Εἴμαστε ἕνας λαὸ ποὺ αἰσθάνεται ἀπὸ ὀλίγον ἔως πολὺ συγγενὴς τῆς Ψωροκώσταινας, ἀπὸ ἀρχῆς (τῆς ἐπισήμου) ὑπάρξεώς του.
Μηδενικὴ ἀντίστασις σὲ κάθε μορφῆς ἐπιθέσεως ἀπὸ πλευρᾶς μας, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τὸ σημεῖον ἐνάρξεως τοῦ κράτους-μορφώματός μας.
Ἀμέτρητα τὰ παραδείγματα, ποὺ ἐξηγῶνται μέν, δὲν συγχωρῶνται δέ.
Κι ἀπὸ μνήμη, δυστυχῶς μας, χειρότερα κι ἀπὸ …χρυσόψαρα!
Ὅλοι μας!
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: κοινὴ λογική!
Ψευδο-διλήμματα ῥιψάσπιδων
Κυκλοφορεῖ ἡ βιωματικὴ ἀνάρτησις ἐνὸς φιλελὲ κατοίκου ἐξωτερικοῦ, ποὺ ἀπαντᾶ στὸ τὶ θὰ ἔκανε σὲ περίπτωση ἐπιστρατεύσεως: ‘Ἐάν, λέει, τὸν καλοῦσαν νὰ ἔλθῃ καὶ «ὰ πάρῃ ἁπλᾶ ἔνα ὄπλο» δὲν θὰ ἐρχόταν διότι δὲν θεωρεῖ ὅτι ἔχει να προσφέρῃ κάτι ὡς πεζικάριος· ἐπειδὴ εἶναι ἄμπαλος ἀπὸ ὅπλα καὶ δὲν διαθέτει πολεμικὸ πνεῦμα θὰ πήγαινε σὰν τὸ σκυλὶ στὸ ἀμπέλι, χωρὶς νὰ προσφέρῃ τὸ ὁ,τιδήποτες. Θὰ ἐρχόταν νὰ ὑπηρετήσῃ μόνον ἐὰν τοῦ ἐξησφάλιζαν ὅτι θὰ ἀξιοποιηθῆ σύμφωνα μὲ τις φοβερὲς ἱκανότητές του στὰ κομπιοῦτερ καὶ στὰ μπλιμπλίκια. Συνέχεια
Λιγότερα τροχαία φρενάροντας μὲ ἀσφάλεια
Αὐτὸ ποὺ βλέπετε εἶναι φρενάρισμα μὲ ΑΒS.
Τὸ βλέπετε γιατὶ ἡ ἄσφαλτος εἶναι καινούργια, λίγων ἡμερῶν. Τὰ ἐλαστικὰ δὲν ἔκαναν πατινὰζ καὶ ἄφησαν ἕνα σημαντικὸ μέρους τους στὴν ἄσφαλτο.
Μετρώντας στὸ περίπου, μὲ τὸ φρένο στὸ πάτωμα, φρενάρησα ἀπὸ 60xιλ/ὤρα σὲ 16 μέτρα. Συνέχεια
Διαβιώντας ἀνάμεσα σὲ εὐχολόγια, ἐλπίδες καὶ σκληρὴ …πραγματικότητα!!!
Δύσκολη περίοδος αὐτὴ ποὺ διανύουμε. Πολὺ δύσκολη. Ὅλος ὁ κακός μας ἑαυτός ἐξωτερικεύεται, λόγῳ τῶν τόσων καὶ τόσων φόβων, ποὺ ἐλέῳ μνημονίων, ἔχουν γιγαντωθῆ μέσα μας. Δύσκολη περίοδος καὶ παράλογος. Δύσκολη καὶ ἐμφυλιοπολεμική.
Ὅσο, ἀπὸ τὴν μία, πυκνώνουν οἱ φωνὲς τοῦ (ἐμφύτου μας) πατριωτισμοῦ, τόσο ἀπὸ τὴν ἄλλην θορυβοῦν οἱ φωνὲς τῶν «λογικῶν», τῶν, συνειδητῶν ἢ μή, πλανεμένων καὶ τῶν ἐξαγορασμένων, ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν, μᾶς προβληματίζουν καὶ μεγιστοποιοῦν τὰ διλήμματα καὶ τὰ ἐρωτηματικά μας.
Δύσκολη περίοδος καὶ ἀκόμη πιὸ δύσκολη ἡ ἐπιλογὴ τοῦ τὶ νὰ κάνουμε. Νά πολεμήσουμε; Νά μή πολεμήσουμε; Νά σκύψουμε περισσότερο; Νά φύγουμε ἀπό τήν χώρα; Νά σφυρίξουμε ἀδιάφορα; Ἤ νά μετατραποῦμε σέ σφάγια; Συνέχεια
Ῥαγιαδισμός, ὑποτέλεια καὶ «σύνδρομον τῆς Στοκχόλμης»
Συνήθως ἀσχολούμεθα μόνον μὲ τὸ πῶς συμπεριφέρονται οἱ συμπολῖτες μας στοὺς ἐθνικούς μας κινδύνους. Κυττᾶμε τὸ ἐὰν ἀγαποῦν, ἢ ὄχι, τὴν Πατρίδα μας, τὸ ἐὰν λειτουργοῦν ὑπὲρ ἢ κατὰ τῆς Ἐθνικῆς συνοχῆς καὶ τὸ ἐὰν σὲ μίαν μάχη ἔσπευσαν νὰ κρυφθοῦν στὰ μετόπισθεν ἢ πολέμησαν στὴν πρώτη γραμμή. Ἐὰν ἀποφεύγουν γενικῶς τὶς μάχες, εὔκολα τοὺς κατατάσσουμε στὴν ἀσεβῆ …«φυλή» τῶν ῥαγιάδων, αἰσθανόμενοι ἐκτὸς ἀπὸ ἀηδία, ἐπὶ πλέον καί, σὲ κάποιες (ἐξαιρετικές) περιπτώσεις, ἀντιπάθεια ἢ ἀκόμη καὶ βαθὺ μῖσος. Συνέχεια
Φθειρόμεθα ἐμεῖς γιὰ νὰ …ἐκπαιδεύουμε τοὺς Τούρκους!!!
Ὑπῆρχε στὴν Σπάρτη ἕνας νόμος-πρόβλεψις, τοῦ νομοθέτου Λυκούργου, ποὺ ᾤριζε τὸ ἑξῆς:
Ἀπεθάῤῤυνε τοὺς Σπαρτιάτες ἀπὸ τὸ νὰ πολεμοῦν τὸν ἴδιο ἐχθρὸ συχνὰ καὶ σὲ κοντινὰ χρονικὰ διαστήματα. Συνέχεια