Σήμερα εἶναι μία μοναδικὴ ἡμέρα… Εἶναι μία ἡμέρα ἑορτῆς…
Μὰ ὅπως κάθε χρόνο ἐμεῖς ἀν τὶ νὰ τὴν τιμήσουμε πράγματι, εἰλικρινῶς κι ἐντίμως, ἐπαναλαμβάνοντας τὰ μεγάλα καὶ τὰ γενναῖα καὶ τὰ σπουδαῖα τῶν παππούδων μας, συμπεριφερόμαστε μὲ τὴν λογικὴ τοῦ: «περασμένα μεγαλεῖα καὶ διηγῶντας τα νὰ κλαῖς»…
Αὐτὸ ὅμως ποὺ ὀφείλουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε εἶναι πὼς πρῶτα μέσα του ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς κερδίζει τὸ δικαίωμα στὴν ἐλευθερία καὶ μετὰ πιάνει τὸ σπαθί, τὸ γιαταγάνι, τὴν κουμπούρα ἤ ὅ,τι ἄλλο, γιὰ νὰ τὸ ἐπιβεβαιώσῃ… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Τὸ δικαίωμα τοῦ ἐλευθέρως διαβιεῖν.
Ὅπως κάθε πουλί, κάθε ζῶο, κάθε ψάρι ἔτσι καὶ κάθε ἄνθρωπος ἔχουν τὸ δικαίωμα τοῦ ἐλευθέρως διαβιεῖν.
Ὁ ἄνθρωπος, πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα ἐμβια ὄντα, διότι τυγχάνει καὶ σκεπτόμενος… Ἤ τοὐλάχιστον ἔτσι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι… Ἀλλὰ γιὰ νὰ συμβαίνῃ αὐτὸ πρέπει νὰ προηγοῦνται ἄλλα…
Πρέπει γιὰ παράδειγμα πρῶτα νὰ σκεπτόμεθα ἐλεύθερα καὶ μετὰ νὰ ἀξιώνουμε ἐλευθέρα διαβίωσιν… Συνέχεια
Ἀρκεῖ νὰ μὴ σταματᾶμε…
Τὸ θέμα εἶναι νὰ δεσμευτοῦμε νὰ προχωρᾶμε ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ πράγματα εἶναι δύσκολα…
Ὅταν τὰ πάντα μέσα μας, μᾶς ὑπαγορεύουν «ὄχι, αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ τὸ κάνω! Δὲν μπορῶ νὰ ἀνεβῶ αὐτὸ τὸ βουνὸ γιατὶ εἶμαι κουρασμένος…» Συνέχεια
Ποιοί θά μέ διαβάσουν;
Ἔχει σημασία πόσοι θά διαβάσουν αὐτά πού γράφω;
Εἰλικρινῶς, ἄν καὶ πράγματι μοῦ ἀρέσει νὰ διαβάζουν τὰ κείμενά μου, εἶναι πάρα πολὺ ἀνούσιον νὰ ἀσχολοῦμαι μὲ τὸ πόσοι θὰ τὰ διαβάσουν. Κι αὐτὸ εἶναι ἀπολύτως συνειδητόν.
Καλοὶ οἱ ἀριθμοὶ ἀλλὰ καλλίτερο ὅλων τὸ ἕνα.. Τὸ γεγονὸς τῆς ἀναγεννήσεως τοῦ Ἕλληνος!
Ζοῦν ἀκόμη ἀνάμεσά μας…
Καὶ οἱ ἐλεύθεροι…
Ὤ, ναί… Οἱ ἐλεύθεροι…
Αὐτοὶ ποὺ ἀκόμη ἀντέχουν νὰ ἀποῤῥίπτουν ὅλα αὐτὰ ποὺ τοὺς δουλοποιοῦν.
Αὐτοὶ ποὺ ἀκόμη φιλτράρουν ὅσα τοὺς σερβίρουν…
Αὐτοὶ ποὺ ἀκόμη ἐπιλέγουν νὰ εἶναι διαφορετικοί, ἄν καὶ στὰ μάτια τῶν πολλῶν …ἀλλοπρόσαλλοι! Συνέχεια
Δὲν μπορεῖ ὅμως κάποιος νὰ μᾶς ἁρπάξῃ τὸ ὄνειρο!
Τὸ Ὄνειρο εἶναι αὐτὸ ποὺ δείχνει πάντα στὸν ἄνθρωπο τὸν δρόμο του…
Ὅσο πιὸ ζωντανὸ διατηρεῖται μέσα στὸν ἄνθρωπο τὸ Ὄνειρο, τόσο περισσότερη δύναμιν τοῦ ἐπιστρέφει γιὰ νὰ ἐξακολουθῇ νὰ ὁδεύῃ στὸν δρόμο ποὺ ἐπέλεξε…
Κι ὅταν τὸ Ὄνειρο, ὅπως τώρα, πλησιάζει στὸ νὰ γίνῃ Πανανθρώπινον, τόσο μεγαλώνει ἡ ὁρμὴ καὶ ἡ θέλησις αὐτῶν ποὺ τὸ μοιράζονται καὶ τόσο πλησιάζει ἡ στιγμὴ γιὰ τὴν πραγματοποίησίν του. Συνέχεια