Τὸ ἅρμα Τ-34/85 τῆς Ε.Φ., ποὺ κόλλησε στὴν ἀντιαρματικὴ τάφρο Τσινὰρ, μπροστὰ στὸ Κιόνελι, μόλις ἔχει ῥυμουλκυθεῖ ἀπὸ τοὺς Τούρκους!!!
Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἱστορικὲς ἔρευνες καὶ μελέτες
Ἴων Δραγούμης, ὁ ἑλληνολάτρης…
Ὁ Ἴων Δραγούμης, γεννήθηκε στὶς 14 τοῦ Σεπτεμβρίου (ν.ἡμ.) τοῦ 1878 στὴν Ἀθήνα καὶ πέθανε στὶς 31 Ἰουλίου τοῦ 1920, στὴν Ἀθήνα, ἔπειτα ἀπὸ δολοφονικὴ ἐπίθεση ποὺ δέχτηκε ἀπὸ τὸ ἀπόσπασμα τοῦ Παύλου Γύπαρη, ποὺ ἀνῆκε στὶς ὁμάδες ἀσφαλείας τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου.
Ἦταν γιὸς τοῦ δικαστικοῦ καὶ μετέπειτα πρωθυπουργοῦ, Στεφάνου Δραγούμη.
Ὁ Ἴων, σπούδασε Νομικὰ στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν καὶ τὸ 1897 κατετάγη ἐθελοντὴς στὸν χαρακτηριζόμενο ὡς «ἀτυχή»ἑλληνοτουρκικὸ πόλεμο.
Τὸ 1899 εἰσῆλθε στὸ διπλωματικὸ σῶμα καὶ συνέβαλε ὅσο μποροῦσε στὴν ὀργάνωση τῶν ἑλληνικῶν πληθυσμῶν σὲ Μακεδονία καὶ Θράκη, κατὰ τῆς τρομοκρατίας τῶν βουλγάρων κομιτατζήδων. Τὸ 1902 ὑπηρέτησε ὡς ὑποπρόξενος, κατόπιν δικῆς του αἰτήσεως,
Ἴων Δραγούμης. Ὁ σύγχρονός μας.
«Ἀξίζει νὰ κάνῃς πολιτικὴ μόνον ὅταν καταφέρνῃς νὰ ὑψώσῃς τὴν στάθμη γύρω σου – τὸ φρόνημα καὶ τὴν θέλησιν τῶν ἀνθρώπων»
Παρασκευή 4 το απόγευμα της 31ης Ιουλίου 1920.
Ο καυτός ήλιος του απομεσήμερου πυρακτώνει την Βασιλίσσης Σοφίας, που τότε λεγόταν Κηφισίας Ο Ίων Δραγούμης, ασπροντυμένος προχωράει μπροστά ήρεμος-αμίλητος και πίσω του ένα απόσπασμα από το τάγμα ασφαλείας του Παύλου Γύπαρη, αποτελούμενο από οχτώ αμούστακους στρατιώτες Μετά από λίγο ο ασπροντυμένος άνδρας θα πέσει νεκρός από τα πυρά των οκτώ στρατιωτών στην καρδιά της Αθήνας.
Λίγες ώρες πριν ο Ελευθέριος Βενιζέλος, είχε δεχθεί δολοφονική επίθεση από δυο βασιλόφρονες στον σταθμό της Λυών. Επέστρεφε κρατώντας στα χέρια του την συνθήκη των Σεβρών. Το νέο διαδίδεται με ταχύτητα αστραπής και ένα οργισμένο πλήθος ξεχύνεται στους δρόμους κραυγάζοντας «δεκάξι είναι οι φονιάδες», εννοώντας τους 16 της «Ενωμένης Αντιπολίτευσης», που θα αντιμετώπιζαν τσν Βενιζέλο στις εκλογές, ύστερα από τρεις μήνες. Συνέχεια
Ὁ μῦθος γιὰ τὰ τζιτζίκια.
Ο ΜΥΘΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ
Σωκράτης
Καί ὅσον ἀφορᾶ στόν χρόνον, ἔχομεν ἀρκετόν. Ἄλλωστε τὰ τζιτζίκια ποὺ κατὰ τὴν συνήθειάν των μέσα εἰς τὸν καύσωνα τραγουδοῦν, καὶ συνομιλοῦν ἐπάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι μας, ἔχω τὴν ἐντύπωσιν ὅτι μᾶς βλέπουν. Ἐὰν λοιπὸν μᾶς ἔβλεπον κι᾿ἐμᾶς τοὺς δύο, ὅπως τὸν πολὺν κόσμον, τὸ μεσημέρι νὰ μὴν συνομιλοῦμε ἀλλὰ νὰ εἴμαστε νυσταγμένοι, καὶ μ Συνέχεια
Ἡ Ἀθηνᾶ τοῦ Παλαμᾶ.
Ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς, γράφοντας λίγο μετὰ τὸ 1897, φαντάζεται τὴν «σκεπτομένη Ἀθηνᾶ» νὰ συλλογίζεται τὴν σκοτεινὴ μοῖρα τῆς Ἑλλάδος.
Θὰ προσθέσω ὅμως ἐγὼ αὐτὸ ποὺ εἶπε ἑξῆντα χρόνια ἀργότερα ὁ Ἀντρὲ Μαλρώ, λογοτέχνης καὶ Ὑπουργὸς Πολιτισμοῦ τότε τῆς Γαλλίας:
«Γιὰ τὸν κόσμο ἡ Ἑλλάδα εἶναι πάντα ἡ σκεπτόμενη Ἀθηνᾶ ποὺ ἀκουμπάει στὸ δόρυ της. Καὶ ποτὲ πρὶν ἀπὸ αὐτὴν ἡ τέχνη δὲν εἶχε συνενώσει τὸ δόρυ μὲ τὴν σκέψη.»
(André Malraux, «Ἀφιέρωμα στὴν Ἑλλάδα». Ἐξ ὀνόματος τῆς γαλλικῆς κυβερνήσεως, γιὰ τὴν πρώτη φωταγώγησι τῆς Ἀκροπόλεως, Ἀθῆναι, 28 Μαΐου 1959.)
Τὸ Α/Γ «Λέσβος»
Ἡ μαγκιὰ τοῦ πλωτάρχου κυβερνήτου τοῦ Α/Γ «Λέσβος», Λευτέρη Χανδρινοῦ.
Συνέχεια