Ὅταν κάποιος ἔχει περιέλθει σὲ κατάστασιν ἀκινησίας, τότε εἶναι πάρα πολὺ δύσκολο νὰ σηκωθῇ καὶ νὰ βγῇ ἀπὸ τὸ τέλμα του.
Ὅσο κι ἐὰν ὀνειρεύεται, σὲ κάποιες στιγμὲς καλῆς διαθέσεως, νὰ ξανὰ κερδίσῃ ΟΛΟΝ τὸν κόσμο, τόσο περισσότερο οὐσιαστικῶς βουλιάζει στὴν ἀκινησία. Διότι τὰ μεγάλα πράγματα γιὰ νὰ συμβοῦν χρειάζονται πολλὰ πολλὰ μικρὰ ἐπὶ μέρους βήματα. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἡ ἀγάπη περισσεύει…
Ἡ ἀγάπη περισσεύει…
Δὲν κλείνεται στὰ περιοριστικὰ ὅρια μιᾶς καὶ μόνο ὑπάρξεως..
Ὑπάρχουν τόσες ψυχοῦλες τριγύρω ποὺ ἐκλιπαροῦν καὶ περιμένουν ἕνα βλέμμα ἀγάπης, ἕνα χάδι, μιὰ ἐκδήλωσι ἐνδιαφέροντος..
Εἶναι ἐγωιστικὸ πιστεύω νὰ κλείνεσαι μέσα στὸν πόνο… Συνέχεια
Τὴν Χαρὰ τὴν ζῶ ΟΛΟΚΛΗΡΟ!!!
Καὶ τὴν θλίψιν μισή.
Ὅταν μὲ εὑρίσκῃ μία χαρά, πρέπει, ὀφείλω, χρειάζομαι νὰ τῆς δίδω ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερο χῶρο γιὰ νὰ ἁπλωθῇ.
Κι ὅταν φθάνῃ ἡ θλίψις, πρέπει νὰ τὴν ἀποδομῶ ὅσο μπορῶ περισσότερο… Συνέχεια
Τὸ σύνδρομο τῆς ἀρκουδο-ἀναῤῥιχήσεως.
Πολλοὶ ἄνθρωποι ὑποφέρουν ἀπὸ τὸ σύνδρομο τῆς ἀρκουδο-ἀναῤῥιχήσεως.
Ἀνεβαίνουν τὸ ἕνα βουνὸ μετὰ τὸ ἄλλο, ξεπερνοῦν κάθε ἐμπόδιο, κατακτοῦν δύσβατες βουνοκορφὲς ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ χαροῦν γιὰ αὐτά ποὺ ἐπέτυχαν.
Παραμερίζουν τοὺς προσωπικούς τους θριάμβους, σὰν νὰ ἦταν κάτι ἐντελῶς ἀσήμαντο καὶ μετὰ ἀναρωτιούνται γιατὶ νοιώθουν τόσο ἄδειοι. Συνέχεια
Κομματιάσματα…
Ὅταν ἕνα κύτταρον πεθαίνῃ, τότε τὰ διπλανά του μεριμνοῦν γιὰ τὴν φαγοκυττάρωσιν. Τίποτα στὴν φύσιν δὲν πάει χαμένο…
Τίποτα δὲν περισσεύει…
Ἔτσι καὶ ἐδῶ. Ἀπὸ τὴν μικροτέρα μονάδα ζωῆς, ποὺ λέγεται κύτταρον, ἔως τὶς κοινωνίες μας, τὸ κομμάτιασμα, ἡ διάσπασις, ἡ ἀποσύνθεσις εἶναι γεγονός. Συνέχεια
Ἁπλώνουν τὸ χέρι καὶ χαμογελοῦν…
Εἶναι δύσκολο νὰ μάθῃ πῶς νὰ εἶσαι ὁ καλλίτερος φίλος τοῦ ἑαυτοῦ σου…
Πῶς νὰ εἶσαι πιὸ ἀνοικτός, πιὸ εὐαίσθητος καὶ πιὸ συνειδητός.
Ἀκόμη πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ βουτήξῃς σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο μέσα σου, ποὺ κρύβεις ὅλη τὴν ἀγάπη, ὥστε νὰ ἀνασύρῃς ἀρκετὴ γιὰ νὰ θρεύσῃς τὸν ἑαυτό σου ἀλλὰ καὶ νὰ τὴν μοιρασθῇς μὲ τοὺς ἀνθρώπους γύρω σου. Συνέχεια