάντιος) – όπου νυν κείται το χωριό Καλαμαύκα. Εδώ τα Λασιθιώτικα βουνά παίζουν μετέωρα παιγνίδια και κάνουν γραφικούς γεωλογικούς σχηματισμούς… Οι γεωλόγοι θα βρουν λαμπρό πεδίο της επιστήμης τους. Γι’ αυτό συμπεριελήφθησαν αυτοί οι σχηματισμοί της ορεινής γεραπετρίτικης γης στον «Άτλαντα των Γεωλογικών Μνημείων του Αιγαίου».

Στον δρόμο για το χωριό, από την θέση Βορνά (ή Πορνά ή Θέα), θα Συνέχεια →

Δύσκολο ἡ ψυχὴ νὰ ξεκολλήσῃ ἀπὸ τὴν Πατρίδα.

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Γενοκτονία. Μία λέξη, χιλιάδες εἰκόνες, χιλιάδες συναισθήματα, χιλιάδες ἀναμνήσεις. Μία λέξη ποὺ σοῦ προκαλεῖ δέος, στενοχώρια, λύπη, μῖσος, πόνο, ὀργή, ὄχι μόνο ἀκούγοντάς την ἀλλὰ καὶ ἐπεξεργάζοντάς την στὸ μυαλό σου, σὲ τραβάει στὸ παρελθὸν θυμίζοντάς σου τις τόσα ἑκατομμύρια ἀδικοχαμένες ψυχὲς ἀνὰ τὸν κόσμο. Συνέχεια →

Ὁ γέρικος γάιδαρος.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Μια μέρα ο γάιδαρος ενός αγρότη έπεσε σε ένα πηγάδι. Το ζώο απελπισμένο, γκάριζε για ώρες ενώ ο αγρότης προσπαθούσε να βρει ένα τρόπο για να το σώσει.

Τελικά σκέφτηκε ότι το ζώο ήταν γέρικο και τα έξοδα που απαιτούνταν για να το βγάλει από το πηγάδι ήταν πολλά.

Αποφάσισε λοιπόν ότι δεν άξιζε να προσπαθήσει να σώσει τον γάιδαρό του, οπότε το μόνο που του έμενε να κάνει ήταν να τον θάψει ζωντανό. Έτσι κάλεσε τους γείτονες να έρθουν για να τον βοηθήσουν να πραγματοποιήσει το σχέδιό του!

Συνέχεια →

Τό κόκκινο κουμπί

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Πρίν ἀπό χρόνια σέ κάποια ἰστοσελίδα διάβασα τήν παρακάτω ἱστορία:

Κάποτε ὑπῆρχε ἕνα πολύ ἀγαπημένο ζευγάρι. Θά μποροῦσαν νά εἶναι πολύ εὐτυχισμἐνοι ἀλλά ἐκεῖνοι πίστευαν ὅτι γιά νά συμπληρωθῇ ἡ εὐτυχία τους καί νά μή τούς λείπῃ πιά τίποτα σέ αὐτήν τήν ζωή ἦταν τά πλούτη.

Κάποια στιγμή γνώρισαν ἕναν πολύ παράξενο ἄνθρωπο ὁ ὁποῖος τούς ἔδωσε ἕνα κουτί ἐπάνω στό ὁποῖο ὑπῆρχε ἕνα κόκκινο κουμπί καί τούς εἶπε: «Σᾶς χαρίζω αὐτό τό κουτί. Ἄν ποτέ θελήσετε νά συμπληρώσετε τήν εὐτυχία σας, ἔτσι ὅπως νομίζετε, πατῆστε τό κόκκινο κουμπί. Θά ἀποκτήσετε πάρα πολλά χρήματα ἀλλά κάποιος ὁ ὁποῖος δέν γνωρίζετε θά χάσῃ τήν ζωή του».

Πέρασαν μερικά ἀκόμα χρόνια Συνέχεια →

Παπακώστας Τζαμάλας.

ἀπὸ τὸν/τὴν

11

Ὁ ἐν λόγῳ πρωταγωνιστὴς τῆς ἐπαναστάσεως ἦταν κι ὀλίγον …καθαρματάκι. Ἦταν αὐτὸς ποὺ συνήργησε στὴν δολοφονία τοῦ Ὀδυσσέως Ἀνδρούτσου, κάτι γιὰ τὸ ὁποῖον οὐδέποτε ἐτιμωρήθη. Παρὰ ταὔτα ὅμως ὀφείλουμε νὰ ἀναγνωρίσουμε πὼς μετεῖχε καὶ στὶς πολεμικὲς πράξεις, ἀλλὰ καὶ γενικότερα στοὺς ἀγῶνες ἀπελευθερώσεως ἀπὸ τὴν τουρκοκρατία. Ἂλλως τὲ ἦταν μέσα στοὺς συντρόφους τοῦ Ὀδυσσέως στὴν Γραβιά. (Κι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ λεπτομέρεια μεγαλώνει τὸ μέγεθος τοῦ ἐγκλήματός του! Ἂλλως τὲ μαζὺ μὲ τὸν Γκούρα συνήργησε γιὰ τὸ μέγιστον αὐτὸ ἔγκλημα!!!)
Κρατᾶμε λοιπὸν μικρὸ καλαθάκι γιὰ τὸ ἦθος του, ἀλλὰ ὀφείλουμε ἐπίσης νὰ τὸν ἀναφέρουμε, ὅπως κι ὅλουτ τοὺς ἄλλους, καλοὺς ἢ κακούς.

Φιλονόη

1790-1862

Γεννήθηκε στη Δρέμισσα το 1790. Μέχρι την Επανάσταση ήταν Ιερέας στην Δρέμισσα. Τότε εγκατέλειψε τα ιερατικά του άμφια και ζώστηκε τα άρματα, για να πολεμήσει τον κατακτητή.
Έλαβε μέρος σε πολλές μάχες κυρίως με την συνεργασία των Κοντογιανναίων, όπως στη Γραβιά, Προφήτη Ηλία Άμφισσας, Αετό Υπάτης, Δίστομο, Αράχωβα, Σκαρμίτα, Δομοκό, Νεβρόπολη, Βελεστίνο, Πέτρα, Πλάτανο, Αλμυρό κλπ. Επίσης μεγάλη ήταν και η συμβολή του στην επιτυχή άμυνα της Ακροπόλεως των Αθηνών, όταν Φρούραρχος ήταν ο Γκούρας.

Μετά την απελευθέρωση της χώρας ήταν από τους λιγοστούς Δρεμισσιώτες αγωνιστές που δέχτηκε να πάρει ως αμοιβή των αγώνων του, μεγάλη κτηματική έκταση στη θέση Ποταμάκια της Λαμίας.
Επί  Όθωνα έγινε αντισυνταγματάρχης, αργότερα όμως περιέπεσε σε δυσμένεια. Κατά τα λεγόμενα Μουσουριανά. Συνέπεια τούτου, το 1847, κατα τη στάση του συνταγματάρχη Φαρμάκη στη Ναυπακτία στασιάζει και αυτός στη Φθιώτιδα. Τα κυβερνητικά στρατιωτικά αποσπάσματα τον κατεδίωξαν με μανία και αναγκάστηκε να καταφύγει στην τουρκοκρατούμενη ακόμα τότε Θεσσαλία.

Το 1848 δεν δέχτηκε την αμνηστία που του έδωσε η κυβέρνηση Κουντουριώτη. Ο λόγος ήταν ότι δεν αμνηστεύτηκαν και άλλοι όμοιοι του. Αργότερα μαζί με τους άλλους φυγάδες αξιωματικούς και με την βοήθεια πολλών τουρκαλβανών εισέβαλαν από την Θεσσαλία στη Φθιώτιδα και σκόρπισαν τον τρόμο στις παραμεθόριες επαρχίες. Τους υποχρέωσαν όμως να καταθέσουν τα όπλα οι οπλαρχηγοί Μαμούρης, Παπακώστας, Γρίβας Γαρδικιώτης.
Κατά την επανάσταση της Θεσσαλίας το 1854, τον βρίσκουμε να πολεμά τους τούρκους σαν αρχηγός του τμήματος Δυτικού Παγασητικού. Συνεργαζόμενος με τους Πανουργιά, Δυοβουνιώτη και Φαρμάκη οδηγεί το Πήλιο σε επανάσταση.
Πέθανε στη Λαμία το 1862.

πηγή

φωτογραφία