Ἔμαθα νὰ σέβομαι τοὺς ἀνθρώπους. Νὰ ἀναγνωρίζω τὰ δικαιώματά μου ἀλλὰ καὶ τὰ δικαιώματα τῶν ἄλλων. Νὰ ἐκτιμῶ τὸ παιχνίδι, τὴν ζωή, τὸν ἥλιο, τὰ χρώματα, τοὺς φίλους… Μετὰ τὰ ἐλησμόνησα ὅλα αὐτὰ καὶ προσεπάθησα νὰ γίνω «χρήσιμος» ἄνθρωπος. Ἤ ὀρθότερα προσεπάθησα νὰ ἐνταχθῶ, νὰ μάθω κάποιαν τέχνη, γιὰ νὰ μπορῶ νὰ κερδίζω χρήματα καὶ νὰ ἐπιβιώνω…
Καὶ τελικῶς ὅλα αὐτὰ ποὺ ἔμαθα στὸ νηπιαγωγεῖο τὰ ἐλησμόνησα… Γιὰ πάντα… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: αὐτοβελτίωσις
Πῆγες νά γελοιοποιήσῃς τόν τσολιᾶ φουκαρᾶ;
Ἐκεῖ, στὸ Σύνταγμα, ποὺ οἱ τσολιάδες μας φρουροῦν, τιμῆς ἔνεκεν, τὸν ἄγνωστο στρατιώτη, ἔχουν παρουσιασθεῖ ὅλων τῶν εἰδῶν τὰ καρναβάλια. Ὅπως ἐπίσης κι ὅλων τῶν εἰδῶν οἱ κάφροι, παρέα μὲ τὰ σούργελα καὶ τὰ νούμερα…
Μήπως δέν ἐνθυμούμεθα τὀ ἀμερικανάκι πού «ἐπόζαρε» δηλώνοντας οὐσιαστικῶς, μέ τήν στάσιν του, πόσο πιό ἠλίθιος θά μποροῦσε νά γίνῃ κάποιος; 
Μήπως δέν ἀπέδειξε μέ τίς φωτογραφίες αὐτές πώς ἐάν εἶσαι Φύσει βλαμμένος ἔχεις πάντα τήν δυνατότητα νά ξεπερνᾷς σέ βλακεία ἀκόμη καί τόν ἑαυτόν σου;
Πάντως, ἐπεὶ δὴ ἡ ἀτιμωρησία ἔχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενον, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὴν βλακεία, τὴν ἀνηθικότητα καὶ τὴν ἀπουσία αὐτοσεβασμοῦ, (ναί, μιλᾶμε γιὰ αὐτοσεβασμό!!! Διότι αὐτὸ ἔχουμε ἀπωλέσει!!!), εἰκόνες σὰν κι αὐτήν: Συνέχεια
Ὁ φίλος μου ὁ ἑαυτός μου….
Ἡ μεγάλη μου ἀγάπη εἶναι οἱ …ἀναμνήσεις μου.
Τὰ βιώματά μου.
Ἡ ζωὴ ποὺ ἔζησα.. Κι αὐτὴ ποὺ θὰ ζήσω…
Μὲ ὅλα τὰ λάθη μου καὶ τὰ ὀρθά μου.
Τὸ μεγαλύτερό μου ὅμως ἀπόκτημα εἶναι ὁ ἑαυτός μου.
Σύντροφος, φίλος, ἀδελφός…
Ἐκεῖ πάντα, ἄλλοτε σοβαρός, ἄλλοτε ἀστεῖος, ἄλλοτε στὸν …κόσμο του…
Μὰ πάντα μαζύ μου….
Πῶς θά μποροῦσα λοιπόν σήμερα νά τόν περιγελάσω; Ἤ νά τόν γελοιοποιήσω; Ἤ ἀκόμη καί νά τόν ἀπαξιώσω;
Ἔχω πολλὰ νὰ συζητήσω μαζύ του… Συνέχεια
Οἱ λέξεις ἔχουν δύναμι…
Νὰ τὸ θέσω διαφορετικά…
«Λέγε λέγε τὸ κοπέλλι, κάνει τὴν γριὰ καὶ θέλει»…
Ἰσχυρίζεται ὁ λαός μας.
Κι ἔχει ἀπόλυτον δίκαιον.
Ὅσο μεγαλυτέρα ἐπιμονὴ δείχνουμε σὲ κάποια πράγματα ἤ καταστάσεις ἤ σκέψεις, τόσο πιὸ γρήγορα γίνονται πραγματικότης.
Ἀλλά εἶναι δυνατόν νά συμβαίνῃ αὐτό μόνον στούς σχεδιασμούς μας ἤ στίς σχέσεις μας ἤ στίς ἐργασίες μας; Δέν μᾶς ἀφορᾶ στά πάντα;
Οὐσιαστικῶς ὅσο περισσότερο σκεπτόμεθα κάτι, τόσο περισσότερο χῶρο τοῦ δίδουμε γιὰ νὰ γίνῃ πραγματικότης.
Συνεπῶς; Συνέχεια
Ὁ Ἕλλην δημόσιος ὑπάλληλος!
Εἶχα μίαν συζήτησι μὲ κάποιον φίλο πρὸ ἡμερῶν, γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ ὁ ἴδιος νὰ ἐξακολουθήσῃ νὰ εἶναι δημόσιος ὑπάλληλος. Καὶ γιὰ τὸ ἐὰν πρέπῃ ὅλοι οἱ δημόσιοι ὑπάλληλοι νὰ παραμένουν στὸ δημόσιον, ἢ νὰ ἀποχωρήσουν.
Ἰδίως γιὰ τοὺς καθηγητές, τοὺς δασκάλους καὶ τοὺς νηπιαγωγούς, ἦταν ἀπόλυτος ὁ φίλος μου. Δὲν ἔπρεπε μὲ καμμίαν δύναμι νὰ παραμένουν ὡς ὑπάλληλοι ἑνὸς τόσο ὑπανθρώπου συστήματος. Ἑνὸς συστήματος ποὺ καταλήγει νὰ εὐτελίζῃ τὸν ἄνθρωπο, τὴν ἀξιοπρέπειά του καὶ νὰ καταπατᾶ κάθε μορφῆς ἐλευθερία.
Κάνουμε τό ὄραμα πραγματικότητα;
Ποῦ σταματᾶ τό ὄνειρο; Ποῦ ξεκινᾶ ἡ ἀλήθεια!
Μποροῦμε νά ζήσουμε μέ τό ὄνειρο ἢ θά μᾶς τό καταῤῥίψῃ ἡ ἀλήθεια;
Αὐτὰ ποὺ θὰ γράψω σήμερα κάποιους θὰ τοὺς ξενίσουν ἀπόλυτα.