Ἔφθασαν λοιπόν… Αὔριο, μὲ τὸ καλό, ἐὰν ὅλα θὰ εἶναι καλά, ψηφίζουμε…
Κι ἐπειδὴ ἡ ἐποχὴ εἶναι κρίσιμος, κρίσιμος θὰ εἶναι καὶ ἡ ψῆφος μας. (Ἔτσι θέλουμε νὰ πιστεύουμε…!!!)
Βέβαια κι αὐτὴ ἐλεγχομένη εἶναι κι ἀπολύτως κατευθυνομένη.
Ἀλλὰ δὲν βαριέστε…. Μᾶς ἔμεινε ἡ ψευδαίσθησις πὼς ἐμεῖς ἀποφασίζουμε γιὰ τὰ πάντα.
Ποιός δοῦλος, ὅταν δὲν γνωρίζει πὼς εἶναι δοῦλος, ἐπαναστατεῖ; Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Θωράκισις ἑαυτοῦ.
Ἡ ἀνάγκη μας, σὰν ἄτομα, ὅταν ἀρχίζουμε νὰ ἀλλάζουμε τὴν ὀπτική μας καὶ τὶς στοχεύσεις μας, εἶναι τὸ νὰ προστατεύσουμε ὅσο τὸ δυνατὸν καλλίτερα τὶς ἐπιλογὲς καὶ τὶς ἀλλαγές μας. Αὐτὸ σημαίνει πὼς πρώτη μας μέριμνα ὀφείλουμε νὰ εἶναι ἡ θωράκισις τοῦ ἑαυτοῦ μας. Δῆλα δὴ ἡ προστασία μας ἀπὸ ὅποιες ἐξωτερικὲς παρεμβολές.
Ἡ θωράκισις δὲν εἶναι κάτι εὔκολο.
Βαλλόμεθα καθημερινῶς ἀπὸ δεκάδες φοβίες, ἀπειλές, καταστάσεις.
Ἀπὸ τὶς ἁπλὲς εἰδήσεις, ποὺ στοχεύουν στὸ νὰ μᾶς κρατοῦν ἐν καταστολῇ, ἔως τὶς προσωπικές μας συναναστροφές. Ἤ ἀκόμη κι ἀπὸ τὶς ἴδιες τὶς σκέψεις μας καὶ τὶς συνήθειές μας. Συνέχεια
Τὰ τέσσερα ἐπίπεδα τῆς ἐπικοινωνίας.
Ὅταν μιλάμε μὲ κάποιον ἀκοῦμε αὐτά ποὺ μᾶς λέει, ἐπικοινωνοῦμε δηλαδὴ μαζύ τοῦ σὲ τέσσερα ἐπίπεδα.
Τὸ πρῶτο εἶναι τὸ σωματικὸ ἐπίπεδο. Σὲ αὐτὸ ἀκοῦμε τὴν φωνή του, ἀκοῦμε τὸν ἦχο τῶν λέξεων ποὺ προκαλοῦν δονήσεις στὰ αὐτιὰ μας.
Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ συναισθηματικὸ ἐπίπεδο. Σὲ αὐτὸ νοιώθουμε τὸ πάθος τοῦ ἄλλου, τὸν ἐνθουσιασμό του, τὴν εἰλικρίνειά του ἣ τὴν ἔλειψι τῆς εἰλικρινείας του, τὴν χαρὰ ἢ τὴν στενοχώρια του. Συνέχεια
Κοινωνία σημαίνει ἐπικοινωνία μὲ τὸν …ἑαυτόν μας!
Ὁ Λόγος εἶναι τὸ μοναδικὸν μέσον ἐπικοινωνίας μας μὲ τοὺς συνανθρώπους μας.
Ἡ χρήσις ὅμως τοῦ Λόγου θὰ πρέπη νὰ γίνεται μὲ τέτοιον τρόπο, ὥςτε νὰ ἀναβαθμίζονται διαρκῶς οἱ ἀνθρώπινες σχέσεις.
Αὐτὸ σημαίνει πὼς ὁ σημαντικότερος ὅρος ἐκφορᾶς τοῦ Λόγου ὀφείλει νὰ εἶναι ἡ ἀλήθεια.
Βέβαια, ἡ καθημερινότης μας εἶναι κάπως διαφορετική.
Συνήθως ὁ καθωσπρεπισμός μας μᾶς ἐμποδίζει ἀπὸ τὸ νὰ ἐκφέρουμε ἀληθὴ Λόγο. Συνήθως παραμένουμε στὰ τυπικά, δίχως νὰ ἀναζητοῦμε τὴν οὐσία στὶς σχέσεις μας. Κι αὐτὸ ὁδηγεῖ σήμερα ταχύτερα τὶς ὑπάρχουσες κοινωνίες μας στὴν διάλυσιν. Συνέχεια
Δὲν ὑπάρχει ἀνάγκη νὰ ἐπιδεικνύῃς τὸν ἑαυτόν σου…
Δέξου ὅτι εἶσαι ἀρκετός.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη νὰ δείχνῃς κάτι ποὺ δὲν εἶσαι.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη νὰ ἀποδεικνύῃς τὸν ἑαυτό σου.
Δὲν ἔχεις τὴν ἀνάγκη να ὑποχωρῇς στοὺς φόβους σου καὶ νὰ κρύβῃς τὸν ἀληθινό σου ἑαυτό. Συνέχεια
Ἡ πραγματικὴ ἐπανάστασις.
Αὐτὸ ποὺ ὀφείλουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε, ὠς ἄτομα κι ὡς κοινωνίες, εἶναι τὸ ποῦ εἴμαστε καὶ τὸ ποῦ θέλουμε νὰ φθάσουμε.
Θὰ φθάσουμε, ἐκεῖ ποὺ θὰ φθάσουμε, ἀπὸ κάποιον δρόμο ποὺ θὰ ὁρίσουμε. Ἀλλὰ γιὰ νὰ φθάσουμε στὸ ζητούμενον, ἀναγκαῖον εἶναι νὰ ξέρουμε τὸ ποιὸ εἶναι τὸ ζητούμενον.
Τί θέλουμε; Τί ἀκριβῶς ὀνειρευόμαστε; Τί εἴμαστε ἕτοιμοι νά θυσιάσουμε ἤ νά διεκδικήσουμε;
Τὸ πρόβλημα πάντα εἶναι ἡ πραγματικότης μας, τὴν ὁποίαν συνήθως ἀρνούμεθα νὰ συνειδητοποιήσουμε.
Μᾶς φταίει τὸ ἕνα, μᾶς φταίει τὸ ἄλλο ἀλλὰ ποτὲ δὲν μᾶς φταίει ὁ ἑαυτός μας.
Καὶ δὲν μᾶς φταίει ὁ ἑαυτός μας, διότι θεωροῦμε δεδομένον πὼς ἐμεῖς τὰ ἔχουμε ὅλα ξεκαθαρίσει μέσα μας.
Μά εἶναι ἔτσι; Συνέχεια