Μὲ λένε Ῥίζο κι ὅπως θέλω τὰ γυρίζω…, λέει μία παροιμία μας.
Ἀπολαύσετε στὸ 1:55 λεπτὸ τὸν ἴδιο ἄνθρωπο, ποὺ σήμερα ἀποκαλεῖ τὴν ΕΡΤ σπάταλο καὶ ἀδιαφανή, πῶς λίγο καιρὸ πρὶν δὲν ἤθελε νὰ ἀκούῃ γιὰ κλείσιμο τῆς ΕΡΤ, καὶ τὴν ἔβγαζε καὶ πλεονασματική.
Τί πίνουν καί δέν μᾶς δίδουν; Συνέχεια
Συνοδευτικὸ σὲ ὅλες τὶς ἐντὸς σπιτιοῦ δραστηριότητες ἄλλαξε τὴν ἐμφάνισί της μέσα στὶς δεκαετίες ἀκολουθῶντας τὴν μόδα ποὺ τὴν ἤθελε λεπτή….
Ἐπέταξε ἀπὸ ἐπάνω της τὸ καθιερωμένο πετσετάκι ἀπὸ νῆμα Πεταλούδα νούμερο 30 καὶ ἐξετσιπώθηκε. Συνέχεια
Ἡ λέξις, ὄχι τὸ γεγονός, μὲ παραπέμπει σὲ κάτι ἰδιαιτέρως ἀπαιτητικόν, τὸ ὁποῖον ἀξιώνει ἀπὸ τοὺς μαθητὲς καλλίτερες ἐπιδόσεις, καθῶς ἐπίσης καὶ ὑψηλότερον ἐπίπεδον τοῦ μέσου ὅρου.
Πρότυπον σημαίνει κάτι ποὺ εἶναι ὑπόδειγμα, μοντέλον, μήτρα, καλούπι καὶ μεταφορικῶς τέλειον. (Λεξικὸν Δημητράκου, σελὶς 1179, ἐκδόσεις Γιοβάννη, Ἀθῆναι 1969.)
Ὅταν λοιπὸν λέμε «Πρότυπον Σχολεῖον» θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναφερόμαστε σὲ ἐκεῖνον τὸ σχολεῖον ποὺ λειτουργεῖ ὥς μήτρα, ὥς κάτι ποὺ ἀπὸ αὐτὸ θὰ πηγάσουν, πιθανόν, οἱ ἰδιοφυΐες καὶ οἱ ἐπιστήμονες μίας χώρας.
Ἔβλεπα λοιπὸν ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ταινιάκια ποὺ καταγγέλλουν τὰ πολιτικὰ λαμόγια γιὰ τὶς περιουσίες ποὺ ἔχουν δημιουργήσει. Μάλιστα, ἐὰν ἐξαιρέσουμε ἐλαχίστους, ἀπὸ αὐτούς, στοὺς ὁποίους ἀνεφέρετο τὸ ταινιάκι, καὶ οἱ ὁποῖοι τὰ εὑρῆκαν ἀπὸ τὸν μπαμπᾶ, ὅλοι οἱ ἄλλοι ξεβράκωτοι εἰσῆλθαν στὴν πολιτική.
Σήμερα λοιπὸν ὅλα αὐτὰ τὰ σούργελα ἔχουν τεράστιες περιουσίες, μᾶς κουνοῦν τὸ δάκτυλο κατηγορῶντας μας γιὰ τὴν κατάντια τῆς χώρας καὶ τρίβουν τὶς γεμάτες σαπίλα κοιλιές τους περιχαρεῖς, διότι μέσα σὲ ὅλα τὰ ἄλλα μᾶς σώζουν κι ἀπὸ ἐπάνω.
Δὲν τὸ λέω ἐγώ. Ἰταλικὸ δικαστήριο τὸ λέει.
Κι ὄχι μόνον τὸ λέει, ἀλλὰ διατάζει ἀποζημιώσεις.
Μέ τίς κατεστρεμμένες ζωές τῶν παιδιῶν μας ὅμως τί γίνεται;
Ποιά ἀποζημίωσι θά ἔλθῃ νά καλύψῃ τόσα αὐτιστικά παιδιά;
Ποιός θά τούς φτιάξῃ τήν ζωή; Πῶς θά ἀποκατασταθῇ ἡ ὑγεία τους; Πῶς θά μπορέσουν αὐτά τά παιδιά νά ἀποκτήσουν ὅσα ἔχασαν;
Εἶχα λοιπὸν πρὸ δύο ἐτῶν γράψῃ ἕνα σημείωμα, πρὸ δύο ἐτῶν ἐπαναλαμβάνω, μὲ τίτλο:
Τὸ εἶχα γράψῃ γιὰ τὸν φίλο Ἀντώνη κι ὄχι γιὰ τὸν Ἀθανάσιο, Ἄναξίμανδρο, Ἀγαθοκλῆ, Ἀνδρόνικο, Ἀνδρέα, Ἀδαμάντιο, Ἀνδριανό, Ἄγγελο, Ἀνέστη…
Τὸ διευκρινίζω τώρα, δύο χρόνια μετά, πρὸς ἀποφυγὴν παρεξηγήσεων.
Ὅμως ἰσχύει στὸ καθόλου!!! Δῆλα δή, κατ’ Ἀριστοτέλην (ἀπὸ Ἄλφα κι αὐτός!!!) στὸ καθ’ ὅλα!!! Στὰ πάντα, σὲ …νεοελληνικά. Ἄρα ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν Κῶτσο, τὸν Μῆτσο, τὸν Γιάννο, τὸν Τάσσο, τὸν Θάνο, τὸν Μπόμπο, τὸν Κλῶτσο, τὸν Ἰσμαῆλ, τὸν Φρίτς…
Ἄρα, ἰσχύει γιὰ κάθε νέο ἤ παλαιὸ σχῆμα, ποὺ βασίζεται στὴν λογικὴ τοῦ κομματισμοῦ, τῆς ἐξ ἀντιπροσώπων διακυβερνήσεως καὶ τοῦ κΥνοβουλευτισμοῦ.
Γιατί δέν πιστεύω πώς θά μᾶς σώσουν οἱ κάθε εἴδους κομματικοί μηχανισμοί, παλαιοί καί νέοι;
Τί μᾶς κατέστρεψε ὥς χώρα;
Συνέχεια
