Τὰ μυστικὰ ἑνὸς Μουσείου.


  Ἰωάννης Γεωργίου, 11 ἐτῶν
 
      Ἡ ἐπίσκεψίς μου στὸ μουσεῖο Πειραιῶς ἦταν γιὰ μένα μία ἐξαιρετικὴ ἐμπειρία, γεμάτη συναισθήματα. Ἄς σᾶς πῶ, ὄμως, τί εἶδα καὶ τί σκέψεις μοῦ προκάλεσε, τὶς ὁποῖες μᾶλλον δὲν θὰ ξεχάσω ποτέ.
 
     Φθινόπωρο. Τὰ φυλλοβόλα δέντρα ἀρχίζουν νὰ χάνουν σιγὰ-σιγὰ τὰ φύλλα τους. Ἀπ΄ἔξω τὸ μουσεῖο φαινόταν καλό, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ εἶχε μέσα του ἦταν μαγικὰ καὶ σὲ ταχίδευαν σὲ διάφορους πολιτισμοὺς καὶ χρόνους. Μέ τό ποὺ πήγαμε μέσα, τί νά δῶ; Ἕνα λέοντα καὶ μάλιστα ποιόν λέοντα; Τὸν λέοντα τοῦ Μοσχάτου, Συνέχεια →

Τί θά ἔκανε ὁ Κολοκοτρώνης ἐάν ζοῦσε σήμερα;

Τό ἔχουμε ἄρα γέ σκεφθεῖ αὐτό;
Ἔχουμε ἀναρωτηθεῖ τί θά ἔκανε;
Πῶς θά τόν ἀντιμετωπίζαμε;
Πῶς θά συμπεριεφέρετο;  Ποιούς θά θεωροῦσε ἐχθρούς, ποιούς φίλους καί ποιούς προσκυνημένους; 

Νομίζω πὼς ὅλοι μας στεκόμεθα μόνον σὲ αὐτὰ ποὺ γνωρίζουμε γιὰ τὸν στρατηγό, τὰ ὁποῖα ἔπραξε στὰ πεδία τῶν μαχῶν, καὶ σπανίως πασκίζουμε νὰ ἐμβαθύνουμε καὶ νὰ κατανοήσουμε τὸ μέγεθος καὶ τὸ μεγαλεῖον τῆς ἀντιλήψεώς του καὶ τῆς μεγαλοκαρδίας του.
Ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα τοῦ τρόπου σκέψεώς του, εἶναι ἡ στάσις του ἀπέναντι στὸν Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη καὶ στοὺς Μανιᾶτες του.
Συνέχεια →

Ἡ δημοκρατία τῆς Βαϊμάρης καὶ ἡ νέα τάξις πραγμάτων.

τα δύο πρόσωπα της Δ. της Βαϊμάρης: πείνα και πλήρης ηθική παρακμή

Γιὰ κάποιον λόγο, ποὺ δυστυχῶς λίγοι ἀντιλαμβάνονται, πιστεύω πὼς ὁ Χίτλερ δὲν προσεπάθησε νὰ καταργήσῃ τὴν δημοκρατία τῆς Βαϊμάρης ἀλλὰ νὰ τὴν ἐλέγξῃ. Ἐὰν ἀνατρέξουμε στὰ ὅσα πρεσβεύει ἡ ἔννοια «ἐθνικοσοσιαλισμός» τότε πολὺ εὔκολα θὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς ἡ δημοκρατία αὐτὴ εὑρῆκε οὐσιαστικῶς ἄξιο συνεχιστή της, στὸν ὅρο «ἐθνικοσοσιαλισμός», ποὺ τελικῶς προσθέτει στὴν ἔννοια δημοκρατίας-σοσιαλισμός, τὸν ὅρο «ἐθνικός».

Κατ’ ἐμέ, ὁ Χίτλερ ἦταν αὐτὸς ποὺ ἦλθε νὰ ἐξαπλώσῃ τὴν δημοκρατία τῆς Βαϊμάρης σὲ ὅλην τὴν Εὐρώπη, ἀλλὰ μὲ στοιχεῖα δημοκρατίας-σοσιαλισμοῦ μόνον σὲ ὅσους ἀφοροῦσαν στὸ γερμανικὸ γένος. Ἐκεῖ ἀκριβῶς κολλᾶ καὶ ἡ ἔννοια τῆς ἀρίας φυλῆς. Ἐμεῖς, οἱ λοιποί, μποροῦμε νὰ ὑπάρχουμε ἀλλὰ μόνον σὰν σκλᾶβοι- Συνέχεια →

Τί ἀκριβῶς ἦταν ὁ Λέων τῆς Ἀμφιπόλεως;

 

Σημεῖον ἤ σημάδι ἤ σῆμα. 
Δῆλα δή, οὐσιαστικῶς ἀπὸ μακρυὰ κατεδείκνυε τὸ ποῦ ἦταν θαμμένη ἡ Ῥοξάνη κι ὁ μικρὸς Ἀλέξανδρος!
Συγκλονιστικὴ φυσικὰ ἡ νέα ἀποκάλυψις!!!
Ἐὰν ἀναλογισθοῦμε τὸ μέγεθος τοῦ μνημείου, καθῶς ἐπίσης καὶ τὸ τὶ ἤθελαν νὰ καταδείξουν, τότε ὁ λέων ἔρχεται γιὰ ἀκόμη μία φορὰ νὰ ἐπιβεβαιώσῃ πὼς εἶναι ἱερότατον σύμβολον, γιὰ τὸ ὁποῖον ἀκόμη ἔχουμε πολλὰ νὰ μάθουμε.

Συνέχεια →

Ἡ σωτήρια δράσις τοῦ Ἑλληνικοῦ στόλου στὶς Κυδωνιές.

 

Χάρτης των Κυδωνιών από τον Φ. Κόντογλου

Ὅταν πρὸ ἐτῶν διάβαζα Κόντογλου, μαθαίνοντας οὐσιαστικῶς τὸ μέγεθος καὶ τὴν αἴγλη τῶν Κυδωνιῶν στὶς ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰῶνος, συνειδητοποίησα πὼς αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι, οἱ Ἕλληνες τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, κατάφερναν πάντα, ἀνεξαρτήτως τῶν δυναστῶν, νὰ προκόβουν, νὰ ξεπερνοῦν τὶς δυσκολίες καὶ νὰ ἀποκαθιστοῦν τὶς ὅποιες βλάβες εἶχαν πάθῃ στὸ παρελθόν τους.

Κι ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, αὐτὸς ἀκριβῶς εἶναι ὁ ρόλος τοῦς ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς. Νὰ στέκεται ὀρθός.

Συνέχεια →

Τὸ τελειωτικὸν κτύπημα γιὰ τὴν γενοκτονία τῶν Ποντίων.

Δίπλα δίπλα τὰ συνεταιράκια…

Το τελειωτικό χτύπημα για την Ποντιακή Γενοκτονία, προήλθε από τον ΕΘΝΑΡΧΙΔΙ Ελευθέριο Βενιζέλο, ο οποίος με ειδική επιστολή στην επιτροπή των Νομπέλ, πρότεινε τον Σφαγέα κεμάλ, ως υποψήφιο για βράβευση με το Νομπέλ Ειρήνης…!