Τὸ δυσκολότερον, ποὺ ὀφείλουμε στοὺς ἑαυτούς μας νὰ πράξουμε, εἶναι τὸ νὰ παραμένουμε διαρκῶς …μαθητές!!! Πόσοι ἀπό ἐμᾶς λοιπόν τολμοῦν νά ξεπεράσουν τίς ὁποίες πεποιθήσεις τους καί νά λειτουργήσουν ὡς παιδιά, πού διαρκῶς ἐρωτοῦν γιά νά μαθαίνουν; Πόσοι ἀπό ἐμᾶς ἀντέχουν νά ἀφήσουν πίσω τους τήν …ἐνηλικίωσίν τους καί νά διδαχθοῦν ἀπό τά πάντα καί … Συνέχεια
Κορφή… (ὑπενθύμισις)
Στὴν πέτρα σκάλισα τὸν ἣλιο καὶ ὂρθωσα βουνὰ στὸ κύμα τοῦ πελάγου
Ἕνα χαμόγελο! (ὑπενθύμισις)
Γιὰ τὸ χατήρι μίας φίλης, καὶ πολλῶν ἄλλων ποὺ ξέρω πὼς τὸ χρειάζονται, ἀναδημοσιεύεται σήμερα μὲ πάρα πάρα πάρα πολὺ μεγάλη πίστη πὼς θὰ τὰ καταφέρουμε! Εἶναι τὸ μεγαλύτερο ὅπλο μας! Δὲν ἔχουμε κανένα ἄλλο, πλὴν αὐτοῦ! Ξέρω, πονᾶμε. Ξέρω, δὲν γίνεται νὰ κρυώνῃ τὸ παιδί σου καὶ νὰ χαμογελᾶς. Θὰ εἶναι ψεύτικο!
Χαρὰ τῆς στιγμῆς…
Εἶναι κάποια πράγματα ποὺ οὐδέποτε τὰ διδαχθήκαμε καί, ἀκριβῶς γιὰ αὐτό, ἀδυνατοῦμε σήμερα νὰ τὰ κατανοήσουμε. Κι αὐτὰ ὅλα σχετίζονται, κάθε φορά, μὲ τὴν χαρὰ τῆς κάθε στιγμῆς, ποὺ οὐδέποτε καταφέρνουμε νὰ λάβουμε στὸ ἔπακρον. Ὁ λόγος; Ἕνας… Συνήθως διαβιοῦμε ὡς παρατηρητὲς τοῦ κόσμου μας καί, σπανιότατα, ὅταν κι ἐφ΄ ὅσον θὰ αἰσθανθοῦμε χαλαροί, ἴσως … Συνέχεια
Χρειαζόμεθα περισσότερες στιγμὲς μὲ …ἐμᾶς!!!
Γιατί; Μά, διότι πρέπει, ἐπὶ τέλους, νὰ «ἐπικοινωνήσουμε» μὲ …ἐμᾶς καὶ νὰ διακρίνουμε τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες… Νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὰ περιττὰ καὶ νὰ ἑστιάσουμε στὰ χρήσιμα. Νὰ ξεκινήσουμε, ἀκόμη καὶ τώρα, νὰ κυττᾶμε μόνον ἐκεῖ ποὺ χρειαζόμεθα καὶ νὰ ἀποστρέφουμε τὸ βλέμμα μας ἀπὸ ὅπου παγιδευόμεθα.
Φτιάχνοντας τὸν χῶρο μας, ἐπανα-δημιουργοῦμε τὸν κόσμο μας
Σιγὰ σιγά, βῆμα τὸ βῆμα, λεπτομέρεια στὴν λεπτομέρεια ὀφείλουμε νὰ ξεκινήσουμε νὰ ἐπαναδομοῦμε τὸν χῶρο μας, ἀλλάζοντάς του τὴν εἰκόνα καὶ θέτοντας τὶς βάσεις γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα ὅπως ἐμεῖς θὰ θέλαμε. Στὴν πραγματικότητα μία τέτοια ἀλλαγὴ σηματοδοτεῖ τὶς ἀπόλυτες ἐκεῖνες ἀναγκαῖες δεσμεύσεις ποὺ χρειαζόμεθα ὡς ἄτομα, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὴν διαδικασία ἐπαναδομήσεως τῆς … Συνέχεια