Γιὰ ἀρχὴ λοιπὸν χρέος μας εἶναι νὰ γκρεμίσουμε τὰ τείχη ποὺ θεωροῦμε πὼς μᾶς ἀπομονώνουν ἀπὸ τοὺς γύρω μας. Ὥρα μας νὰ δοῦμε πὼς ὅλα ὅσα ἀντιμετωπίζουμε προέρχονται ἀπὸ ἕνα αἴτιον: τὸν ἔλεγχό μας. Γιὰ νὰ παύσῃ ὁ ἔλεγχός μας, πρέπει νὰ ἀκυρωθοῦν οἱ ἐπίπλαστες ἀντιλήψεις μας γιὰ τὸν κόσμο, νὰ ἐπανεξετάσουμε τὸ ποιὸς εἶναι ἢ ὄχι ἐχθρὸς καὶ νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς τὰ περισσότερα ἀπὸ τὰ προβλήματά μας εἶναι ἀνύπαρκτα. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Θέλουμε λοιπόν ἕναν νέον Μέγα Ἀλέξανδρο;
Κι ἐγὼ τὸν θέλω… Μόνον ποὺ ἐγὼ τὸν θέλω γιὰ τελείως διαφορετικοὺς λόγους ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ τὸν θέλουν κάποιοι ἄλλοι…
Ὄχι διότι τιμῶ λιγότερο ἀπὸ τοὺς ἄλλους τὴν Ἱστορία μου, ἀλλὰ γιατὶ γνωρίζω πολὺ καλὰ τὸ τὶ σημαίνει ἕνας στρατηλάτης βεληνεκοῦς Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Γνωρίζω τὸν σκοπό του καὶ γνωρίζω τὰ τιμήματα ποὺ θὰ κληθοῦν νὰ πληρώσουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ θὰ τὸν ἀκολουθήσουν. Γνωρίζω τὸν πόνο ποὺ θὰ ἀφήση πίσω του. Γνωρίζω τὴν δόξα ποὺ θὰ προπορεύεται τῶν βημάτων του. Γνωρίζω ὅμως ἀκόμη καὶ τὴν εὐθύνη του, ποὺ ἐὰν δὲν τὴν ἀναλάβῃ ἐξ ὁλοκλήρου, πίσω του θὰ μείνουν νέα ῥημάδια, σὰν αὐτὰ ποὺ ἄφησε ὁ προηγούμενος.
Διότι ἄφησε πολλὰ ῥημάδια πίσω του ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος. Πολλοὶ οἱ ἐπίγονοι καὶ λιγοστὲς οἱ ἱκανότητές τους, ἀναλογικῶς μὲ αὐτὲς τοῦ Ἀλεξάνδρου. Κι ἀν τὶ καλοῦ ἔσπειραν θάνατο…
Συνέχεια
Ξεπεσμένοι…
Διαβάζω κι ἀκούω συχνὰ γιὰ κάποιους, στὴν πλειοψηφία τους ἐπωνύμους, ποὺ σήμερα, μετὰ ἀπὸ πολυετεῖς δόξες καὶ ἄφθονο χρῆμα, διαβιοῦν σὲ κάτι μικρὰ διαμερισματάκια ἤ, ἀκόμη καί, σὲ ὑπόγεια βρωμερά, τρισάθλια καὶ παγωμένα. Καὶ τὰ ἐπιφωνήματα θλίψεως, ἢ ἀκόμη καὶ ὀργῆς, ἀπὸ τοὺς συμπολῖτες μας γιὰ τὴν …κατάντια τους, εἶναι τόσο ἔντονα, ποὺ τελικῶς σὲ παρασύρουν στὸ νὰ τοποθετηθῇς συμπονετικὰ γιὰ τὸν (ἂς ποῦμε) πάσχοντα.
Δυστυχῶς μας.
Χρειάζεται θάῤῥος γιὰ νὰ ζήσῃς…
Πάντα προσπαθοῦσα νὰ εὕρω τὶς λέξεις γιὰ νὰ περιγράψω τὸ ξεκίνημα μιᾶς ἱστορίας ἀγάπης, ἀλλὰ δὲν ἔχω καλλίτερη ἀρχὴ ἀπὸ αὐτή:
Νόμιζα ὅτι εἶμαι πλούσιος ἔχοντας ἔνα λουλούδι μοναδικὸ στὸν κόσμο καὶ νὰ τώρα ποὺ δεν ἔχω παρὰ ἔνα κοινὸ τριαντάφυλλο. Καὶ πέφτοντας στὸ χορτάρι ἔκλαψε.
Χαρὰ τῶν …καλομηνάκηδων!!!
Ἕκτωρ κι Ἀνδρομάχη
Κάποιοι φίλοι, συχνὰ πυκνά, μέσα σὲ ὅλην αὐτὴν τὴν κατάντια, ἀρνῶνται νὰ ἀπολαύσουν τὴν καθημερινότητα, μὲ τὰ ὅποια καλὰ ἢ στραβά της. Κλείνονται σιγὰ σιγὰ στοὺς ἑαυτούς τους, στιγματίζουν κάθε προσπάθεια ἀντιμετωπίσεως τῶν ἰσοπεδωτικῶν μηχανισμῶν, ἐνᾦ ἀρνῶνται νὰ συνειδητοποιήσουν πὼς γιὰ νὰ ἐξέλθῃ κάποιος νικητὴς ἀπὸ ἕναν πόλεμο (τὸν ὁποιονδήποτε) ὀφείλει στὸν ἑαυτόν του νὰ πιστεύῃ πρῶτος αὐτὸς στὴν νίκη καί, κυρίως, στὴν ζωή. Συνέχεια
Χρηστὸς γίνεται ὁ Ἀνδρεῖος κι Ἀγαθός…
Ἐφ΄ ὅσον ὅλοι μας διαβιοῦμε σὲ ἕναν κόσμο ποὺ ὅλοι κάτι ἔχουν νὰ ποῦν, κοντὸ ἢ μακρύ, ἀληθὲς ἢ ψευδές, ἀνιστόρητον ἢ ἀποδείξιμον, καλὸ εἶναι, σιγὰ σιγά, νὰ ἐπιλέξουμε τὴν πλευρά, στὴν ὁποίαν ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς θὰ σταθῆ. Καὶ ἡ πλευρὰ αὐτὴ ἔχει μερικοὺς βασικοὺς κανόνες, ὅρους κι ἀπαιτήσεις. Αὐτὴ ἡ πλευρὰ ἀξιώνει ἀπὸ τοὺς μετέχοντες νὰ πορεύονται διαρκῶς, ἄνευ ἐκπτώσεων καὶ συμβιβασμῶν, πρὸς τὴν Ἀνδρεία, τὴν Ἀρετὴ καὶ τὴν ἀληθὴ Ἁγαθότητα. Συνέχεια