Στὴν πέτρα σκάλισα τὸν ἣλιο καὶ ὂρθωσα βουνὰ στὸ κύμα τοῦ πελάγου
Ἕνα χαμόγελο! (ὑπενθύμισις)
Γιὰ τὸ χατήρι μίας φίλης, καὶ πολλῶν ἄλλων ποὺ ξέρω πὼς τὸ χρειάζονται, ἀναδημοσιεύεται σήμερα μὲ πάρα πάρα πάρα πολὺ μεγάλη πίστη πὼς θὰ τὰ καταφέρουμε! Εἶναι τὸ μεγαλύτερο ὅπλο μας! Δὲν ἔχουμε κανένα ἄλλο, πλὴν αὐτοῦ! Ξέρω, πονᾶμε. Ξέρω, δὲν γίνεται νὰ κρυώνῃ τὸ παιδί σου καὶ νὰ χαμογελᾶς. Θὰ εἶναι ψεύτικο!
Χαρὰ τῆς στιγμῆς…
Εἶναι κάποια πράγματα ποὺ οὐδέποτε τὰ διδαχθήκαμε καί, ἀκριβῶς γιὰ αὐτό, ἀδυνατοῦμε σήμερα νὰ τὰ κατανοήσουμε. Κι αὐτὰ ὅλα σχετίζονται, κάθε φορά, μὲ τὴν χαρὰ τῆς κάθε στιγμῆς, ποὺ οὐδέποτε καταφέρνουμε νὰ λάβουμε στὸ ἔπακρον. Ὁ λόγος; Ἕνας… Συνήθως διαβιοῦμε ὡς παρατηρητὲς τοῦ κόσμου μας καί, σπανιότατα, ὅταν κι ἐφ΄ ὅσον θὰ αἰσθανθοῦμε χαλαροί, ἴσως … Συνέχεια
Χρειαζόμεθα περισσότερες στιγμὲς μὲ …ἐμᾶς!!!
Γιατί; Μά, διότι πρέπει, ἐπὶ τέλους, νὰ «ἐπικοινωνήσουμε» μὲ …ἐμᾶς καὶ νὰ διακρίνουμε τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες… Νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ περιττὰ καὶ νὰ ἑστιάσουμε στὰ χρήσιμα. Νὰ ξεκινήσουμε, ἀκόμη καὶ τώρα, νὰ κυττᾶμε μόνον ἐκεῖ ποὺ χρειαζόμεθα καὶ νὰ ἀποστρέφουμε τὸ βλέμμα μας ἀπὸ ὅπου παγιδευόμεθα.
Φτιάχνοντας τὸν χῶρο μας, ἐπανα-δημιουργοῦμε τὸν κόσμο μας
Σιγὰ σιγά, βῆμα τὸ βῆμα, λεπτομέρεια στὴν λεπτομέρεια ὀφείλουμε νὰ ξεκινήσουμε νὰ ἐπαναδομοῦμε τὸν χῶρο μας, ἀλλάζοντάς του τὴν εἰκόνα καὶ θέτοντας τὶς βάσεις γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα ὅπως ἐμεῖς θὰ θέλαμε. Στὴν πραγματικότητα μία τέτοια ἀλλαγὴ σηματοδοτεῖ τὶς ἀπόλυτες ἐκεῖνες ἀναγκαῖες δεσμεύσεις ποὺ χρειαζόμεθα ὡς ἄτομα, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὴν διαδικασία ἐπαναδομήσεως τῆς … Συνέχεια
Ἕνα ὄνειρο γιὰ νὰ πραγματοποιηθῇ, χρειάζεται αὐτοὺς ποὺ θὰ τὸ πραγματοποιήσουν.
Τὰ ὄνειρα ἀπὸ μόνα τους δὲν ἀλλάζουν τὸν κόσμο μας. Ἀπαιτεῖται νὰ συνοδεύονται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ θὰ δεσμευθοῦν γὰ τὴν πραγματοποίησίν τους. Ὁ κόσμος μας γιὰ νὰ ἀλλάξῃ χρειάζεται ὀνειροδόμους ποὺ θὰ ἀποφασίσουν νὰ πραγματοποιήσουν τὰ ὄμορφα καὶ τὰ χρήσιμα ὄνειρά τους, συνήθως μόνοι τους. Καὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ στὴν πραγματικότητα ἐπαναδημιουργοῦν τὸν κόσμο μας … Συνέχεια