…πάντα ἔτσι γινόταν…
Ἅγιοι μεγαλοπρεπεῖς Ζωγράφοι στόλισαν τὰ μάτια μας…
Φλογεροὶ σαλεμένοι Ποιητὲς ἀνεκάλυψάν τὶς λέξεις μας…
Θαυμάσιοι ἀνεκτίμητοι Μουσικοὶ χάιδεψαν τὰ αὐτιά μας…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Θυσία τοῦ …τρελλοῦ!!!
Πρὸ ἑνὸς ἔτους ἕνα παλληκάρι ἔπεσε ἀπὸ σφαῖρες Ἀλβανῶν στοὺς Βουλιαράτες τῆς Βορείου Ἠπείρου, διότι, ἐπισήμως πάντα, ὕψωσε τὴν ἑλληνικὴ σημαία στὸ σημεῖο ταφῆς Ἑλλήνων πολεμιστῶν τοῦ ἑλληνο-ἰταλο-ἀλβανικοῦ πολέμου.
Πρὸ ἐτῶν ἔνα ἄλλο παλληκάρι ἔπεσε, μὲ τὰ ἴδια προσχήματα, στὴν Κύπρο, στὸν τόπο δολοφονίας τοῦ ἐξαδέλφου του. Συνέχεια
Δὲν εἶναι ὧρες σκορπίσματος…
Εἶναι ὧρες γιὰ περισυλλογή. Εἶναι ὧρες γιὰ …«ἐνδοσκοπήσεις». Εἶναι ὧρες (αὐτό)-καθάρσεως.
Κι ὄσο αὐτὲς οἱ διεργασίες μᾶς συμβαίνουν (διότι μᾶς συμβαίνουν!!!), τόσο περισσότερο οἱ εἰς βάρος μας πιέσεις αὐξάνονται. Δὲν εἶναι κορόιδα τὰ σαπρόφυτα. Γνωρίζουν θαυμάσια τὸ πότε ἀπειλεῖται ἡ ἐξουσία τους. Πρὸς τοῦτον καὶ τόσες λυσσώδεις πιέσεις καὶ τσιρίδες καὶ κραυγὲς εἰς βάρος μας. Γνωρίζουν αὐτοί, μὰ καιρὸς εἶναι νὰ γνωρίζουμε κι ἐμεῖς… Καὶ γνωρίζουμε…
(Ἴσως ὄχι ἀπαραιτήτως στὸ συνειδητό μας, ἀλλὰ ὑποσυνειδήτως καὶ ἐνστικτωδῶς ἢδη γνωρίζουμε μὰ καὶ ἢδη πράττουμε…!!!)
Λὲς κι ἔχουμε κάποιον ἄλλον δρόμο νὰ διανύσουμε…
Ἀκοῦν λέξεις ὅπως «Πατρίς», «Πατριῶτες», «Ἔθνος» καὶ ἀνατριχιάζουν… Βλέπουν κάποιους νὰ ἐπιχειροῦν ἑνωτικὲς κινήσεις καὶ τοὺς πολεμοῦν ὡς …«φασίστες». Σηκώνουν σημαῖες κόκκινες καὶ πράσινες καὶ μαῦρες καὶ πορτοκαλὶ καὶ ὅ,τι νἆναι γιὰ νὰ πολεμήσουν τὴν μία σημαία ποὺ ὅλοι μας ἀναγνωρίζουμε καί, ἐν δυνάμει, μᾶς ἑνώνει…
Συνέχεια
Ἱερὰ ἐπέτειος ποὺ μᾶς διδάσκει…
Ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια ἡ σημερινὴ ἡμέρα ἦταν μία πολὺ σπουδαία ἑορτή, ποὺ σχετίζετο μὲ τὴν θεὰ Ἀθηνᾶ, τὸ Φῶς τοῦ Ἡλίου καὶ τὸν Σείριο….
Συνέχεια
Χρειάζομαι κι ἄλλα ἐκτὸς ἀπὸ ἕνα (πραγματικὸ) ἄσυλο…
Χρειάζομαι κι ἐγὼ ἄσυλο.
Γιὰ τὶς ἰδέες μου, γιὰ τὰ ὄνειρά μου καὶ γιὰ τοὺς σκοπούς μου.
Ὅμως τελικῶς κατήντησα νὰ τὰ κρύβω ὅλα αὐτά, γιὰ τὸν φόβο ὄχι τόσο τῆς φιμώσεως, ὅσο τῆς ἐκδικήσεως.
Χρειάζομαι νόμους τέτοιους ποὺ θὰ μοῦ διασφαλίζουν τὸ ἐλευθέρως ἐκφράζεσθαι καὶ διακινεῖσθαι, δίχως τὸν …μπαμπούλα τῆς ὀρθοπολιτικῆς βλακείας γύρω μου νὰ μὲ ἀπειλῇ, δίχως νὰ προέχῃ τὸ δικαίωμα τοῦ τοκογλύφου, ποὺ ἀσκεῖται εἰς βάρος ἀκόμη καὶ τῆς ἐπιβιώσεώς μου, δίχως νὰ μοῦ κουνᾷ τὸ δάκτυλο κοροϊδευτικὰ ἡ (φερομένη ὡς) βο(υ)λευτικὴ ἀσυλία.
Ἀλλὰ στὸ Ἑλλαδοκαφριστᾶν τῆς βλακείας, τῆς ἀσυνειδησίας καὶ τῆς ἀσυδοσίας αὐτὰ εἶναι ἐπικίνδυνα πράγματα.
Συνεπῶς ἂς μὴν ἐλπίζω. Συνέχεια