Ἴσως νὰ ἦταν ἀποτέλεσμα ὑπανθρωπίνων ἔργων, ἀλλὰ σαφῶς παραμένει κάτι συγκλονιστικό!
Τὸ παλιρροϊκὸ κύμα ποὺ συγκλόνισε τὴν Ἰαπωνία, ἀλλὰ καὶ τὸν κόσμο ὁλόκληρο, συνέβῃ καὶ ἐξέφρασε τὴν …ὀργὴ τῶν ὑδάτων.
Μίαν ὀργὴ ποὺ οὔτε κἄν μποροῦμε νὰ διανοηθοῦμε, ἐφ΄ ὅσον ἐμᾶς δὲν μᾶς ἀγγίζει τίποτα…
Ἀλλὰ εἶναι ἐκεῖ… Ἐκεῖ ποὺ δὲν θέλουμε νὰ φανταστοῦμε…
Ἐκεῖ ποὺ δὲν τὴν περιμένουμε…
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Δάκρυα καὶ …«δάκρυα»!!!
Μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Τσᾶβες συνειδητοποιήσαμε πὼς ὁ πλανήτης μας ἔγινε φτωχότερος. Ὄχι διότι ὁ Τσᾶβες ἦταν καλὸς ἤ κακὸς γιὰ ἐμᾶς, ἀλλὰ διότι χάσαμε τὴν εἰκόνα του καὶ τήν, ἄς ποῦμε, γραφικότητά του. Χάσαμε καὶ τὶς εἰδήσεις γιὰ τὰ κατορθώματά του, κατὰ τῶν πολυεθνικῶν. Χάσαμε καὶ τὸν ἀντιαμερικανισμό του…
Ὁ λαός του, ἀντιλαμβανόμενος καλλίτερα ἀπὸ τὸν καθένα, πὼς ὁ Τσᾶβες ἦταν ὁ καταλληλότερος ἡγέτης, ὑπὸ τὶς παροῦσες συνθῆκες, ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἔχῃ, θρήνησε καὶ θρηνεῖ τὴν μεγάλη ἀπώλεια.
Εἰκόνες σὰν κι αὐτές,
Συνέχεια
Ἡ δικτατορία ἐκφράζεται ἐλεύθερα πλέον στὴν Χαλκιδική!!!
Κλήσεις σὲ δεκαπεντάχρονα παιδιὰ γιὰ ἀνάκρισι…
Ἐὰν εἶχαν ἤ ὄχι δικαίωμα νὰ τὸ κάνουν, εἶναι ἄλλο θέμα, διότι ἐκεῖ ὁ νόμος εἶναι τὸ δίκαιον τῆς Ἐλ Ντοράντο. Συνεπῶς οὔτε Σύνταγμα ἰσχύει, οὔτε κράτος, οὔτε φυσικὰ τὰ αὐτονόητα ἀνθρώπινα δικαιώματα.
Τὸ ὅ,τι φυσικὰ παιδιά, μικρὰ παιδιά, πέφτουν θύματα τῆς βίας τους, εἶναι κάτι ποὺ δὲν ἀπασχολεῖ διόλου τὴν φερομένη ὡς πολιτεία, διότι εἴπαμε, δίκαιον εἶναι τὰ συμφέροντα τῶν χρυσοθήρων… Δῆλα δὴ τοῦ… (Χμμμ. Συνέχεια
Οἱ ἀξιωματικοί μας …ἐπαναστατοῦν!
Ἔλαβα λοιπὸν ἕνα μήνυμα ἀπὸ στρατιωτικὸ Ε.Α. καὶ μὲ ἀνεστάτωσε!!!
Συνειδητοποίησα, γιὰ ἀκόμη μίαν φορά, πόσο πατριῶτες εἶναι οἱ ἀξιωματικοί μας, τοῦ στρατοῦ καὶ τῶν λοιπῶν σωμάτων ἀσφαλείας!!!
Εἶναι τόσο πατριῶτες ποὺ ὅταν συνέβησαν τὰ Ἴμια, κι ἐφ΄ ὅσον τὰ μισθὰ ἦσαν παχυλά, ἐσιώπησαν.
Εἶναι τόσο πατριῶτες, ποὺ ὅταν ὁ μεγάλος βεζύρης καταπατοῦσε συστηματικῶς τὴν Θρᾴκη ἤ ὅταν τὸ προξενεῖο ἀκύρωνε τοὺς Πομάκους ἤ ὅταν στὰ νησιά μας οἱ τοῦρκοι ἐφόρτωναν τὶς καραγκιὸζ μπερντέ σημαῖες τους, αὐτοὶ κουνοῦσαν τὸ κεφάλι καὶ φοροῦσαν ἕνα θλιμμένο ὕφος… Ἔως ἐκεῖ ἔφθανε βλέπετε ὁ πατριωτισμός τους…
Συνέχεια
«… Ποιός σᾶς ἔδωσε τό δικαίωμα νά ξεπουλήσετε τήν χώρα μου;»
«Προδότες, προδότες, ποιός σᾶς ἔδωσε τό δικαίωμα νά ξεπουλήσετε τήν χώρα μου;»
Κατάφερα, μετὰ ἀπὸ μεγάλο ἔλεγχο, νὰ μπῶ στὴν Ἀκαδημία ἐχθὲς τὸ βράδυ.
Πολὺ μεγάλο ἔλεγχο. Μόνον ποὺ δὲν μᾶς ξεβράκωσαν ἐκεῖ στὴν εἴσοδο.
Εἶχαν στήσῃ καὶ τὰ διάφορα παραπετάσματα γιὰ νὰ κρύβουν τὶς πομπές τους καὶ νὰ μὴν εἶναι ὀρατὲς ἀπὸ τὸν πολὺ κόσμο.
Στὴν αἴθουσα γινόταν τὸ ἀδιαχώρητο. Πολὺς κόσμος.
Παπποῦδες, γιαγιάδες, κουστουμᾶτοι… Ἑορτὴ τῆς γλῶσσης ἦταν αὐτή…
Μόνον ποὺ ἀρκετοὶ ἐκ τῶν παρευρισκομένων ἦσαν ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐδολοφόνησαν τὴν γλῶσσα.
Συνέχεια
Κεράκια;
Ἐν τάξει.
Τὴν κάναμε τὴν ἐπανάστασί μας.
Καταθέσαμε τὴν συμπόνια μας, παρουσιάσαμε τὴν συμπάθειά μας, ἐκφράσαμε τὴν ἀγανάκτησί μας.
Ἀνάψαμε κεράκια… Πολλὰ κεράκια… Τόσα ποὺ τελικῶς ἐκτονώσαμε ὅλη μας τὴν θλίψι, τὴν συμπαράστασι, τὸν πόνο γιὰ τὰ παιδιὰ ποὺ ἐχάθησαν στὴν Λάρισσα ἀπὸ ἀναθυμιάσεις.
Καὶ τώρα, μετὰ ἀπὸ τὸ Ἅναμμα τῶν κεριῶν, μὲ ἥσυχη συνείδησι, μὲ καθαρὴ καρδιά, αἰσθανόμενοι πὼς ἐπράξαμε τὸ χρέος μας κοινωνικῶς, ἠθικῶς, ἀνθρωπιστικῶς, ἐπιστρέφουμε στὰ καθ’ ἡμάς.