Μὲ ἀφορμὴ ἕνα δημοσίευμα τοῦ ἀγαπητοῦ μας Στεφάνου Θεοφανάκη, ποὺ ἀνεφέρετο σὲ κάποια ἔγκλειστα ἄγρια ζῷα, σὲ ἕναν ζῳολογικὸ κῆπο κάπου στὴν Ὁλλανδία, τὰ ὁποῖα ἐπετέθησαν σὲ οἰκογένεια…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ὥρα μας νά Ἑνωθοῦμε μέ τούς γύρω μας;
Θέλουμε νά ξεκινήσουμε, ἀκόμη καὶ τώρα, κάτι πού νά μᾶς βγάλῃ πολιτικοκοινωνικά ἀπό τό τέλμα;
Μποροῦμε ὅμως;
Ἔχουμε ἐπιλογή; Ἤ μήπως ὄχι;
Στὴν παρούσα περιόδο σαφῶς καί, ἐκ πρώτης ὄψεως, ἔχουμε…
Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει καὶ πάρα πολλά…
Καὶ δὲν σημαίνει πάρα πολλὰ διότι, οὔτως ἢ ἄλλως, θὰ κληθοῦμε νὰ διεκδικήσουμε ἐξ ἀρχῆς ὅλα ὅσα θεωρούσαμε ὡς δεδομένα, ἀρχῆς γενομένης φυσικὰ ἀπὸ τὸ δικαίωμά μας στὴν ζωή.
Συνέχεια
Ξυπνᾶ ἡ Πατρὶς μέσα μας καὶ σιγὰ σιγά…
…ὅσο κι ἐὰν σκούζουν τὰ ἔμμισθα ὀρθοπολιτικὰ φασισταριά.
Ὅσο κι ἐὰν λυσσοῦν τὰ μισθοφορικὰ στρατεύματα τοῦ κάθε πSoros.
Ξυπνοῦν οἱ Ἕλληνες, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ Εὐρωπαῖοι, ἀργὰ ἀλλὰ σταθερά…
Ξυπνοῦν γιατὶ τοὺς ἀπειλοῦν μὲ ἀφανισμὸ ὁ ὀρθοπολιτικὸς ἐσμὸς τοῦ πλανήτου.
Ξυπνᾶ τὸ ἔνστικτον τῆς ἐπιβιώσεως, παρὰ τὶς ἀντιξοότητες… Συνέχεια
Λογικοὶ καὶ …παράφρονες!!!
Οἱ ἀρχαῖοι Σπαρτιᾶτες ἦσαν διαρκῶς σὲ ἐμπόλεμο κατάστασιν μὲ τοὺς γείτονές τους (κι ὄχι μόνον!).
Τοὺς ἀντιπάλους τους τοὺς χρησιμοποιοῦσαν, κατὰ κάποιον τρόπο, ὡς μέσον …προπονήσεώς των.
Αὐτὸ τοὺς κρατοῦσε μονίμως σὲ …«φόρμα», ἐνᾦ ἅπαντες οἱ ἐχθροί τους τοὺς ὑπελόγιζαν πολὺ στὰ πεδία τῶν μαχῶν.
Ὑπ΄ ὄψιν βεβαίως πὼς οὐδέποτε οἱ Σπαρτιάτες ἐξόντωσαν τοὺς ἀντιπάλους τους (πλὴν τῶν ἀλλοφύλων Περσῶν), διότι ἔπρεπε νὰ ἔχουν κάποιους γιὰ νὰ …«προπονῶνται» (καὶ ὄχι μόνον!!!). Συνέχεια
Φταῖν οἱ (κάθε λογῆς) κωστόπουλοι λοιπόν…
Εἴμαστε ἕνας λαὸ ποὺ αἰσθάνεται ἀπὸ ὀλίγον ἔως πολὺ συγγενὴς τῆς Ψωροκώσταινας, ἀπὸ ἀρχῆς (τῆς ἐπισήμου) ὑπάρξεώς του.
Μηδενικὴ ἀντίστασις σὲ κάθε μορφῆς ἐπιθέσεως ἀπὸ πλευρᾶς μας, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸ σημεῖον ἐνάρξεως τοῦ κράτους-μορφώματός μας.
Ἀμέτρητα τὰ παραδείγματα, ποὺ ἐξηγῶνται μέν, δὲν συγχωρῶνται δέ.
Κι ἀπὸ μνήμη, δυστυχῶς μας, χειρότερα κι ἀπὸ …χρυσόψαρα!
Ὅλοι μας!
Συνέχεια
Λύοντας τὸν …«μέσα» μας Προμηθέα!!!
«Μοῦ ἔφαγαν τὰ συκώτια», ἀκοῦμε συχνὰ πυκνὰ νὰ ὁμολογοῦν οἱ συνάνθρωποί μας.
«Μᾶς ἔφαγαν τὰ συκώτια», μαρτυροῦμε ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, διαβιώντας στὸν κόσμο τῶν καταχραστῶν, τῶν δοσιλόγων, τῶν ἐξαγορασμένων, τῶν ἀτίμων, τῶν ἀδίκων καὶ τῶν ὑπανθρώπων…
Ναί, μᾶς τὰ «ἔφαγαν» καὶ μᾶς τὰ «κατατρώγουν», ὅσο ἀκόμη κρατοῦμε μέσα μας δεμένο τὸν (ἑαυτόν μας) Προμηθέα!
Τόκυο…
Γνωρίζουν τὶ ἐπικαλοῦνται…
…ἀκόμη κι ἐὰν …δὲν γνωρίζουν!!!