Ἀρχεῖα ἐτικέττας: γλῶσσα

Ὅσοι ζωντανοί

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Σὲ τούτην τὴν κοινωνία γερόντων δὲν δίδω συμβουλὲς πρὸς νεολαίαν. Ὁ ἑλληνικὸς λαὸς εἶναι γέρικος καὶ ἡλικιακὰ καὶ πνευματικά. Πιθηκίζει, ἀπὸ τὸ εὐρὼ μέχρι τὸ black metal. Πιθηκίζει τὴν Δύση καὶ τὴν Ἀνατολή, τὸν οἱονδήποτε ἐπιτυχημένο: Χθὲς τὴν Γαλλία καὶ τὴν Ἀγγλία, σήμερα τὴν Ἑλβετία, τὴν Δανία, τὴν Ἰρλανδία, αὔριο τὴν Κίνα. Πιθηκίζει οἱοδήποτε μοντέλο πλὴν κάποιου ἑλληνικοῦ. Εἰσάγει τὰ πάντα: κοινοβουλευτισμό, συμμετοχικὴ δημοκρατία, ὁλοκληρωτισμό, ἐθνικισμό, νόμους καὶ συντάγματα. Δὲν ἐξάγει τίποτα. Ἔχουμε ξένη σκέψη, ποτὲ ἑλληνική. Ἀπὸ τὸν Περικλῆ Γιαννόπουλο, τὸν Ἰωάννη Συκουτρῆ, μέχρι τὸν Δημήτρη Λιαντίνη, οἱ ἐκλεκτοὶ βοοῦν ἐν τῇ ἐρήμῳ θυσιάζοντας τὶς σάρκες τους γιὰ ὅσους ἐλαχίστους ζωντανούς.
Συνέχεια →

Τό γράμμα «ν» καί ἡ κατάργησίς του

ἀπὸ τὸν/τὴν

0

Κάθε γράμμα του Ελληνικού Αλφαβήτου εκπέμπει ήχο και εικόνα. Κάθε λέξη τέθηκε από τους «Ονοματοθέτες», νομοθέτες θα τους λέγαμεσήμερα, με ακρίβεια και όχι τυχαία και έχει άμεση σχέση Αιτίας και Αιτιατού, μεταξύ Σημαίνοντος και Σημαινομένου. Εάν πάμε δε στις Επιστήμες, τα παραδείγματα είναι ατελείωτα και άκρως διαφωτιστικά, αλλά και διδακτικά για τις επόμενες γενεές.

Το “Ν” συντονίζει τον εγκέφαλο.
Σχετικά πρόσφατα (1996), στο Ιατρικό Περιοδικό MEDIZIN-JURNAL στην Γερμανία, δημοσιεύτηκε μία Συνέχεια →

Στὰ ἴχνη μίας κοινῆς μητρικῆς παγκοσμίου γλῶσσης…

ἀπὸ τὸν/τὴν

1

Τρόμος! Ἄντε πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχή!

Γιὰ τὴν Ἰνδοευρωπαϊκὴν κουβέντα… Δὲν τοὺς ἔκατσε…

Λέτε νὰ ἀπεφάσισαν νὰ ποῦν τὴν ἀλήθεια;

Μοῦ ἀρέσει αὐτὴ ἡ πρόταση!!! : «Ο καθένας στην Ευρασία μπορεί να αναζητήσει τη γλωσσική γενεαλογία του σε μια ομάδα ή ομάδες ανθρώπων που ζούσαν πριν από περίπου 15.000 χρόνια, πιθανώς στη νότια Ευρώπη, καθώς υποχωρούσαν οι πάγοι»…

Χλόη

Συνέχεια →

Νὰ εἰσαχθοῦν στὸ Δημοτικὸ τὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικά.

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Εἶναι τὸ λιγότερον ποὺ μποροῦμε νὰ ἀπαιτήσουμε!
Στὴν Ἀγγλία τὰ παιδιά, ἀπὸ ὅπου καὶ ἡ φωτογραφία, διδάσκονται ἀπὸ τὸ δημοτικὸ τὴν δική μας μητρική.
Κι ἐδῶ πασκίζουν οἱ ἀνεγκέφαλοι νὰ μᾶς μάθουν ἔως καὶ …σουαχίλι.
Δὲν εἶναι κακὸ νὰ εἶναι κάποιος πολύγλωσσος. Εἶναι ὅμως πάρα πολὺ κακὸ νὰ μὴ μποροῦμε νὰ μάθουμε σωστὰ τὴν γλῶσσα μας.

Συνέχεια →

Ἐκατὸ χρήσιμες παρατηρήσεις γιὰ νὰ μιλᾶμε σωστὰ Ἑλληνικά.

ἀπὸ τὸν/τὴν

4

(ὄ­χι ὅ­τι ἐ­μεῖς τὰ τη­ροῦ­με ὅ­λα ἀλ­λὰ τὰ λέ­με γιὰ σᾶς) 

ΚΑΘΟΤΙ ΠΛΟΥΣΙΑ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΔΥΣΚΟΛΗ…

Σύν­τα­ξη: Δ. Κρα­σα­νά­κης, κα­θη­γη­τὴς 1ου Ἑ­νι­αί­ου Πει­ρα­μα­τι­κοῦ Λυ­κεί­ου Ἀ­θη­νῶν

  1. Δὲν εἶ­ναι ζή­τη­μα ἁ­πλῶς προ­σω­πι­κό, ἀλ­λὰ μᾶς ἀ­φο­ρᾶ ὅ­λους (καὶ ὄ­χι: ἁ­πλά). Ἁ­πλῶς = μό­νο. Συμ­πε­ρι­φέ­ρε­ται ἁ­πλὰ (=μὲ ἁ­πλό, ἀ­νε­πι­τή­δευ­το τρό­πο). Συνέχεια →

Ποιός εἶναι ὁ Παρακείμενος τοῦ περιμένω;

ἀπὸ τὸν/τὴν

2

Ἀπορία ποὺ τὴν ἔχει ὁ φίλος μου ὁ Ἀναπτήρας…
Μένω, ἔμενον, μενῶ (θὰ μείνω), ἔμεινα, μεμένηκα, ἐμεμενήκειν. Συνεπῶς; περιμεμένηκα!!!
Σύνθεσις; Τήν ξεχάσαμε;

Συνέχεια →