Πρίγκηψ Ἀλέξανδρος Ὑψηλάντης. Ὁ Πόντιος ἀρχηγὸς τῆς ἐπαναστάσεως τοῦ 1821.

19 Μαΐου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Πρίγκιψ Αλέξανδρος Υψηλάντης: Ο Πόντιος πολιτικός αρχηγός της Επαναστάσεως του 1821

Το τραγικό τέλος του στις απάνθρωπες αυστριακές φυλακές
Τα οστά του λέγεται ότι εστάλησαν από την Ρουμανία στην Αθήνα, κι έμειναν για δύο χρόνια στα αζήτητα στο τελωνείο του Αεροδρομίου Ελληνικού!

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
[email protected]
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, Ποντιακής καταγωγής πρίγκιπας, γιος και εγγονός ηγεμόνων της Μολδοβλαχίας, στρατηγός του τσαρικού στρατού, αρχηγός της Φιλικής Εταιρίας και πολιτικός αρχηγός της Επαναστάσεως του 1821, υπήρξε απο τις πιο τραγικές και συνάμα ιερές μορφές του αγώνα.
Εγκατέλειψε μια σπουδαία καριέρα και ζωή που θα ζήλευαν πολλοί, διέθεσε την προσωπική και οικογενειακή Συνέχεια →

Οἱ χρήσιμες καταιγίδες…

19 Μαΐου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Ἡ βροχὴ ἦλθε γιὰ λίγη ἰσοῤῥοπία…
Καθαροὶ προχωρῆστε…
Στὸν Ἥλιο ποὺ θὰ σκάσῃ, σκᾶστε χαμόγελο…
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς, ἐὰν δὲν σοῦ ἀρέσῃ ὁ καιρὸς τώρα, περίμενε ἁπλᾶ λίγα λεπτά…
Συνέχεια →

Ἡ πανούκλα κι ὁ ἰατρός.

18 Μαΐου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Ήταν κάποτε ένας γιατρός. Μια μέρα φεύγοντας από την πόλη που έμενε για να πάει σε μια άλλη γειτονική όπου είχε δουλειά, συνάντησε την πανούκλα που έμπαινε. Σταμάτησε και την ρώτησε: «Πάλι εδώ; Τι ήρθες να κάνεις;»

Και η πανούκλα απάντησε: «Είναι η σειρά μου».

«Πόσους θα πάρεις αυτή τη φορά;» ρώτησε ο γιατρός.

«Λίγους, γύρω στους χίλιους», απάντησε η πανούκλα.

Μετά από μια εβδομάδα ο γιατρός (έχοντας ενημερωθεί εν τω μεταξύ για την κατάσταση στην πόλη του) επέστρεψε, και στην είσοδο της πόλης αντάμωσε την πανούκλα που έφευγε

Συνέχεια →

Δολοφόνοι ποιητῶν καὶ ἡρώων…

17 Μαΐου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν Χλόη

Γράφει ὁ simple man

Κάθε μέρα που περνά σε αυτή την ήττα που ζούμε δεν είναι η ίδια η ήττα που πονά αλλά ότι ξεμακραίνουν όλα. Λες και δεν μπήκαμε εμείς σε καράβι αλλά ό,τι μάς έδενε με αυτό το κομμάτι γης έλυσε τους κάβους και μάς άφησε πίσω. Στην κουπαστή χωρίς να μάς κουνάνε μαντήλι οι Ποιητές και οι Ήρωες μας κοιτάζουν κατάματα με το βλέμμα του προδωμένου που δεν καθρεπτίζει τίποτε άλλο μέσα του παρά μόνο απογοήτευση. Λες και μέσα στους αιώνες πόνταραν σε μας για την Αθανασία τους αλλά αποδειχθήκαμε τα πιο κουτσά άλογα του ιπποδρόμου της Ιστορίας. Κι όμως εμείς στις παρελάσεις καμαρωτά καλπάζαμε στις επετείους μνήμης Ποιητών και Ηρώων! Συνέχεια →

Ἡ μάννα τοῦ κόσμου

17 Μαΐου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν Μινώταυρος

Ἡ Μάννα τοῦ Κόσμου εἶχε δυὸ γιούς: τὸ Θεὸ τῆς Σοφίας καὶ τὸ Θεὸ τοῦ Πολέμου. Κι ὁ ἕνας κι ὁ ἄλλος ἤθελαν νὰ τοὺς ἔχει πάνω στὰ γόνατά της.
— Δὲν μπορῶ νὰ σᾶς βάλω καὶ τοὺς δυό, εἶπε ἡ μάννα. Πηγαίνετε νὰ κάμετε τὸ γύρο τοῦ κόσμου· καὶ κεῖνος ποὺ θὰ γυρίσει πρῶτος θὰ κάτσει στὰ γόνατά μου.
Ὁ Θεὸς τοῦ Πολέμου καβάλησε τὸ μαῦρο του κι ἔγινε καπνός. Ὁ Θεὸς τῆς Σοφίας, καθισμένος μπρὸς στὰ πόδια τῆς μάννας του, ἄκουσε τὸν ἀδερφό του ν’ ἀλαργεύει· σηκώθηκε, προσκύνησε τὴ μάννα του, ἔκαμε τρεῖς φορὲς τὸ γύρο της καὶ κάθισε στὰ γόνατά της.

Ὅταν, ὕστερα ἀπὸ χρόνους, ὁ Θεὸς τοῦ Πολέμου γύρισε Συνέχεια →

Σφαιρικὴ πραγματικότης καὶ γραμμικὲς ἀντιλήψεις.

17 Μαΐου 2013 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Πολλές φορές έχω συμμετάσχει σε διάφορες συζητήσεις, με ποικιλία θεματολογιών. Είτε πολιτικού περιεχομένου, είτε φιλοσοφικού, επιστημονικού, και άλλα πολλά. Αυτό που παρατηρώ κάθε φορά είναι το ίδιο φαινόμενο, ξανά και ξανά, ο εκάστοτε ομιλητής εμμένει τόσο πολύ στην τοποθέτηση του ώστε στο τέλος καταντάει να γίνει έως και δογματικός και αδιάλλακτος.

Ο καθ’ ένας, όντας εντεταγμένος σε ένα σύνολο ή ίσως και ακόμα ειδικότερα, σε ένα υποσύνολο ενός συνόλου, είτε αυτή είναι η ιδεολογία του, η ομάδα του, η θρησκεία του, κλπ, φέρει κάποιες αντιλήψεις επί διαφόρων θεμάτων τις οποίες και ενστερνίζεται. Συνεπώς, σε έναν πιθανό αντίλογο, θεωρεί σχεδόν πάντα ότι έχει δίκιο και ότι η τοποθέτηση του είναι ορθή.