Ἐτοῦτες τὶς δύσκολες ὧρες μία πρέπει νὰ εἶναι ἡ προσπάθειά μας: νὰ ξαναβροῦμε τὸν χαμένο μας Ἑαυτὸ καὶ νὰ τὸν στήσουμε στὰ πόδια του. Δίχως του δὲν μποροῦμε νὰ συνεχίσουμε.
Μὰ γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ τὸ κάνουμε αὐτό, σιγὰ σιγά, ὀφείλουμε νὰ κτίσουμε γιὰ ἐμᾶς τὸν σεβασμό μας.
Αὐτὸν ποὺ χάσαμε, σιγὰ σιγά, μέσα ἀπὸ αἰώνων ἐκπαίδευσιν. Συνέχεια →

..μά, σὲ ἕναν μεγάλο βαθμό, ἡ δική μας παραίτησις…
…ὅπως φυσικὰ καὶ τὸ πῶς, ἐμεῖς, καλούμεθα νὰ διαχειρισθοῦμε σήμερα τὰ ἀποτελέσματά τους, μὰ καὶ ἡ στάσις ποὺ θὰ υἱοθετήσουμε. Εἶναι οἱ ἀποφάσεις ποὺ δὲν λαμβάνονται ἀπὸ ὀλιγωρία καὶ φόβο.
Εἶναι ὅμως κι ὅλο τὸ σύστημα πεποιθήσεών μας, ποὺ ἀρνούμεθα, ἀκόμη, σὲ μεγάλον βαθμό, νὰ ἀναθεωρήσουμε. Συνέχεια →

Καὶ ὅλοι ἔχουν δικαίωμα νὰ κυνηγήσουν τὰ ὄνειρά τους.
Νὰ τὰ κρατήσουν ζωντανὰ καὶ νὰ ἀγωνισθοῦν γιὰ τὴν πραγματοποίησίν τους.

Ὑπάρχει ὅμως μία πολὺ σημαντικὴ λεπτομέρεια στὸ πῶς ὁ κάθε ἕνας ἐξ ἡμῶν ἀντιλαμβάνεται τὸ ὄνειρό του.
Ἡ λεπτομέρεια τοῦ κοινοῦ καλοῦ. Συνέχεια →

Οὔτε μὲ παρακάλια.
Οὔτε μὲ διαπραγματεύσεις.
Οἱ μάχες κερδίζονται ἀπὸ ἀποφασισμένους ἀγωνιστές, ποὺ ἔχουν πρὸ πολλοῦ συνειδητοποιήση πὼς ἐὰν δὲν εἶναι ἕτοιμοι νὰ πεθάνουν γιὰ τὶς ἰδέες καὶ τὰ πιστεύω τους, δὲν ἀξίζουν κι αὐτοὶ καὶ οἱ ἰδέες τους. Συνέχεια →

Ὅταν στὰ 18 μου ἤ στὰ 25 μου ἤ στὰ 30 μου διάβαζα κάπου γιὰ διορισμούς, γιὰ «δοντάκια», γιὰ «μεγάλα μέσα», γιὰ ῥουσφέτια, γιὰ διαπλοκὲς ἤ γιὰ «ἐξυπηρετήσεις» ἀναψοκοκκίνιζα, ἐξοργιζόμουν, ἀγανακτοῦσα.
Γιὰ ἡμέρες πολλὲς ἐπανελάμβανα τὶς βρωμιές τους, κι ἄς μὴν μποροῦσα ἀκόμη τότε νὰ συνειδητοποιήσω τὸ γιατὶ συμβαίνουν ὅλα αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν. Δὲν μποροῦσα νὰ ἀποδεχθῶ πὼς κάποιοι, γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο, θὰ θέσουν τὸ συμφέρον τους ἐπάνω ἀπὸ τὸ κοινὸ καλό.
Παιδιαρίσματα… Συνέχεια →

Σὲ ἔχουν κάνει νὰ πιστεύῃς πὼς δὲν ὑπάρχει ἄλλος δρόμος.

Σπᾶσε τὸν τοῖχο στὸ μυαλό σου!
Σὲ περιμένει μιὰ ἔκπληξις!

Συνέχεια →