Κάτι μὲ (ξανά)-ἔπιασε αὐτὲς τὶς ἡμέρες, ποὺ δὲν πολύ-ἀσχολοῦμαι μὲ τὴν ἐπικαιρότητα. Ταξινομῶ σκέψεις, ἀρχεία καὶ δημοσιεύματα, προσπαθώντας νὰ τὰ χωρίσω σὲ ἑνότητες τέτοιες, ποὺ νὰ εἶναι διαχειρίσιμα καὶ νὰ παραμένουν ἐντὸς συγκεκριμένων κατηγοριῶν. Μά, τελικῶς, ξανά-διαβάζω κείμενα ἐπὶ κειμένων, κατὰ κάποιον τρόπο λησμονημένα, μὰ διαρκῶς ἐπίκαιρα, γιὰ νὰ ἐπαναφέρω καταληκτικῶς στὴν μνήμη μου τὰ πολὺ ἁπλᾶ ποὺ καθημερινῶς λησμονοῦμε… Τὰ ἁπλούστερα…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ …σωθοῦμε πρέπει καὶ νὰ τὸ θέλουμε!!!
Εἶναι καιρὸς τώρα ποὺ ἀρχίζουμε νὰ συνειδητοποιοῦμε πὼς εἴτε λόγῳ τῶν τουρκικῶν ἀπειλῶν, εἴτε λόγῳ τῶν ἐποίκων, εἴτε καὶ μόνον λόγῳ τῶν ἐξαγορασμένων καὶ ἀνθελληνικῶν (φερομένων ὡς) κυβερνήσεών μας, ποὺ ἀνοικτὰ καὶ δίχως προσχήματα στρέφονται ἐναντίον μας, ἀπειλούμεθα σοβαρά.
Καί, φυσικά, ἂν τί νὰ κυττάξουμε δίπλα μας, γιὰ νὰ διακρίνουμε «συμμάχους» καὶ νὰ ἐπιτύχουμε, σὲ κάποιον (ὁποιονδήποτε) βαθμό, νὰ συγκροτήσουμε «γραμμὲς ἀμύνης», ἐμεῖς παραμένουμε, ἐν τῷ συνόλῳ μας, ἀδρανεῖς, ἐλπίζοντες πὼς θὰ «ἀφυπνισθοῦν», κάποιαν στιγμή, ὅλα αὐτὰ τὰ σαπροφυτικὰ καθάρματα, ποὺ καταχρηστικῶς κατέχουν θέσεις ἐξουσίας καὶ ποὺ συστηματικῶς μᾶς καταστρέφουν. Μὰ αὐτὰ τὰ σαπροφυτικὰ καθάρματα ὄχι μόνον δὲν «ἀφυπνίζονται» μά, ἀποδεικνύεται διαρκῶς, πὼς ὅσο κυλᾶ ὁ καιρός, τόσο διαπιστώνουμε πὼς διενεργοῦν τὸ τελευταῖο πλιατσικολόγημά τους, ἔως νὰ δοθῇ τὸ …σύνθημα, νὰ καβαλήσουν τὰ ἑλικόπτερα (ποὺ τοὺς ἀναμένουν μὲ ἀναμμένες τὶς μηχανές) καὶ νὰ ἐξαφανισθοῦν ὁριστικῶς.
Συνέχεια
Ὥρα μας νὰ παύσουμε τὸ «διαίρει καὶ βασίλευε»…
Παγία θέσις τῆς σελίδος μας, ἐδῶ καὶ χρόνια, ἦταν καὶ παραμένει ἡ Ἀνάγκη τοῦ νὰ γνωρίσουμε καὶ νὰ κατανοήσουμε, σὲ ὅσο τὸ δυνατὸν μεγαλύτερο βάθος, τὴν Ἱστορία μας, πρὸ κειμένου νὰ μὴ μᾶς ἄγουν κατὰ πῶς τὰ ἐκάστοτε συμφέροντα ἐπιτάσσουν. Σὲ αὐτὸ τὸ σκεπτικὸ καὶ μόνον πατῶντας ἐπιχειροῦμε ἀπὸ ἐδῶ μέσα, τὰ τελευταία δέκα χρόνια, νὰ φωτίσουμε ἄγνωστὲς ἱστορικὲς πτυχὲς μὰ καὶ νὰ ἀναλύσουμε τὶς παραμέτρους ποὺ σκιάζουν τὴν ἀλήθεια, καθὼς καὶ τὴν σκοπιμότητά τους. Ἐπανερχόμεθα δὲ συχνά-πυκνά, ἰδίως σὲ συνωμοσίες καὶ σκοτεινὲς ἱστορικὲς πτυχές, ὄχι βέβαια μὲ σκοπὸ νὰ καλλιεργήσουμε τὸ μῖσος, παρὰ μόνον γιὰ νὰ παύσουμε νὰ παπαγαλίζουμε ἐμμονικὲς ἀπόψεις, ποὺ οὐδέποτε θὰ ἐξυπηρετοῦσαν ἐμᾶς ὡς λαό, παρὰ μόνον αὐτοὺς ποὺ χρηματοδοτοῦν πρακτορίσκους, γιὰ νὰ διασπείρουν κάθε εἴδους ἀερο-ἀρλουμπολογία. Συνέχεια
Χρῆσις ἀκραίων δολιοφθορῶν προαναγγέλλουν ἐρχομὸ μεγάλων δεινῶν
Γιά ποίους ὅμως; Γιά αὐτούς πού γίνονται δέκτες τῆς προπαγάνδας ἤ γιά αὐτούς πού τήν σκηνοθετοῦν;
Μάθαμε γιὰ τὸ μαχαίρωμα τοῦ παιδιοῦ ἀπὸ τὸ Ἰράν, κατὰ πῶς μᾶς εἶπαν. Κουκουλοφόροι οἱ δράστες, Οἱ κουκουλοφόροι, συνήθως, στὴν χώρα μας (καὶ ὄχι μόνον) εἶναι ἔμμισθα πρακτορίδια ποὺ ἄλλοτε κτυποῦν ἐδῶ κι ἄλλοτε ἐκεῖ, ἀναλόγως τῶν συμφερόντων καὶ τῶν ἐντολῶν. Ὅπου κουκουλοφόροι νὰ ἀντιλαμβανόμεθα ἔμμισθοι, διότι, ὡς γνωστόν, ὅστις δὲν ἔχει νὰ φοβηθῇ κάτι, κυκλοφορεῖ μὲ τὸ πρόσωπό του ἀνοικτό. Ἐδῶ ἔχουμε θέμα.
Συνέχεια
Φίλε, ὅλα στὸ χέρι μου (καὶ σου) εἶναι…
Αὐτὸ ποὺ ζητοῦν πλέον οἱ κάτοικοι τῶν νήσων μας, μὰ καὶ οἱ δημοτικοὶ καὶ κοινοτικοὶ ἐκπρόσωποί τους, εἶναι ἡ ἀποσυμφόρησις τῶν νήσων. Ὅμως…
Αὐτὸ τὸ «ὅμως» δὲν περιλαμβάνει τὸ κλείσιμο τῶν συνόρων καὶ τὴν ἀνακοπή/περιορισμό/διακοπὴ τῆς εἰσβολῆς.
Πρὸ μερικῶν ἡμερῶν λοιπόν, στὴν Κῶ, κάτοικοι ἀντέδρασαν σὲ μίαν νέα εἰσβολή, ἐπιτυγχάνοντας νὰ ἐκδιωχθῇ δουλεμπορικὸ σκάφος καὶ νὰ ἐμποδισθῇ ἡ ἀποβίβασις νέων …«ἐπενδυτῶν».
Νομίζω πὼς τελικῶς αὐτοὶ ἔπραξαν τὸ πλέον ἀναγκαῖον κι αὐτονόητον, ἀλλὰ πάλι ὑπὸ ὅρους…
Συνέχεια
Βλέποντας πίσω ἀπὸ τὶς εἰκόνες τῶν ἑορτασμῶν μίας Ἐθνικῆς Ἐπετείου
Μία Ἐθνικὴ ἐπέτειος εἶναι ἕνας πολὺ σημαντικὸς δείκτης ἀναγνωρίσεως αὐτῶν ποὺ ἀκόμη, ἔστῳ καὶ ὑποσυνειδήτως/ἀσυνειδήτως, ἐνασχολῶνται καὶ ἀγωνιοῦν γιὰ τὴν πορεία τοῦ Ἔθνους.
