Ἔκανα λοιπὸν τὴν καρδιά μου πέτρα καὶ ξεκίνησα γιὰ τὴν Πάτρα. Μάλιστα, λόγῳ σοβαρῶν ὑποχρεώσεων, κατάφερα νὰ διανύσω τὴν διαδρομὴ ἀρκετὲς φορές. Καὶ κάθε φορὰ ἦμουν ὅλο καὶ περισσότερο θυμωμένη.
Ἀπὸ τὰ διόδια τῆς Ἐλευσῖνος κι ἔως τὴν Κόρινθο, θεωρῶντας πὼς διέσχιζα ἕναν καθῶς πρέπει δρόμο, εὐρωπαϊκῶν προδιαγραφῶν, δὲν πειράχτηκα. 3,20 τὰ διόδια ἀλλὰ τέλος πάντων… Κομμάτια νὰ γίνῃ… Τὰ πλήρωσα….
Ἀπὸ τὸ Κιάτο ὅμως καὶ μετὰ ἤμουν ἔξαλλη!
Νά πληρώσω 3,20 γιά ἕναν δρόμο πού εἶναι ἐπιπέδου ἐπαρχιακῆς παρακαμπτηρίου ὁδοῦ; Γιά ἕναν δρόμο γεμάτο μέ κολωνάκια; Εἶναι δυνατόν; Ποιός ἀνισόρροπος θέτει θέμα διοδίων ὅταν ἀντικρύζει αὐτό τό θέαμα:





