Στὴν καθημερινότητά μας ἴσως πράγματι νὰ ὑπάρχουν ἀμέτρητες ἐπιλογές, γιὰ τὸ πῶς θὰ συμπεριφερθοῦμε, γιὰ τὸ ποιοὺς σκοποὺς θὰ θέσουμε καὶ γιὰ τὸ ποιὲς πορείες θὰ ἀκολουθήσουμε.
Αὐτὰ ὅμως ἀφοροῦν μόνον στὸ ἄτομον καὶ οὐδέποτε στὸ σύνολον.
Τὸ σύνολον, ἡ κοινωνία ἐπὶ τοῦ πρὸ κειμένου, ἢ ἡ Πατρὶς ἐπὶ τῆς οὐσίας, δὲν μᾶς ἐπιτρέπει καὶ πολλὲς ἐπιλογές. Ἢ θὰ εἴμαστε μέσα στὴν κοινωνία-Πατρίδα ἢ δὲν θὰ εἴμαστε.
Ἐὰν θὰ εἴμαστε μέσα, γνωρίζουμε καὶ τὸ τὶ πρέπει νὰ πράξουμε.
Ἐὰν ὄχι, ἐπίσης γνωρίζουμε πὼς ἐφ΄ ὅσον ἀρνούμεθα τὴν ἀναλογία τῆς Εὐθύνης μας, θὰ ὑποστοῦμε καὶ τὸν ἀντίστοιχο ἐκτοπισμό μας. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Λίγο πρό τοῦ τέλους μποροῦμε νά παραιτηθοῦμε;
Τὸ δύσκολον στὴν ζωή μας παραμένει τὸ ἐὰν μποροῦμε νὰ δεσμευθοῦμε, ἔως τέλους, γιὰ ὁποιονδήποτε σκοπό μας.
Τὸ «τέλος» ὅμως οὐδέποτε μᾶς γνωστοποιεῖται ἀπὸ τὴν …ἀρχή.
Ὅταν θέτουμε ἕναν στόχο οὐδέποτε γνωρίζουμε τὸ ἐάν, πῶς καὶ πότε τὸν πλησιάζουμε. Ἀρκεῖ νὰ τὸν διατηροῦμε μέσα μας ζωντανό, γιὰ νὰ γεμίζουμε ἐνέργεια καὶ νὰ ἐξακολουθοῦμε νὰ πορευόμεθα. Συνέχεια
Ὑπάρχουν καί ἑλληνικά στίς πλάκες τῆς Γεωργίας;
Μὲ τὶς λίθινες πλάκες τῆς Γεωργίας ἔχουμε ἀρκετὲς φορὲς καταπιασθῆ, καθὼς ἐπίσης καί, σὲ γενικὲς γραμμές, μὲ τὸ περιεχόμενον τῶν κειμένων τους. Ἕνα περιεχόμενον ποὺ ἀπευθύνει ἕνα μήνυμα στὴν ἀνθρωπότητα, ἀναφορικῶς μὲ τὸ πῶς σχεδιάζεται (;;;) νὰ εἶναι ἢ πὼς θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι ἤ, τέλος πάντων, πὼς θὰ ἤθελαν νὰ εἶναι, μετὰ ἀπὸ κάποιο χρονικὸ διάστημα, τὸ μέλλον αὐτῆς τῆς ἀνθρωπότητος. Λέγονται φυσικὰ πολλὰ γιὰ κάτι χρονοκάψουλες καὶ ἄλλα περίεργα, ἀλλὰ δὲν εἶναι στὶς προθέσεις μας νὰ καταπιασθοῦμε μὲ ἐτοῦτα.
Αὐτὸ ποὺ δὲν ἔχουμε κάνη, ἔως σήμερα, ὅμως εἶναι νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸ τμῆμα τους ἐκεῖνο ποὺ «μιλᾶ» ἑλληνικά. Καί, νομίζω, πὼς τελικῶς αὐτὸ τὸ μικρὸ ἑλληνικὸ τμῆμα τους, ἔχει νὰ μᾶς πῇ πολλὰ περισσότερα, ἀπὸ ὄσα φανταζόμεθα. Εἶναι γεγονὸς πὼς στὸ ἐπάνω μέρος τῶν τεσσάρων καθέτων λίθων ἔχει τοποθετηθῆ μία ὁριζόντιος λίθινος πλάκα, ποὺ κάτι ἀναγράφει, σὲ κάθε της πλευρά, σέ, κατὰ πῶς μᾶς λέν, ἀρχαῖες γλῶσσες. Μία ἐξ αὐτῶν ἡ ἑλληνική.
Συνέχεια
Ὑπερηφανευόμεθα γιὰ τὴν Ἱστορία μας ὅταν μποροῦμε νὰ τὴν …ἐπαναλάβουμε!!!
Αὐτὲς τὶς ἡμέρες, ποὺ δολοφονοῦνται (ἀνάνδρως) στρατηγοὶ καὶ ἀθῷοι πολῖτες, μᾶς προέκυψε καὶ μία τεραστία ἔπαρσις ἀρκετῶν, ποὺ ἀνατρέχοντες στοὺς Περσικοὺς Πολέμους, λίγο ἔως πολύ, παπαγαλίζουν τὸ ἐξῆς σκεπτικό: «Ὅταν ἐμεῖς πολεμούσαμε (καὶ νικούσαμε) τὴν Περσία (σημερινὸ Ἰράν), οἱ Ἀμερικανοὶ δὲν ὑπῆρχαν ἀκόμη καὶ ὡς …ὑποψία»!!!
Συνέχεια
Θά καταφέρουμε νά …σηκωθοῦμε;
Ἔγραφα πρὸ ἡμερῶν τὶς σκέψεις μου, ἐπ ἀφορμῆς μίας φωτογραφίας, πού, κατὰ τὸ «The Economist» τῶν Rothschild, εἶναι ἡ φωτογραφία τῆς δεκαετίας. Λίγο ἔως πολὺ λοιπὸν ἰσχυριζόμουν πὼς ἡ «γραμμὴ» ποὺ ἐξηγγέλθη, ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐργαλεῖον προπαγάνδας εἶναι τελείως διάφορη αὐτῆς πού, κάποιοι, ἰσχυρίζονται πὼς ἦταν.
Συνέχεια
Φθάνουμε λοιπὸν στὸ τέλος…
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν εἴδαμε νὰ διακινῇ τὸ «The Economist» (τῶν Rothschild) αὐτὴν τὴν εἰκόνα…
…χαρακτηρίζοντάς την ὡς «φωτογραφία τῆς δεκαετίας». Συνέχεια