Ὄχι, δὲν εἶμαι καθόλου εὐχαριστημένος ἀπὸ τὴν «ἐξέλιξη» τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης.
Μπορεῖ διάφοροι σοφοὶ «γλωσσολόγοι» καὶ γλωσσολογοῦντες νὰ εἶναι «βαθύτατα συγκινημένοι» καὶ νὰ τοὺς διασκεδάζῃ ἡ «ζωντάνια» της καὶ ἡ «ταχύτητα» μὲ τὴν ὁποία «ἐξελίσσεται».
Τοὺς σέβομαι βαθύτατα, ἀλλὰ δὲν αἰσιοδοξῶ.
Δὲν τὸ «διασκεδάζω». Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γλῶσσα
Ὁ Λιαντίνης ὑπέρ τῶν γκρίκλις;
Τί νά σᾶς πῶ;
Ἐγὼ δὲν τὸν εἶχα καθηγητή.
Οὔτε στρώθηκα μὲ τὶς ὧρες σὲ ἀμφιθέατρα…
Κάποιες σκόρπιες κουβέντες του, ποὺ καλῇ τῇ τύχῃ, διέσωσαν εἶτε οἱ φοιτητές του, εἶτε κάποιοι φίλοι του, κι αὐτὲς ἀπὸ τὸ διαδίκτυον.
Καὶ λίγα γραπτά του…
Ἔως ἐκεῖ ἔχω ἀσχοληθεῖ μαζύ του… Συνέχεια
Ἡ Ἑλληνικότης τοῦ ἀλφαβήτου βεβαιώνεται ἀπὸ τὸν Ὅμηρον.
Ὁ Ὅμηρος ξεκαθαρίζει ὅτι τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο δὲν εἶναι παρμένο ἀπὸ τὸ φοινικικό:
Μέσα στὴν Ἰλιάδα (Ῥαψ Ζ) ὁ Ὅμηρος γράφει:
«..ὁ Σίσυφος χάραξε στὶς ὀπλὲς τῶν βοδιὼν τὴν φράσι: Συνέχεια
Οἱ ἄῤῤωστοι εἶναι ἐκεῖνοι…
Ἡ γλῶσσα ἐξελίσσεται ἀπὸ δύο πράγματα: τοὺς λόγιους καὶ τὴν λαϊκὴ ψυχή.
Οὐδείς ἄλλος δύναται νὰ ἐπιβάλῃ ἄλλες λέξεις καὶ ψευτο-ὁρισμούς.
Καὶ μόνον ἡ σκέψη τέτοιου βιασμοῦ εἶναι πολὺ μεγάλη ὕβρις.
Πρέπει νὰ εἶναι ἀκραῖα ἄρρωστος κάποιος γιὰ νὰ ἐπιμένῃ ὅτι ὁλόκληρο ἔθνος ξαφνικὰ θὰ ἀρχίσει νὰ μιλάῃ σύμφωνα μὲ τὰ παρανοϊκὰ φιρμάνια μερικῶν ἐκτὸς πραγματικότητος ψυχοπαθῶν.
Καὶ πρέπει νὰ εἶναι ἀκραῖα ἠλίθιος ὅποιος ὑποταχθεῖ καὶ εἰσάγει στὸ λεξιλόγιό του, τέτοια λεκτικὰ σκουπίδια. Συνέχεια
Τὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ στὰ σχολεῖα τῆς Αὐστραλίας…
Ἐδῶ τραβοῦν νὰ τὰ καταργήσουν, ὡς «νεκρή», τάχα μου γλῶσσα, ἀλλὰ στὴν Αὐστραλία, στὴν Ἀγγλία, ἀκόμη καὶ στὴν Τουρκία, πασχίζουν μὲ ὅλες τὶς δυνάμεις τους νὰ τὰ ἐντάξουν στὴν δημόσια ἐκπαίδευσίν τους…
Νά σκεφθῶ τό χειρότερον ἤ νά ἀρκεστῶ στίς σαχλοκουδουνισμένες πού ἀκόμη κυκλοφοροῦν ἐλεύθερες καί πετοῦν τήν μία κοτρώνα πίσω ἀπό τήν ἄλλην;
Ἐπεὶ δὴ στὴν χώρα τοῦ Ἑλλαδοκαφριστὰν ἡ ἀ-παιδεία κυριαρχεῖ, κάτι ποὺ Συνέχεια
Ἡ γλῶσσα μας, Καθαρεύων λόγος ἤ ψευδοδημοτικιά;
Καλήν ἡμέραν Σεληνίαν (Σεληνοδίτην) καὶ καλλίωνα ἑβδομάδα σχῶμεν!
Ἐὰν άκολουθήσωμε ταὶς ὑποδείξεις τοῦ κ. Ἐμμ, Κριαρᾶ καί τῆς κ. Μ. Ῥεπούση, περί διακοπῆς τῆς σπουδῆς τῆς διαχρονικῆς διαστάσεως τῆς Έλληνικῆς Γλώσσης, τότε, ΨΕΥΔΟΔΗΜΟΤΙΚΙΑΣ ἔνεκεν, ἡ ὁποία εἶναι ἀπότοκος (κατασκεύασμα) τῶν ἐκ τῆς ζωῆς καὶ τῆς Ἱστορίας ἐπισημαινομένων ὡς σφαλόντων εἰς ταίς έπιλογαίς τῶν ἐπὶ τοῦ Γλωσσικοῦ ζερβοδεξιῶν… ἀντιαρχαϊστῶν- Συνέχεια