Τὰ …μέλη τοῦ (κάθε) σώματος.

4 Ἀπριλίου 2014 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Κάθε μέλος ἑνὸς σώματος εἶναι ἀπολύτως ἀναγκαῖον καὶ σημαντικὸν καὶ σπουδαῖον.
Ἀκόμη καὶ τὸ πιὸ μικρό μας δάκτυλο εἶναι τόσο σημαντικό…
Τόσο σπουδαῖο…
Τόσο ἀναγκαῖο…
Ὅμως ἐλάχιστα ἀντιλαμβανόμεθα τὴν ἀξία του…
Αὐτὴν τὴν συνειδητοποιοῦμε μόνον ὅταν κάποιο δάκτυλο, ἤ κάποιο μέλος τοῦ σώματός μας, ἀπουσιάζει… Συνέχεια →

Νὰ συνεχίζουμε τὸν δρόμο ἀκόμη καὶ ὅταν αὐτὸ θεωρεῖται ἀδύνατον.

4 Ἀπριλίου 2014 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Οἱ ἰσχυρὲς ψυχὲς ἔχουν σκοποὺς καὶ οἱ ἀδύναμες ἔχουν ἐπιθυμίες.
Τὸ θέμα εἶναι νὰ δεσμευθοῦμε νὰ προχωροῦμε ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ πράγματα εἶναι δύσκολα, ὅταν τὰ πάντα μέσα μας, μᾶς λέν: ὄχι, αὐτὸ δὲν μπορὼ νὰ τὸ κάνω…
Δὲν μπορῶ νὰ ἀνεβῶ σὲ αὐτὸ τὸ βουνό… Εἶμαι κουρασμένος… Συνέχεια →

Ποιά πτώχευσις;

31 Μαρτίου 2014 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Ἡ οἰκονομική μας θὰ ἀπαντήσουν ὅλοι…..

Τὸ μεσοπρόθεσμο; Ὁ ἐφαρμοστικός νόμος; Κατ’ οὐσίαν τὸ μνημόνιον δύο; (Δὲν ἀνησυχῶ… Θὰ ἀκολουθήσουν πολλά ἀκόμη…) Ποιό εἶναι χειρότερο τοῦ ἄλλου; Ποιό ἀκριβῶς παραδίδει μεγαλύτερα τμήματα ἐλευθεριῶν, ἐθνικῆς κυριαρχίας καὶ ἀνεξαρτησίας;

Ὅλα τὰ ἴδια. Ὅλα εἶναι γιὰ πέταμα. Ὅλα ὅμως εἶναι κι ἀπαραίτητα.

Ἔτσι ὅπως ἔχουν ἐξελιχθεῖ τὰ πράγματα, γιὰ ἕνα εἶμαι μόνον σίγουρη.

Συνέχεια →

Κι ὅταν ὅλα δείχνουν ἄλυτα…

30 Μαρτίου 2014 ἀπὸ τὸν/τὴν Φιλονόη

Κάπου μέσα μας ὑπάρχει πάντα ἡ δύναμις καὶ ἡ διαύγεια, πρὸ κειμένου νὰ τὰ ξανὰ πιάσουμε ἀπὸ τὴν ἀρχή.
Σήμερα, αὔριο, μεθαύριο θὰ συμβοῦν ἀκόμη μερικὰ ξεπουλήματα…
Τὰ ἀδιέξοδα ὅλων μας φαίνονται νὰ αὐξάνονται…
Κι ὅμως… Ὅταν θὰ ἔχουν τελειώσῃ ὅλα θὰ συνειδητοποιήσουμε, κυττῶντας πίσω μας, πὼς ναί, ἦταν δύσκολα ἀλλὰ …ὄχι καὶ τόσο ὅσο μᾶς φαίνονταν ἀρχικῶς.
Διότι ὅταν βλέπουμε τὰ γεγονότα, ἀκόμη καὶ τῆς δικῆς μας ζωῆς, ἀπὸ ἀπόστασιν, ὅλα μαλακώνουν. Συνέχεια →