«Ἡ ἐλευθεριὰ κατακτιέται, δὲν χαρίζεται ἀπὸ ἄλλους.»
(Ἴων Δραγούμης «ΟΣΟΙ ΖΩΝΤΑΝΟΙ»)
14 Σεπτεμβρίου, τοῦ 1878, γεννιέται ὁ Ἰων Δραγούμης, ὁ μεγάλος αὐτὸς Ἕλλην πατριώτης, πολιτικὸς καὶ συγγραφέας. Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἱστορικὲς ἔρευνες καὶ μελέτες
Ἀποχαιρετώντας τὸν τελευταῖο ἐπιζώντα…
Ἔφυγε ὁ Θανάσης Ζαφειρίου, μόνος ἐπιζὼν ἥρως τοῦ Noratlas, τοῦ 1974
Μὲ τὸ παράπονο γιὰ τὴν προδοσία τοῦ 1974 καὶ τὴν ἀτιμωρησία τῶν ἐνόχων, ἔφυγε ἐχθὲς ὁ Θανάσης Ζαφειρίου, μόνος ἐπιζὼν ἥρως τοῦ Noratlas, τοῦ 1974. Βαλλόμενο ἀπὸ φίλια πυρά, ἀνεφλέγη κι ἔπεφτε, κι ὁ Θανάσης Ζαφειρίου πήδηξε στὸ κενό, γιὰ νὰ βρεθῇ τραυματισμένος καὶ μισοκαμμένος, 24 ὦρες ἀργότερα, καὶ νὰ περάσῃ τρία χρόνια στὸ νοσοκομεῖο. Συνέχεια
Μαρτιναῖοι ἐθελοντὲς Ἠπειρωτικοῦ καὶ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος
Μαρτιναῖοι ἐθελοντὲς στὸν Ἠπειρωτικὸ Ἀγῶνα τοῦ 1912-1914
Γράφει ὁ Νῖκος Α. Μπάτσος
ἀπὸ τὸ Μαρτῖνο τῆς Λοκρίδος
Μία φωτογραφία, ποὺ ἦλθε στὰ χέρια μου ἀπὸ τὴν εὐγενικὴ χορηγία τοῦ συμπατριώτου μας Δημητρίου Κ. Σπύρου, μᾶς πάει 104 χρόνια πίσω στὸ παρελθόν, στὰ χρόνια τοῦ Παύλου Μελᾶ, τῶν Μακεδονομάχων καὶ τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ ἀγῶνος 1912-1914. Συνέχεια
Τί εἶναι τό ἰσλάμ;
Εἶδα τυχαίως αὐτὸ τὸ video:
https://www.facebook.com/173086936068423/videos/1183948288315611/
Στὴν περιγραφή του γράφει:
Σύντομη ἀποκαλυπτικὴ ἱστορία τοῦ ἰσλᾶμ. Συνέχεια
Ἐγκύκλειος Διαταγὴ Ἑλληνομακεδονικῆς Ἀμύνης. Ἴων Δραγούμης
Ὁ Ἴων Δραγούμης τὸ 1902 μπῆκε στὸ διπλωματικὸ κλάδο, καὶ ὑπηρέτησε ὡς ὑποπρόξενος, κατόπιν ἀπαιτήσεώς του, στὸ Μοναστήρι· ἐν συνεχεῖᾳ ὑπηρέτησε στὴν Ἀνατολικὴ Μακεδονία, στὸ Προξενεῖο Σερρῶν, στὴν Ἀνατολικὴ Ρωμυλία στὸ Προξενεῖο τοῦ Πύργου καὶ στὸ Προξενεῖο Φιλιππουπόλεως, ὡς τὸ 1907. Σὲ συνεργασία μὲ τὸν γαμπρό του Παῦλο Μελᾶ, ποὺ ἦταν σύζυγος τῆς ἀδερφῆς του, ὀργάνωσε τὶς ὀρθόδοξες κοινότητες ἐναντίον τῶν βουλγαρικῶν κομιτάτων, κινητοποίησε τὶς Ἑλληνικὲς Δυνάμεις καὶ ἀνεδείχθη ἔνθερμος ὑποστηρικτὴς τῆς μακεδονικῆς συγκρούσεως. Ἀνάλογες προσπάθειες κατέβαλε κατὰ τὴν διετία 1907 – 1909 στὴν Κωνσταντινούπολη, ὑπηρετῶντας στὴν ἐκεῖ ἑλληνικὴ πρεσβεῖα.
Ὅλοι μαζύ ἤ ὁ κάθε ἕνας μόνος του;
Μὲ ἀφορμὴ τὰ διάφορα σχόλια καὶ τὰ δημοσιεύματα, ποὺ προσπάθησαν νὰ ἀπαξιώσουν (ἢ καὶ νὰ μεγιστοποιήσουν) τὶς ἐπιτυχίες τῶν ἀθλητῶν μας, στὰ ὀλυμπιακὰ παίγνια τῆς Βραζιλίας, προβληματίσθηκα ἐντόνως. Ἰδίως μὲ ὅσα πικρόχολα στιγμάτιζαν τὴν ἀριστεία. (Τὸ ἴδιο προβληματισμένη ἔνοιωσα καὶ γιὰ αὐτὰ ποὺ μεγιστοποιοῦσαν τὰ ἐπιτεύγματα τῶν -φερομένων ὡς- ὀλυμπιονικῶν καὶ …θεοποιοῦσαν, ἐπιλεκτικῶς, τὴν ἀριστεία, ἀποδίδοντάς την μόνον σὲ ὁλίγους καὶ ἀρνούμενοι νὰ συνειδητοποιήσουν πὼς ὅλων μας στόχος πρέπει νὰ εἶναι αὐτή!)
Μᾶλλον ἐμεῖς πλέον, ὡς …«κοινωνίες», λειτουργώντας ἀγελαδηδόν, ἀρνούμεθα νὰ συνειδητοποιήσουμε μερικὲς καθοριστικὲς λεπτομέρειες, ποὺ θὰ μᾶς βοηθοῦσαν ἴσως νὰ δοῦμε τὸν κόσμο μας μὲ ἄλλο μάτι καί, σιγὰ σιγά, νὰ ξεκινήσουμε τὶς ἀλλαγές μας.
Πολλὰ τὰ ἐπιφανειακὰ αἴτια αὐτῆς τῆς καταστάσεως μὰ σίγουρα, κάπου στὸ βάθος βάθος, μίαν κοινὴ ῥίζα θὰ ἔχουν. Μίαν ῥίζα, ποὺ ἐὰν τὴν ἐντοπίσουμε, τότε πράγματι θὰ ἔχουμε (κυριολεκτικῶς) ἐλπίδες ὡς ἀνθρωπότης. Συνέχεια