Λίγη… Τόση δά…
Ἴσα γιὰ νὰ νοιώσουμε τὶς μυρωδιές της… Τὸ κρασί της… Τὸ λιόδενδρο… Τὸν Ἥλιο της…
Τὸ γλέντι μὲ τὴν παρέα… Τὴν Καλημέρα ποὺ χάσαμε…
Λίγο… Ἴσα γιὰ νὰ πατήσουμε σὲ κοινὸ τόπο…
Ἴσα γιὰ νὰ τραγουδήσουμε καὶ πάλι τὰ ἴδια τραγούδια…
Ἴσα γιὰ νὰ ἐντοπίσουμε τὸν κοινό μας στόχο…
Μᾶς ἔλειψαν…
Μᾶς κούρασε ἡ ἀναμονὴ ἐκείνων τῶν ὁλίγων καὶ σημαντικῶν καὶ σπουδαίων ποὺ θὰ μᾶς τραβήξουν ἀπὸ τὴν μετριότητα καὶ ἀπὸ τὴν ἀδράνεια καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὴν μάχη καὶ στὴν νίκη…
Μά κι ἐμεῖς;
Εἵμαστε ἐμεῖς ἕτοιμοι γιά νά ἀκολουθήσουμε τόν ἡγέτη καί τόν ἥρωα καί τόν κάθε ἕνα πού εἶναι ἕτοιμος νά θυσιαστῇ γιά τό κοινό καλό;
Εἴμαστε ἕτοιμοι νά τόν ἀναγνωρίσουμε καί νά τοῦ δόσουμε χῶρο νά κινηθῇ ἐλεύθερα;
Ὑπάρχει χῶρος γιά αὐτόν στίς κοινωνίες μας; Ὑπάρχει πιθανότης νά ἀποφασίσῃ, ἐὰν φυσικὰ ὑπάρχῃ, νά δόσῃ τό παρόν; Θά ἤθελε νά ἡγηθῇ σέ ἔναν σκορπισμένο καί διαλυμένο στρατό; Ἤ θά τρομάξῃ καί θά παραμείνῃ στήν ἀφάνεια;
Σήμερα εἶναι μία μοναδικὴ ἡμέρα… Εἶναι μία ἡμέρα ἑορτῆς…
Μὰ ὅπως κάθε χρόνο ἐμεῖς ἀν τὶ νὰ τὴν τιμήσουμε πράγματι, εἰλικρινῶς κι ἐντίμως, ἐπαναλαμβάνοντας τὰ μεγάλα καὶ τὰ γενναῖα καὶ τὰ σπουδαῖα τῶν παππούδων μας, συμπεριφερόμαστε μὲ τὴν λογικὴ τοῦ: «περασμένα μεγαλεῖα καὶ διηγῶντας τα νὰ κλαῖς»…
Αὐτὸ ὅμως ποὺ ὀφείλουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε εἶναι πὼς πρῶτα μέσα του ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς κερδίζει τὸ δικαίωμα στὴν ἐλευθερία καὶ μετὰ πιάνει τὸ σπαθί, τὸ γιαταγάνι, τὴν κουμπούρα ἤ ὅ,τι ἄλλο, γιὰ νὰ τὸ ἐπιβεβαιώσῃ… Συνέχεια
Ὅπως κάθε πουλί, κάθε ζῶο, κάθε ψάρι ἔτσι καὶ κάθε ἄνθρωπος ἔχουν τὸ δικαίωμα τοῦ ἐλευθέρως διαβιεῖν.
Ὁ ἄνθρωπος, πολὺ περισσότερο ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα ἐμβια ὄντα, διότι τυγχάνει καὶ σκεπτόμενος… Ἤ τοὐλάχιστον ἔτσι θὰ ἔπρεπε νὰ εἶναι… Ἀλλὰ γιὰ νὰ συμβαίνῃ αὐτὸ πρέπει νὰ προηγοῦνται ἄλλα…
Πρέπει γιὰ παράδειγμα πρῶτα νὰ σκεπτόμεθα ἐλεύθερα καὶ μετὰ νὰ ἀξιώνουμε ἐλευθέρα διαβίωσιν… Συνέχεια
Τὸ θέμα εἶναι νὰ δεσμευτοῦμε νὰ προχωρᾶμε ἀκόμη καὶ ὅταν τὰ πράγματα εἶναι δύσκολα…
Ὅταν τὰ πάντα μέσα μας, μᾶς ὑπαγορεύουν «ὄχι, αὐτὸ δὲν μπορῶ νὰ τὸ κάνω! Δὲν μπορῶ νὰ ἀνεβῶ αὐτὸ τὸ βουνὸ γιατὶ εἶμαι κουρασμένος…» Συνέχεια
Ἔχει σημασία πόσοι θά διαβάσουν αὐτά πού γράφω;
Εἰλικρινῶς, ἄν καὶ πράγματι μοῦ ἀρέσει νὰ διαβάζουν τὰ κείμενά μου, εἶναι πάρα πολὺ ἀνούσιον νὰ ἀσχολοῦμαι μὲ τὸ πόσοι θὰ τὰ διαβάσουν. Κι αὐτὸ εἶναι ἀπολύτως συνειδητόν.
Καλοὶ οἱ ἀριθμοὶ ἀλλὰ καλλίτερο ὅλων τὸ ἕνα.. Τὸ γεγονὸς τῆς ἀναγεννήσεως τοῦ Ἕλληνος!
